>Współczuje homoseksualistom, którzy "wpadli w
>ręce Odwagi". Kościól katolicki traktuje
>homoseksualizm jako straszną chorobą, a przecież
>tak nie jest!
Dziwię się takim poglądom u racjonalistów.
Z dwóch powodów:
1.Jeśli jakiś chrześcijanin odkrył w sobie homoseksualne
skłonności, to ma dwa wyjścia: albo przestać być
chrześcijaninem, albo zwalczać w sobie te skłonności.
Żyjemy w kraju wolnym, więc ten wybór jest wolny.
Jeśli ktoś zdecydował się na opcję drugą - jego
prawo, a obowiązek duszpasterzy pomóc mu w
takim postanowieniu trwać, i nie ma tu komu
współczuć.
W każdym razie to chyba dobrze, że kościół
już nie pali homoseksualistów na stosie,
tylko wyciąga do nich pomocną dłoń?
2. Jeszcze bardziej zadziwia mnie oburzenie
z powodu traktowania Homoseksualizmu
jak choroby. Przecież to własnie z naturalistyczno-
ewolucyjnego punktu widzenia skłonność taka
jest poważną słabością - obniża, a nawet
unicestwia zdolności prokreacyjne, a co za
tym idzie przekazywanie genów.
Własnie z tego punktu widzenia homoseksualizm
jest istotną dolegliwością. Może nie chorobą,
bo nie czyni spustoszenia w organiźmie, ale
ogranicza on biologiczne czynności.
Dodajmy jeszcze, że w męskim wydaniu jest on
anatomicznie absurdalny. "Przeciwny naturze".
Jedynie głęboki humanizm, płciowy szowinizm,
albo ostry hedonizm jest w stanie nadać jakikolwiek
sens homoseksualizmowi.
Ma on więc jedynie sens ideologiczny.
Racjonalnie nie ma on żadnego sensu
- jest pewną ułomnością.
| 
