>
Warto też jeszcze raz podkreślić, iż w zaistnieniu tego fenomenu rolę nie do przecenienia odegrał>
germański pierwiastek etniczny.Gdyby nie der, die, das, byliby Niemcy z nas.OK. Widzę, że temat Cię interesuje a i ja ze swojej strony również byłem niegdyś zaciekawiony istotą niemieckiego fenomenu. Tym bardziej, że rodzinnie rzecz biorąc pewne wpływy zapewne by się dało odnaleźć.
Miałem w dalszej rodzinie pewnego Ślązaka, który wychował się w środowisku niemieckojęzycznym i kiedyś, przy jakiejś okazji zapytałem go, jak to jest z tą niemiecką pracowitością i na czym to polega, że jeżeli nie dopatrzysz roboty polskich budowlańców, możesz być pewny, że coś spierniczą (właśnie mam okazję podziwiać specyfikę "polskiej metody" prowadzenia instalacji elektrycznej wpuszczanej w mur - to jakiś nowy patent to rycie w cegle bez zaznaczenia trasy ołówkiem budowlanym, wygląda to jakby robił pijany, ale przecież ta ekipa jak dotąd wytrwała w trzeźwości - pierwsza wyleciała właśnie za chlanie) i w czym leży istota owej słynnej niemieckiej organizacji.
Chciałem, przyznam też, samemu się czegoś dowiedzieć, bo człowiek ten miał za sobą całe długie życie w opinii znakomitego fachowca, stąd m.in. wynikała moja ciekawość.
Mówił mniej więcej tak:
Różnica między robotą niemiecką a polską polega paradoksalnie na tym, że obie nacje stosują się do tych samych zasad, ale z odwrotnym skutkiem.
Pierwsza z nich głosi: pracuj powoli. Jak wiadomo, w Polsce ów slogan kojarzy się raczej z ruchem biernego oporu w okresie okupacji, w Niemczech zaś wynika z prostej obserwacji, że "co nagle, to po diable".
Druga jest taka: pracuj tak, aby się nie zmęczyć. W naszych warunkach, proszę zauważyć, oznacza to mniejszą lub większą olewkę. Niemiecki fachowiec lub tylko solidny robotnik wyrasta w kulturze (nie mam pojęcia, jak to teraz tam jest, pewnie też idą "za postępem"
), w której umiejętność wykonywania danej, konkretnej, roboty, nie załatwia sprawy: dużo ważniejsze (o czym Polacy kompletnie nie mają pojęcia) jest wiedzieć, jak pracować. Jak rozdysponować siły, z jakim nastawieniem podchodzić do roboty (nie raz widziałem sytuacje, w których pracownicy przychodząc na miejsce i oglądając miejsce akcji zaczynali od soczystych przekleństw i narzekań, że to się nie da zrobić - takie podejście na dalszą metę oznacza klęskę), kiedy zrobić odpoczynek. Polscy robotnicy np. kompletnie nie kumają banalnej zdawałoby się wiedzy o tym, że intensywne pogaduchy podczas pracy na rusztowaniu zabierają siły (wydaje im się, że to ich nic nie kosztuje). Teraz właśnie mam okazję przekonać się, jak to wygląda: robota, która ma się zacząć o 8.00 z powodu przeciągających się porannych westchnień nabiera tempa ok. 9.00, o 12.00 przekleństwa osiągają swoje apogeum, by ok. 13.00 zamrzeć wraz z opadającymi siłami naszych tytanów wolnego rynku.
Czasem daje się usłyszeć utyskiwania polskich pracowników za granicą na majstrów, którzy nie pozwalają im rozmawiać w pracy; dowodzi to tylko żenująco niskiego poziomu kultury pracy i braku znajomości prostych zasad, pozwalających na wykonywanie jej bardziej efektywnie a przez to uczynienia mniej męczącą.
Stąd wynika jeszcze i ta zasada niemieckiej roboty - mów tylko wtedy, kiedy to jest absolutnie niezbędne do tego, aby dana rzecz mogła zostać wykonana prawidłowo.
Podał jeszcze kilka innych rzeczy, które mogą być trudne do zrozumienia dla Polaka: umiej cieszyć się z rezultatu swojej pracy niezależnie od tego, czy i jakie pieniądze za nią otrzymasz. W naszych przeżartych kwasem cwaniactwa warunkach to dość śmieszne założenie, które z automatu wystawiałoby takiego naiwniaka na łup bezwzględnego wyzysku. A przecież po chwili namysłu każdy się zgodzi, że wykonując daną pracę tylko dla pieniędzy robi się ją inaczej, niż z założeniem uzyskania określonego jej bezpośredniego materialnego wyniku.
A ostatnia, najważniejsza z zasad, jest taka: praca czyni wolnym. Naprawdę. Tylko że w Polsce slogan ten kojarzy się jednoznacznie z obozem Auschwitz i nikt już nie potrafi chyba odcyfrować głębokiej mądrości tej maksymy. W zamian mamy ciążące fatum pracy (fizycznej zwłaszcza) jako czegoś, co tę wolność nam odbiera.
Niestety, z tego wszystkiego wniosek jest niewesoły - my czasem możemy Niemcowi ukraść jakiegoś merca, ale to Niemcy ukradli nam "dobrą robotę". Ten układ, w którym "oni" będą lepiej wiedzieć, jak "my" mamy pracować, nie zapowiada niczego dobrego.
Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.
2 na 2
