Czym są performance studies? Czy ktoś był sesji "Performer - Performatyka - Perspektywy" zorganizowanej przez Instytut im. Jerzego Grotowskiego w Paryżu w listopadzie 2011 roku? Podobno Jean-Marie Pradier mówił bardzo ciekawie i z wielkim zaangażowaniem o odmienności etnoscenologii od tzw. performance studies</>

A może ktoś czytał książkę w której Jan-Maria pisze, że "etnoscenologia wyrasta (przynajmniej częściowo) z podobnych inspiracji jak performance studies, rozwijanych jednak w innym klimacie intelektualnym i kulturowym, w innym języku i przy pomocy innej terminologii".

"W efekcie proponowany przez Pradiera i jego współpracowników całościowy sposób badania życia, w którego centrum umieszczone zostają badania nad przedstawieniami kulturowymi, ideami i praktykami je tworzącymi oraz wyobrażeniami je kształtującymi, choć dokonuje podobnego przejścia od przedstawienia do życia, proponuje perspektywę bardzo odmienną od performatycznej i prowadzi do innych rezultatów niż performance studies".

www.grotow(*)atru-zachodu-wedlug-jeana-mari

>Czy ktoś był sesji "Performer - Performatyka - Perspektywy" zorganizowanej przez Instytut im. Jerzego Grotowskiego w Paryżu w listopadzie 2011 roku?

Jeśli sesja się odbyła, to najprawdopodobniej ktoś był.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

>"Pytając o praktyki i idee kształtujące teatr Zachodu Pradier opowiada historię zasadniczego podziału, dezintegracji ciała i oddalenia od niego, które dokonały się w naszej cywilizacji. W jego opowieści procesy te dokonują się stopniowo, pod nawracającą w poszczególnych epokach presją teoretyzacji i teatralizacji, które to nazwy łączy grecki rdzeń thea - "widzieć", a w tym przypadku "widzieć z oddali". Opisując związki antycznej tragedii i hipokratejskiej myśli medycznej, Pradier pokazuje zarazem, jak jedna i druga usiłowały stawiać opór Arystotelesowskiej filozofii odchodzącej od całościowego ujmowania konkretnych przypadków ku uogólnieniom, co w estetyce zaowocowało przyjęciem koncepcji mimesis i dominacją "estetyki symulacji (dążenie do naśladowania, kopii, iluzji) nad "estetyką stymulacji" (bezpośredniego oddziaływania na obecnych tu i teraz). Podobna historia powtarza się zdaniem Pradiera w renesansie, kiedy holistyczne ujmowanie człowieka i świata, dostrzegane przezeń w średniowiecznych i renesansowych koncepcjach medycznych i astrologicznych (teoria "humorów" i idea wpływu gwiazd na ludzkie życie tak mocno obecna w dramacie elżbietańskim), ponownie zostaje pokonane przez oddzielenie ufundowane na spojrzeniu. Właśnie wtedy, u źródeł nowożytności, francuski badacz dostrzega dwa wynalazki, które - jego zdaniem - odpowiadają za zachodnie wyobrażenia i praktyki związane z ciałem. Te dwa wynalazki to sekcja anatomiczna i perspektywa sceniczna, które stworzyły nowożytny teatr europejski. W efekcie ich rozpowszechnienia, a nawet uznania za oczywiste i "właściwe" sposoby ujmowania życia, ludzie Zachodu zostali wyzuci z własnych ciał, które nauczyli się postrzegać i pojmować jako obce i widziane z oddali."
Pustka, jaka jest, każdy widzi.

---

Kiedy każdy mój argument zacznie ci się wydawać genialny, możesz rzucić we mnie zgniłym pomidorem.

>Pustka, jaka jest, każdy widzi.

Nie każdy. Dzięki tobie odkryłem, że Fievre pisze atramentem sympatycznym. Zatem z tą pustką to taka niby-intelektualna prowokacja.

Trochę szkoda. Czekałem na wątek, który będzie naprawdę o niczym - Fievre zdawała się obiecywać podjęcie wyzwania - ale jak widać to daremne oczekiwanie.

---

Nie Bóg, lecz Człowiek potrzebuje obrony.

Nawet o niczym gadać dobrze nie potrafię. Ach jaka szkoda.