Pamiętne "gołąbki pokoju" wycinane z kartonu i naklejane na transparenty z hasłami w rodzaju "Nigdy więcej wojny" czy "Polska Ludowa w jednym szeregu z bratnimi krajami socjalistycznymi w walce o pokój" to już zamierzchła przeszłość i historyczny "smaczek" dla tych, którzy dziś sięgają pamięcią w czasy minionego ustroju. Ten nachalny, wyzbyty wszelkiej finezji dydaktyzm urzędowej propagandy odbierał autentyzm i skłaniał do ironii i złośliwych żartów. Jakkolwiek bowiem słuszne były owe mdłe a dla niektórych dość bałamutne postulaty, to przecież dość oczywistym jest chyba to, że ogół ludzkości pragnie żyć w pokoju, a tych, którzy łakną rozlewu krwi powinno się zawczasu zamykać w miejscach odosobnienia, a już z pewnością nie dawać im głosu w mediach czy polityce. Owszem, te slogany o "walce o pokój" bywały używane jako propagandowa zasłona dla bynajmniej mało pokojowych działań. Zapewne i dziś można by znaleźć jakieś paralele do tego rodzaju dwuznacznego podejścia do świętego prawa każdego człowieka, którym jest wolność od widma zagłady w trybach wojennych machin, nie tylko zresztą ze strony Rosji nawiązującej do "najlepszych" tradycji ZSRR.

   Banalna prawda, zdać by się mogło, ale okazuje się, że nie do końca. W poprzednich wątkach popadłem w pewien sentymentalizm, zachęcając do słuchania dość łagodnych w formie i treści utworów muzyki popularnej. Pora zatem na coś mocniejszego - czy zakwalifikować to można do kategorii "kultury popularnej" - doprawdy nie wiem, niech to osądzi sam słuchacz. Wydaje mi się bowiem, że odbiór tego rodzaju twórczości wymaga pewnego przygotowania i, być może, również kontekstu kulturowego, w którym dopiero wszystkie jej walory mogą zostać docenione w całym ich bogactwie. Bo jest to - przyznaję to z pewnym smutkiem, gdyż bynajmniej nie jestem miłośnikiem tego gatunku muzyki - utwór w swojej kategorii na swój specyficzny sposób bardzo dobry, stanowiący swego rodzaju muzyczną ilustrację tematu, który porusza, jest to bowiem, jak się wydaje, rodzaj ody ku czci machiny bojowej.

   Chociaż zespół śpiewa po angielsku i z angielska się nazywa ("Debauchery") i promuje, powstał i działa w Niemczech. Tytuł piosenki zaś to "Death Metal Warmachine", wbrew temu, co można by sądzić, posiada ona również dość liryczne fragmenty.

   Proponuję to raczej jako zachętę do poznawania kultury naszych sąsiadów oraz nie znanego (bądź mało znanego, jak tuszę) Forumowiczom nurtu w muzyce współczesnej, niż jako reklamę tego gatunku, który, jak to już wyraźnie zaznaczyłem, zasadniczo nie należy do preferowanego przeze mnie działu sztuki dźwiękowej. Ponadto też przestrzegam zdecydowanie osoby cierpiące na nadciśnienie lub choroby układu krążenia, aby tego nie słuchały, i piszę to najzupełniej serio.

   Ogólne pojęcie o rodzaju twórczości uprawianej przez zespół, który został założony w roku 2000 w Stuttgarcie przez Thomasa Gurratha daje ich strona internetowa (jak informuje Wikipedia Gurrath z racji swojego zaangażowania w zespole musiał odejść ze stanowiska nauczyciela filozofii w szkole wyższej - no cóż, nie od dziś wiadomo, że sztuka wymaga ofiar):


Bogowie wojny zabijają Europę. Pieprzyć ludzkość. Wybuch nuklearny zamówiony.

.