Na ten rok brytyjska firma Hello Games zapowiada premierę gry, która, jeśli odniesie sukces, przypuszczalnie wytyczy nowe standardy w dziedzinie rozrywki elektronicznej.

   Jest to "No Man's Sky", której pierwsze zwiastuny pojawiły się ponad rok temu. Idea, która legła u podstaw jej powstania nie jest zupełnie nowa a znawcom tematu rzeczywistości wirtualnej powinna być znana, zwłaszcza, że pierwsze nieudolne próby stworzenia całych wirtualnych światów, których przepis mieściłby się na jednej dyskietce pojawiały się jeszcze w erze Commodore'a i Amigi. Teraz jednak wydaje się, że stwórcom (!) tej produkcji może po raz pierwszy udać się powołanie do istnienia (ciekawy filozoficznie temat dyskusji tego, co istnieje, a co nie, pojawia się tu w nowej odsłonie i sprawia, że ontologia na nowo może podjąć to frapujące zagadnienie - czy myślom przysługuje istnienie tego samego rodzaju, co ich przedmiotom) Wszechświata co się zowie, który zawiera w praktyce nieskończoną liczbę możliwych do zwiedzania planet.

   Owa "praktyczna" nieskończoność rzecz jasna posiada konkretny, liczbowy wymiar. Otóż ta gra, która w całości zmieści się na pojedynczym laptopie bądź konsoli do gier oferuje możliwość eksploracji 18 446 744 073 709 551 616 niepowtarzalnych pod względem przyrody, geologii, topografii oraz konfiguracji układów, w których krążą, planet. To pozornie niemożliwe zamierzenie okazało się wykonalne dzięki zastosowaniu techniki proceduralnego generowania środowiska gry: cały ten ogrom rzecz jasna nie jest reprezentowany w postaci odwzorowania 1-1, ale jest niejako "zwinięty" w formule liczącej zaledwie kilka tysięcy linii kodu, która umożliwia generowanie przestrzeni i wypełniających ją obiektów w czasie rzeczywistym. Oczywiście została do tego zaprzęgnięta zaawansowana matematyka, z geometrią fraktalną w roli głównej.

   Co ciekawe, twórcy oceniają, że na ok. 10% z tych planet występują jakieś (często bardzo egzotyczne bądź trudne do rozpoznania) formy wirtualnego "życia". Otóż sami programiści nie wiedzą dokładnie, jak wyglądają poszczególne planety; co wiadomo, to to, że charakter każdej z nich jest całkowicie niepowtarzalny i planety, których numery różnią się o 1 mogą być zupełnie do siebie niepodobne, co ma gwarantować, że gracz nie ulegnie wrażeniu monotonii generowanych ad hoc krajobrazów.

   Jest to zatem gra, w której poszczególne planety mogą być rzeczywiście "odkrywane": nazwisko czy pseudonim odkrywcy będzie w trybie sieciowym udostępniany całej społeczności tak, by ta nowa "astrografia" posiadała własną i wspólną dla całego realnego świata historię. Ale na tym, jak się wydaje, funkcje "sieciowe" tej gry poprzestają. Została ona pomyślana bardziej jako okazja do relaksu i samotnych wędrówek, niż pełna akcji strzelanka, chociaż podobno ten sztuczny kosmos będzie zawierał także różne cywilizacje o różnym poziomie rozwoju, w tym też bardzo podobne do naszej, z którymi walka jest nieunikniona.

   Jeżeli autorom uda się przezwyciężyć wszystkie techniczne trudności, można się spodziewać, że gra wywrze pewien ślad na kulturze. Nie tylko w wyniku pojawienia się pierwszego z długiej zapewne (nieskończonej?) serii coraz doskonalszych Wszechświatów stworzonych przez człowieka, co zapewne skłoni do pewnych nieco metafizycznych refleksji i otrze się znowu o religię, ale też skłoni do rozważań tego rodzaju, jak te z niektórych wątków na Forum - na ile świat nasz jest tylko matematyką - i czy kiedykolwiek odcyfrujemy Formułę, która renderuje stany naszych świadomości.



www.no-mans-sky.com/about/
en.wikipedia.org/wiki/No_Man's_Sky
www.wired.(*)2014-08/18/no-mans-sky-planets