W kontekście 95 rocznicy Bitwy Warszawskiej musimy pamiętać, że Polska nie obroniłaby się w 1920, gdyby nie pomoc Węgier. Był to jedyny kraj, który udzielił nam wówczas realnej pomocy. Francja chciała, lecz Czesi blokowali tę pomoc. Węgrzy planowali wysłać do Polski 30 tys. kawalerzystów, lecz blokowała to Rumunia. Wysłali natomiast bardzo dużo uzbrojenia. Przez pewien czas ich fabryka Manfreda Weissa (największa w monarchii austrowęgierskiej) produkowała tylko na polskie potrzeby. Pomoc tę finansował rząd węgierski, podczas kiedy za pomoc francuską i tak mieliśmy płacić. Węgierskie pismo Nowe Pokolenie pisało wówczas: "Los Polski jest naszym losem".


Polska odmówiła jednocześnie ratyfikacji traktatu z Trianon z 4 czerwca 1920 - dokonującego rozbiorów Węgier. W jego wyniku Węgry straciły 2/3 swego terytorium oraz dostęp do morza, w tym także swoje krainy historyczne. To ten traktat pchnął Węgry do sojuszu z III Rzeszą. Nawet jednak kiedy to mocarstwo hitlerowskie miało być gwarantem rewizji granic węgierskich, Węgry nie odwróciły się od Polski.

Autorem tej dalekowzrocznej polityki węgierskiej był hrabia Pál Teleki, premier w latach 1920-1921 oraz 1939-1941. 24 sierpnia 1939 odmówił on wzięcia udziału w przygotowywanym przez Niemcy ataku na Polskę, powołując się na względy moralne i historyczne. Powiedział: "Prędzej wysadzę nasze linie kolejowe, niż wezmę udział w inwazji na Polskę. Ze strony Węgier jest sprawą honoru narodowego nie brać udziału w jakiejkolwiek akcji zbrojnej przeciw Polsce". W depeszy wysłanej do Adolfa Hitlera z 24 lipca 1939 roku Teleki argumentował, że Węgry "nie mogą przedsięwziąć żadnej akcji militarnej przeciw Polsce ze względów moralnych". List ten wywołał wściekłość kanclerza Trzeciej Rzeszy.

Od jakiegoś czasu media spekulują, jaki będzie cel pierwszej wizyty prezydenta. Geopolitycznie patrząc, powinien to być Budapeszt, gdyż byłoby to dobitne potwierdzenie zapowiedzi, że głównym celem nowego prezydenta w polityce zagranicznej będzie poszukiwanie solidarności Europy Środkowo-Wschodniej. Polska nie ma w Europie drugiego takiego kraju z którym łączyłyby nas tysiącletnie dzieje dobrej współpracy.