Mieszkańcy arktycznych rejonów Kanady zwą się Inuitami ("Inuit" znaczy "ludzie", w liczbie pojedynczej - "Inuk" = "osoba"). Eskimosami nazwali ich sąsiedzi z południa, starsi rdzenni Amerykanie, a słowo to znaczy "ludzie, którzy jedzą surowe mięso". Inuici byli ostatnim ludem, który przywędrował do Ameryki Północnej z Syberii. Wszystkie lepsze tereny były już zajęte, więc osiedlili się w Arktyce. Surowe warunki życia zdeterminowały ich wierzenia, obyczaje i kulturę.
   Obecnie Inuici kanadyjscy w większości wyznają chrześcijaństwo, lecz w przeszłości byli animistami. Według ich wierzeń każda rzecz i istota miała swojego ducha - ludzie, zwierzęta, rośliny, kamienie, morze, lód, wiatr. Gdy duch (dusza) umierał tu, na Ziemi, przenosił się do innego świata - świata duchów. Jedynym człowiekiem, który potrafił kontrolować duchy, był szaman (angakok). Szamani kontaktowali się z duchami poprzez taniec i zaklęcia. Podczas rytuałów zwykle nosili maski, obdarzone mocą komunikowania się z duchami:


   Z duchami trzeba było umieć postępować. Zadowolone duchy pomagały ludziom, niezadowolone - szkodziły. Duchy można było obwinić o wszystko, bo wszystko od nich zależało: dobra lub zła pogoda, zdrowie lub choroba, dobre lub nieudane polowanie, a nawet to, czy dziewczyna przychylnie spojrzy na zalotnika, czy pogoni. Żeby ducha do siebie przekonać, należało oczywiście odprawić odpowiedni rytuał. Szczególnie dotyczyło to duchów zwierząt, na które Inuici polowali (polowanie samo też zresztą było obwarowane szczegółowymi przepisami). Po udanych łowach odprawiano obrzędy, po których duch zabitego zwierzęcia miał wcielić się w inne zwierzę, które właśnie przyszło na świat. Tego rytuału absolutnie nie wolno było pominąć, ponieważ wtedy duch zwierzęcia stawał się demonem.
Na ilustracji maska ducha ziemi, Amekoka:


   Inuici wierzyli, że człowiek składa się z trzech elementów: ciała, imienia i duszy. Gdy umiera, tak naprawdę umiera tylko jego ciało, zaś imię i duch szuka nowego "domu". Dlatego imiona zmarłych krewnych nadawano nowo narodzonym dzieciom. Ten zwyczaj jest praktykowany do dziś.
   Jednym z najważniejszych duchów była Sedna, bogini morza. Zamieszkiwała dno oceanu, władała morskimi zwierzętami (fokami, wielorybami). Zapewnienie sobie jej przychylności gwarantowało obfitość pożywienia:


Świat duchów wymagał ścisłego przestrzegania zasad. Oto niektóre z nich:
1. Zimą kobiety nigdy nie szyły odzieży ze skór karibu w domach (igloo) zbudowanych na lodzie oceanicznym;
2. W jednym posiłku nie wolno było łączyć mięsa zwierząt lądowych i morskich;
3. Po zabiciu foki do jej pyska wlewano wodę z roztopionego śniegu, by napoić jej ducha;
4. Noże używane do zabijania i oprawiania wielorybów zawijano tylko w focze skóry. Nie wolno bylo używać do tego skór karibu;
5. Inuici zachowywali pęcherze upolowanych zwierząt, ponieważ wierzyli, że w nich mieszkał duch.

(c.d.n.)