Jak się okazuje, przeoczyłem wczoraj zupełnie wątek dotyczący mojej skromnej osoby - a mianowicie wniosek komentatora Hodży o wykluczenie mnie z grona forumowiczów. O ile dobrze zdołałem się zorientować, postulat ów był pokłosiem mojego wątku pt. "Beskidzka schubertiada", w którym wspomniałem, iż Hitler w swojej rezydencji Berghof miał salon z wielką przeszkolną ścianą, dzięki czemu mógł komfortowo podziwiać majestat Alp Bawarskich. Każdy kto przeczytał ów wątek wie, iż uwaga owa miała charakter sensu stricto techniczny - i jako taka w żadnym zakresie nie odnosiła się do poglądów Hitlera czy ideologii nazistowskiej. Po prostu taki koncept, przeszklonej ściany, wyśmienicie nadaje się do kopiowania przez osoby wrażliwie na piękno gór i znajdujące przyjemność w jego kontemplowaniu. Reakcja komentatora Hodży jest tym bardziej zadziwiająca, ponieważ wątek ów, jak rzadko który z moich wątków, pozbawiony jest jakiegokolwiek cienia ideologicznego czy politycznego. Ot, była to taka trochę żartobliwa wariacja na luźny temat. Natomiast, skoro już temat Hitlera został wywołany - poświęcę mu parę słów i postaram się wyjaśnić jądro problemu.
Otóż dla wielu ludzi - i być może należy do nich komentator Hodża - kompletnie niezrozumiałym jest fenomen popularności Hitlera. Kilkadziesiąt lat po wojnie nadal wzbudza on ogromne zainteresowania, emocje, namiętności. Usiłując rozwikłać tę zagadkę dochodzą oni do wniosku, iż najlepszą metodą na kontrowanie tej popularności jest prezentowanie tej postaci li tylko i wyłącznie w czarnych barwach oraz sekowanie tych wszystkich, którzy od takiego schematu odstają. W swej naiwności nie zdają sobie sprawę z tego, iż osiągają efekt odwrotny od zamierzonego. Hitler zdemonizowany, Hitler straszny, Hitler odhumanizowany, Hitler będący wcieleniem wszelakiego możliwego zła, Hitler będący powodem dla którego sekuje się i prześladuje ludzi - to Hitler którego fenomen nadal trwa, to Hitler, którego fenomen się umacnia, to Hitler, którego będzie kwitnął. Najlepszym sposobem na "odbrązowienie" Hitlera i strącenie go z tego swoistego piedestału ( na który właśnie taka polityka go wyniosła) to jego demystyfikacja przez jego UŚREDNIENIE, UPRZECIĘTNIENIE, DEGRADACJA Z POZYCJI HEROSA ZŁA (i W SWYM ŹLE NIEZIEMSKO PERFEKCYJNEGO) DO POZIOMU ŚMIERTELNIKA. Więc tam gdzie Hitler na to nie zasługuje - nie należy z niego robić a priori i obligatoryjnie potwora. Tymczasem jak to wygląda in concreto, w tym danym przypadku? Komentator Hodża inicjując debatę z powodu mojego neutralnego i niewinnego wpisu - de facto buduje pomnik temu Hitlerowi, temu wizerunkowi Hitlera, który tak mocno włada naszą wyobraźnią, czyniąc z nas jego swoistych niewolników. Jest teza, iż Hitlerowi właśnie o to chodziło - o to żeby miał taką swoiście herostratesową sławę - poprzez wdrukowanie w nasze umysły takiej jego jednoznacznie pejoratywnej i demonicznej ikony, która będzie trwała bardzo długo, może wiecznie. Zwróćmy uwagę, iż Stalin - morderca co najmniej tak samo wielki jak Hitler - nie cieszy się tak wielką popularnością jak ten ostatni, nie wzbudza takich emocji i namiętności - gdybym zrobił odniesienie do czegoś tam Stalina, fakt ów najpewniej wogóle nie zostałby zauważony przez komentatora Hodżę. A tak dlatego, ponieważ wizerunek tego ostatniego, po śmierci nie był tak jednoznacznie a priori negatywnie kształtowany i wdrukowywany w nasze mózgi.
Poniżej przeklejam fragment tekstu - jednego z najlepszych jakie miałem okazję czytać o Hitlerze - w którym autor dochodzi do podobnych wniosków - nie stawiając jednakże finalnej kropki na d "i" - zachęcając do jego całej lektury.

Aha, solennie przyrzekam, iż nigdy nie będą zgłaszał wniosku aby kogokolwiek zablokować na forum "Racjonalisty". Niech zakwita sto kwiatów, niech rozwija się sto szkół myślenia. Wszystkim którzy zajęli racjonalne stanowisko w sprawie - dziękuję.

The second historical question also remains unanswered, and it is even more difficult and unsettling. How is it that we, both the historians and, indeed, all of us, have collaborated in Hitler's greatest crime-by which I mean the continuing presence that this evil man still has in modern consciousness and his seizure of the post-Second World War historical imagination? The corollary to this question is: in allowing Hitler to become so prominent in our consciousness, are we not, criminally, vindicating his idea of history-his own personal Weltanschauung? Historians argue over hundreds of theories to explain him, unable to reach any convincing conclusion or to arrive at a consensus, while grinning specter of Hitler laughs at them from Hell, saying, "Don't you understand? My idea of history was right. I, and I alone, grasped the meaning of history, and the memory of me will last to the end of time." Does anyone doubt that it will? We think that we are getting even with Hitler for all his evil by keeping his memory alive so that we can damn him forever. But then the jarring thought hits: perhaps that is precisely what he wanted all along.

www.isn.et(*)ions/Detail/?lang=en&id=108432