Po pierwsze, to nie jest temat o epilepsji, ani o zagrożeniach związanych z szybko zmieniającymi się obrazami. Od ostatnich lat w filmach, teledyskach, serialach, a nawet reklamach telewizyjnych pojawiają się szybko zmieniające się ujęcia oraz kolory, błyski itp. Zawsze jak to widzę, to się zastanawiam, co autor miał na myśli, czy chciał mnie oślepić, czy zasłonić tym wizualnym bełkotem coś, czego nie dałoby się inaczej oglądać, czy też po prostu nie miał nic do pokazania, więc wymyślił coś takiego?
W dobrym kinie człowiek podziwia ujęcia, obrazy ukazujące coś w zupełnie nowym, innym, ciekawym stylu i w ciekawy sposób. Jeśli wyrzygamy na ekran pięćset ujęć "czegoś" w cztery minuty, to dla niektórych będzie to teledysk. W reklamie też można pobłyskać, poświecić po oczach, a przy okazji powarczeć i już mamy reklamę samochodu, która w niczym nie oddaje rzeczywistości. Żeby jednak wymyślić coś ciekawego, to trzeba mieć coś do powiedzenia. Niestety, coraz częściej okazuje się, że właśnie brak tego czegoś powoduje występowanie coraz częstszych epilepsów. Tak właśnie je nazywam, bo inaczej nazwać ich się nie da. Epilepsy nawiązują do epileptycznych obrazów, od których chorzy na epilepsję dostają ataku. Ja od nich dostaję bólu oczu. Ktoś też czasami powinien powiedzieć operatorom kamer, że używa się stabilizatorów.
W filmach często pojawia się motyw z afrykańskiej puszczy, czyli, że ktoś goni, a ktoś ucieka. Słowem - nuuuuuuuuda. No ale jak to pokazać, żeby wydawało się, że jest ciekawie... przynajmniej filmowcom? Najlepiej machać kamerą jak poje***ny, nie używać stabilizatora, bo jak wszystko się trzęsie, to mniej widać. I w ten sposób pościg śmigłowcem za biegnącą stonogą wygląda jakby coś się faktycznie w tym filmie działo.
Na You Tubie jest sporo vlogerów, podróżników, którzy mogliby pokazać ładne ujęcia, ale po co, skoro można użyć epilepsów. Mamy góry przysłonięte śniegiem? Ok, wezmę drona i kamerę za 5 tyś. zł i pokażę po 1 sekundzie z każdego ujęcia. Niech sobie oglądają i wciskają co chwilę pauzę, żeby się lepiej przyjrzeć. Albo poskładam to tak, jakbym wypił pięć kaw na raz i słuchał dubstepu. Dobry klimat do psychiatryka.
A zajawki na początku filmów? Też musi się dziać przecież. No więc najlepiej od razu na początku zrobić tak, żeby widz dostał zeza, albo żeby go głowa rozbolała, to nie będzie zwracał uwagi na tandetę, jaka pojawi się potem.
Podobna rzecz ma się na portalach pokazujących tylko zdjęcia. Masz pan nieskończonej długości stronę i tylko przewijasz. Od tego przewijania też oczy bolą, bo wzrok od razu szuka czegoś, na czym mógłby się zatrzymać. Dlaczego nie wymyślono horyzontalnego pokazu slajdów, który można by przeklikiwać, a nie przewijać? To tylko kwestia wyboru stylu. Zazwyczaj nie zwracamy na to uwagi, ale zmęczenie oczu przekłada się na jakość snu i samopoczucie o poranku. Jeśli budzisz się zmęczony/a, to wcale nie oznacza, że brak Ci witaminy C czy najnowszego suplementu diety z telewizora. To zapewne rezultat całodniowego oglądania przelatujących i przeskakujących obrazów.
Razu pewnego kupiłem sobie przez internet strzelankę - S.T.A.L.K.E.R. Akurat miałem pecha, bo moja wersja miała za bardzo rozchwiany efekt ruchu kamery zgodnie z ruchem ciała playera. No więc, żeby przejść po planszy pięć metrów, musiałem oglądać jak obraz buja się to w prawo, to w lewo kilka razy tak, jakby gość nieźle popił, albo znajdował się na pokładzie statku miotanego przez sztormowe fale. Po półgodzinnej grze musiałem się położyć, a w nocy miałem tak poje***ne sny, jak z horroru. Najpierw śniłem łysego gościa z twarzą nafaszerowaną kolcami - jak w tym starym horrorze - a później jakieś wijące się robaki i wiry. Jak otwierałem oczy, to te wiry jeszcze widziałem i czułem lekki ból oczu. To było straszne. Teraz unikam już takich gier oraz oglądania ujęć filmowych, nagrywanych jak gdyby kamera stała na pokładzie owego statku targanego huraganem. Przestrzegam oglądania takich filmów szczególnie przed snem, bo z pewnością nie obudzicie się wypoczęci.