Szanowni Forumowicze!
Mam 15 lat. Od dzieciństwa byłem wychowywany w wierze katolickiej. Pewien czas temu jednak zdecydowałem się porzucić obłęd chrześcijaństwa, a także pomysł "wiary" każącej przyjmować wszystko, co podają na tacy bez żadnego dowodu, i uznałem, że kierować w dorosłym życiu się będę rozumem, nauką i zdrowym rozsądkiem. Jednak do tej pory nie udało mi się pozbyć resztek skutków indoktrynacji religijnej, którą zaaplikowano mi w dzieciństwie. Przykładowo, gdy mówimy o człowieku, chciałbym w nim widzieć po prostu ruchomy zbiór atomów, który wykazuje niespotykaną w świecie zwierząt inteligencję, zdolność do wyrażania uczuć czy wrażliwość na sztukę, lecz nie oznacza to w żaden sposób, że został stworzony na podobieństwo prymitywnego semickiego bóstwa z epoki brązu. I tak podpowiada mi logiczna część mojego umysłu. Jednak czasami zdarzają mi się nawroty teistyczne: kiedy jestem zmęczony, niemalże zaczynam wierzyć w te pierdoły, które opowiadają purpuraci w radiu Ma-ryja czy z ambony. Chciałbym widzieć w parze homoseksualistów tylko dwie osoby tej samej płci, które się kochają, tymczasem słowo "homoseksualizm" wciąż brzmi dla mnie pejoratywnie, i nie mogę się pozbyć wrażenia, że jest on czymś gorszym niż heteroseksualizm. Wydaje mi się, że nabawiłem się nerwicy natręctw na tle religijnym. Miał ktoś jeszcze taki problem? Zadeklarowany ateista, któremu jednak pozostało coś z katolickiego bigota? Jak sobie z tym poradzić?

Chciałbym przy okazji przeprosić za moją niską erudycję, ale mam nadzieję, że rozumiecie, o co mi chodzi.