Marcel Duchamp nazwał pisuar fontanną i obwieścił światu, że wykreował dzieło sztuki. Uznano go za geniusza - i za takowego do dnia dzisiejszego uchodzi, przynajmniej w niektórych kręgach. I ruszyła lawina. Pojawiła się nowa sztuka, w licznych swych "izmowych" odmianach, w której liczył się (liczy) ideologiczny przekaz, manifest, protest, konetstacja oraz....brzydota i brak talentu. Fenomen ów trwa do dziś - nad czym wielce ubolewa, chociażby brytyjski filozof Roger Scruton, konsekwentnie od lat nawołujący do przywrócenia kanonów klasyki - czyli piękna ( albo oryginalnej brzydoty) oraz talentu w sztuce. Wydaje się, że coś w tej matrerii drgnęło. Ma miejsce skromny - na razie - renesans klasycznej kreski, klasycznego kanonu piękna. Ma miejsce przywracanie należytego miejsca talentowi oraz ciężkiej pracy, która ma ów szorstki diament talentu wyszlifować. Trudno w to uwierzyć ale w chwili obecnej - z powodu przytłaczającej dominacji konceptu sztuki abstrakcyjnej - można ukończyć "renomowaną" uczelnię artystyczną i mieć nikłe pojęcie o perspektywie, światłocieniu, zasadach szkicowania...
Podlinkowany tekst traktuje o pracowniach artystów - gdzie wraca się do "realistycznego" kanonu, kanonu , w którym nie ma miesca na rozległą strefę..........światłocienia, w której różnoracy macherzy bez talentu artystycznego, za to.... z "rewolucyjnym" przekazem artystycznym czy ideologicznym, mogą się bezkarnie pławić i drwić z ogłupiałej publiki. Artyści jak wyżej - nawiązujący do setek lat tradycji sztuki europejskiej - to obecna, najbardziej radykalna......awangarda artystyczna - wystawiająca swoje prace we współczesnych "salonach niezależnych".


"NEW YORK—There’s a group of artists who most of the general public has yet to know exist. These are highly skilled painters, sculptors, and draftsmen trained in ateliers or academies who are not embarrassed to utter the word “beautiful” at a time when that word is generally scorned by the contemporary art establishment. You’ll hardly ever see their works in major museums or at major galleries for longer than a short stint. Most of their works are whisked away by private collectors or are sitting in their studios, waiting to be discovered.These artists value quality over quantity, sincerity over cynicism, intrinsic value over marketing hype, and the Western tradition of fine art over the avant garde fixation on newness. In an ironic twist of history, these traditional artists are perhaps the most radical and marginalized group of artists living today. And yet their numbers are growing.Mostly awkward or humble when they try to describe their own work, they don’t fit into any radical stereotype. Suspicious of labels, they don’t know what to call themselves because they are too immersed in creating visual art to be able to think about words. They have decided to continue the Western tradition of art that has a reverence for mastery and skill and to learn the fundamentals of a visual language that developed over 700 years."

"This resurgence is happening now after more than one hundred years of deskilling that led to the deterioration of visual art standards, which started when all of the “-isms” arose, such as modernism, postmodernism, and so forth.
Artists today who paint representationally, or realistically, are then put in the awkward position of having to distinguish themselves from those whose works need written explanations for people to understand them. They shouldn’t have to call themselves anything other than perhaps simply artists. “In Florence, one did not call oneself an artist, but a painter; and when one earned the respect of others, … one was given the title ‘maestro.’ These things made us feel that painting was a noble profession, deeply rooted in craft, culture, and community,” wrote Daniel Graves, founder of The Florence Academy of Art."

www.theepo(*)3/2231295-a-resurgence-of-art/