Znany polski seksuolog, dr W. Czernikiewicz, w wywiadzie opublikowanym przez Newsweek w 2004 r. powiedział - między innymi:

"Trudno poznać "na oko" pedofila. Nie ma rogów, nie zieje ogniem, tylko częstuje cukierkami. A z racji wieku i pozycji jest dla dziecka autorytetem.

- I jeszcze ma umiejętność łatwego nawiązywania kontaktów z dziećmi, uwodzenia ich.

Kocha dzieci...

- Czasem i tak bywa: ktoś jest pedofilem, ale jest na tyle etyczny, prawy, że nigdy nie dokonał żadnego pedofilnego czynu. Wiem, że to się może wydać szokujące, ale na podstawie pozostawionych listów i prac stwierdzono, że pedofilne skłonności miał Janusz Korczak. Ale nigdy nie skrzywdził dziecka. Co więcej - oddał za dzieci życie.

Obawiam się, że takich "dobrych pedofili" nie ma zbyt wielu."

Tak, dla mnie - niewątpliwie - było to szokujące stwierdzenie. "Dobry pedofil" - to oksymoron z najwyższej półki. Lepszy niż "gorący lód", "mokry ogień", "sucha woda", czy "żywy trup". Poza tym ciekym bardzo, skąd seksuolog jak wyżej wie, iż Koraczak - na pewno - nie skrzywdził jakiegoś dziecka? Skąd ta pewność? Przecież wiadomo, iż wiele przypadków molestowania seksualnego pozostaje do końca nieujawnionych. Czy dr. Czernikiewicz w swym poprzednim wcieleniu był prokuratorem, który prowadził postępowanie przygotowawcze w sprawie...? Przypuszczam, iż jego - nie oparte na niczym - zapewnienia, iż Korczak nie skrzywdził jakiegokolwiek dziecka, były wynikiem wypierania (podprogowego???) szokujacej prawdy, z którą nie mógł się długo oswoić.
Są też inne dowody wskazujące na skłonności Koraczaka takie, a nie inne
Ada Poznańska-Hagari, praktykantka w koraczakowskim Domu Sierot, wspominała:

"Samego siebie bez ograni­czeń w całości oddał dziecku. Nocą brał do swego łóżka dzieci cierpiące lub mające niespokojne sny. Tłumaczył to tym, że w jego łóżku, w kontakcie z nim łatwiej usną. Wziął kiedyś do łóżka dzieciaka, który w nocy płakał z powodu silnego bólu zębów. "Przecież ten dzieciak się moczy" - powiedział bursista. A Korczak na to: "Cóż z tego, że się moczy i co to za sprawa w porównaniu z bólem zębów". Było coś religijnego w jego stosunku do dzieci, coś z poświęcenia mnichów opiekujących się chorymi z za­parciem się siebie. Korczak całował dzieciaka w głowę owrzodzoną i zajodynowaną."

Dla mnie jednakże najbardziej interesujący jest swoisty dowód poszlakowy z analogii pomiędzy koncepcjami korczakowskimi a niejakiego Gustawa Adolfa Wynekena - niemieckiego, kontrowersyjnego pedagoga, ktory został skazany za molestowanie seksualne wychowanków i spedził rok w zakładzie karnym.
A oto jak pisze o nim autor podlinkowanego artykułu:

"Takie postępowanie było dla Janusza Korczaka "normalnym przejawem zdrowego erotycznego uczucia" i nie należało w ówczesnych realiach pedagogicznych do zjawisk wyjątkowych. Przekonanie, że fizyczna bliskość wychowawcy i wychowanka może mieć znaczenie terapeutyczne lub odgrywać pozytywną rolę w procesie wychowawczym, znajdujemy w pismach i działaniach niektórych współczesnych mu pedagogów, choć trzeba podkreślić, że nie było ono czymś częstym, a jednocześnie budziło kontrowersje. Współczesny Korczakowi niemiecki pedagog Gustaw Adolf Wyneken (ur. 1875 r.), założyciel Freie Schulgemeinde Wickersdorf, pisał, że wychowanek powinien czuć się otoczonym, wyniesionym, uskrzydlonym miłością swojego ukochanego wychowawcy tak bardzo, żeby w jego duszy nie pozostało ani jedno wspomnienie o dawnym nastawieniu, kiedy to młody człowiek był obiektem i materiałem w ręku wychowawcy. Kontakt cielesny, przytulanie, obejmowanie, pocałunki i pieszczoty były dla Wynekena praktycznymi sposobami realizacji jego koncepcji, co było przyczyną dwukrotnego odwołania go ze stanowiska dyrektora szkoły (w 1910 i 1920 r.), procesu sądowego oraz rocznego pobytu w więzieniu. W trakcie procesu powołany przez obronę ekspert dowodził, że Gustaw Adolf Wyneken nie dopuścił się wobec swych podopiecznych aktów lubieżności. On sam bronił stosowanych metod następującymi słowami: "Możliwe, że ktoś, kto nigdy nie kochał szlachetnego chłopca namiętną miłością, nie może odczuć tego szczęścia "które serca Greków czyniło otwartymi". Niechże więc ze skromnością i głęboką czcią przystanie przed niedostępną dla niego świętością i niechże nie uważa tych, którym wyrosły obydwa skrzydła Erosa, za zwyrodnialców i kaleki."
Trzeba przyznać, że dziś już za samą taką obronę zostałby zapewne skazany."

Na końcu nie od rzeczy będzie dodać, iż u Korczaka występowały bardzo silne ciągty homoseksualne, na równi z hetreoseksulanymi. Klasyfikowany więc jest jako typowy biseksualista. Na Korczaka - między innymi - powołują się środowiska pedofilskie pragnące zalegalizowania lub częściowego zalegalizowania........pedofilii.

www.newswe(*)nia-o-pedofilii,19386,1,1.html
homiki.pl/(*)enia-i-wielkie-dylematy-swiat-