Przez kraj jak długi i szeroki przetoczyło się tsunami "Stochomanii". Nie jest to fenomen bynajmniej nowy, bo wcześniej już doświadczaliśmy histerycznych ekscytacji związanych z występami polskich piłkarzy, Kamysza, Justyny Kowalczyk. Za każdym razem, gdy tak się dzieje - doświadczam przejmującego wrażenia, iż uczestniczę w prymitywnej ekspresji zwierzęcych, emocjonalnych instynktów - w której nie ma odrobiny miejsca na luksus racjonalnej refleksji. To że Stoch zdobył jakieś tam medale - ma jakieś tam znaczenie. Ale przecież w jakiejkolwiek mierze nie zmienia poziomu i warunków życia przeciętnego śmiertelnika w kraju nad Wisłą. W kraju gdzie na banalne USG w publicznej służbie zdrowia czeka się 8 miesięcy i gdzie prawie 2/3 mieszkańców nie czyta w ciągu roku ani jednej książki. W zamian jest długi skok, mający za zadanie rekompensować wszelkie braki. Politycy jak jeden mąż - w ramach starej jak świat zasady panem et circenses ( i trochę nowszej z zakresu cybernetyki społecznej) - krzepko huknęli w podniosłe tony na różnych facebookach i twitterach - nakazując maluczkim dumę i uznanie z osiągnięć polskiego ciała i ducha
Ja jednakże - w swej przekorze i instynktownej nieufności względem naszej klasy politycznej - wolę epatować dumą narodową z innych, trochę może bardziej prozaicznych, tym niemniej jednak, w mym odczuciu, zdecydowanie ważniejszych powodów.
I tak wbiję się cały w dumę biało - czerwoną, kiedy to wędrując po wioskach Podhala (skąd pochodzi większość skoczków - herosów) - nie zauważę stosów śmieci wysypywanych przez "lokalsów" do łożysk potoków tamtejszych. A co Was wbije w dumę jak wyżej???