Pszczoła miodna, owad bardzo pożyteczny, wzbudza powszechnie pozytywne emocje opinii publicznej. Nie można się więc dziwić, że wszelkie doniesienia o jakiejkolwiek krzywdzie, jaka jej się dzieje, spotykają się z dużym społecznym odzewem. Spowodowane jest to współczuciem, jakim ludzie reagują wobec pszczół. Lecz ludzkie przejęcie się losem tych owadów może skutkować malowaniem ich sytuacji w nazbyt czarnych barwach, nieadekwatnie do faktycznego stanu rzeczy.
   Na przykład, czasami można spotkać się z przekonaniem, że w Europie dzikie pszczoły miodne albo dawno już wyginęły (wskutek splotu kilku niesprzyjających czynników), albo też zostały przez ludzi trwale wyprowadzone z lasów, w których odtąd nie ma już dla nich miejsca. W takim razie przetrwanie tego gatunku byłoby obecnie w pełni uzależnione od działalności profesjonalnych pszczelarzy, gdyż zatracił on - jakoby - zdolność przeżycia w stanie dzikim.
   Jakkolwiek, wobec wielkiego znaczenia pszczół w gospodarce, głównie w rolnictwie, trudno jednoznacznie potępiać uderzanie w takie i im podobne alarmistyczne tony, to trzeba wiedzieć, że nie wszystkie szeroko rozpowszechnione współcześnie przekonania na temat pszczół są równie wiarygodne. Nie wszystkie mają również poparcie w faktach.
   Jak zwracają uwagę niemieccy naukowcy z Uniwersytetu w Würzburgu, na poparcie stanowiska, że dzikie pszczoły miodne wyginęły w Europie, w tym w Niemczech, trudno znaleźć jakiekolwiek naukowe dowody. Co więcej, trudno też o aktualne doniesienia naukowe na temat stanu populacji dzikich pszczół miodnych w Europie. Z tego też powodu naukowcy postanowili przyczynić się do przynajmniej częściowego wypełnienia tej luki w wiedzy na temat pszczół.
   Niemieccy naukowcy przyjrzeli się dzikim pszczołom miodnym bytującym w buczynach Hainich i Jury Szwabskiej, by bezpośrednio (poprzez wytropienie gniazd) i pośrednio (śledzenie szlaków lotu robotnic zbieraczek i analiza ich tańca) oszacować ich występowanie w stanie naturalnym na wspomnianym obszarze.
   Warto zaznaczyć, że buczyna jest tym rodzajem lasu, który stwarza szczególnie sprzyjające warunki dla bytowania dzikiej pszczoły miodnej, ponieważ zapewnia jej stosunkowo łatwą dostępność różnego rodzaju wysoko ulokowanych dziupli, które doskonale nadają się do zajęcia przez rodzinę pszczelą.
   Buk jest rośliną liściastą stosunkowo obficie spadziującą, podobnie jak inne drzewa liściaste, współtworzące buczyny. Współwystępujące z bukami inne drzewa, w tym lipy i klony, dodatkowo dostarczają pszczołom w obfitości nektaru i pyłku, a nie można zapominać o dostępności innych (poza drzewami) źródeł pożytku w poszycie, runie, na leśnych polanach i łąkach oraz na terenach przyleśnych.
   Trzeba tu też dodać, że buczyny Hainich i Jury Szwabskiej są w Niemczech obszarami chronionymi (Park Narodowy Hainich, Rezerwat Biosfery Jury Szwabskiej), dlatego wyniki badań prowadzonych w tak specyficznym terenie należy uogólniać na inne obszary Niemiec i Europy z dużą ostrożnością.
   Niemniej jednak w wyniku badań ustalono, że w buczynach Hainich i Jury Szwabskiej jedno gniazdo dzikich pszczół miodnych przypada na 7 - 8 kilometrów kwadratowych powierzchni lasu, co oznacza, że pszczoły miodne żyją w stanie dzikim częściej, niż można by się spodziewać. Na tej podstawie można szacować, że w całych Niemczech na terenach leśnych znajduje się nawet kilka tysięcy gniazd żyjących w stanie dzikim pszczół miodnych.
   Jak zaznaczają naukowcy, odrębną kwestią jest kondycja takich dziko żyjących rodzin pszczelich, której rzetelna ocena wymagałaby dalszych badań. Uzasadnione jest też pytanie, czy pszczoła miodna powinna być traktowana tylko jako gatunek udomowiony, czy może należałoby ponownie uznać ją za gatunek dziki i objąć odpowiednią ochroną?