Jako że idzie wiosna, wziąłem się za wiosenne porządki domowe. Zacząłem od strychu. W jego kącie zauważyłem zwisającą na krótkiej nici, przyczepionej do belki stropowej, poczwarkę jakiegoś owada. Przypomniałem sobie, że podobną poczwarkę znalazłem w dzieciństwie na strychu mojego domu rodzinnego. Oczywiście nie wiedziałem wtedy, że to poczwarka. Powiedziałem ojcu, że na strychu wisi jakiś robal i zapytałem, co mam z nim zrobić. Ojciec odpowiedział: "Nic, niech sobie wisi". Poczwarka była dość duża, prawie czarna i błyszcząca. W przeciwieństwie do większości (chyba) poczwarek nie była obojętna na bodźce zewnętrzne ani nieruchoma. Kiedy ją szturchałem patyczkiem - podciągała się do góry. Nie robiłem tego za często, to nie była chęć jej dręczenia, tylko dziecięca ciekawość. Te "eksperymenty" zostały na jakiś czas przerwane, ponieważ rodzice wywieźli mnie do babci. Po powrocie od razu pobiegłem na strych, żeby zobaczyć, co tam z moim "robalem". Nadal wisiał, ale już nie był taki błyszczący i jakby zszarzał. Szturchnąłem go lekko, a on nic. Mocniej - też nic. Tylko się obrócił na tej swojej nici i wtedy zauważyłem spore pęknięcie w jego górnej części. Pomyślałem, ze to chyba sprawka jakiegoś wróbla (czasem wlatywały na strych). I może to śmieszne, ale naprawdę się zmartwiłem. Poszedłem do ojca, powiedziałem, że mój "robal" umarł i opowiedziałem, co się stało. Na to ojciec: "Nie, on nie umarł. On dopiero teraz naprawdę żyje. To, co widzisz, to tylko pusta skorupa". I wyjaśnił mi, co to jest poczwarka.
I właśnie teraz, kiedy ujrzałem podobną poczwarkę, przypomniało mi się to zdarzenie z dzieciństwa i pomyślałem, że być może my też jesteśmy takimi "poczwarkami". Może nasze ciało ma tylko umożliwić nam osiągnie dojrzałości potrzebnej do PRAWDZIWEGO życia? Może to, co nazywamy śmiercią, jest tylko odrzuceniem niepotrzebnej już powłoki?
Nie pytajcie mnie, jak takie prawdziwe życie miałoby wyglądać. Nie wiem. Cóż poczwarka może wiedzieć o życiu motyli?

Moja wypowiedź nie jest nawet koncepcją, to tylko refleksja wywołana wspomnieniami z dzieciństwa. Nie powinna więc w zasadzie podlegać krytyce. Skoro jednak zdecydowałem się ją opublikować, muszę się pogodzić z tym, że będzie oceniana. Proszę bardzo. Nie krytykujcie tylko (jak to niektórzy z Was mają w zwyczaju) tego, czego nie napisałem. Nie "wyjeżdżajcie" mi z żadnymi bogami i/lub Bogiem. Tzw. śmierć nie musi być naszym kresem nawet gdyby On/oni nie istnieli. Skoro (według Was) Jego/ich istnienie nie było konieczne dla powstania Wszechświata, życia i rozumu, mogło również nie być konieczne dla powstania (użyjmy tego terminu z braku lepszego) duszy. Jej powstanie także mogło być skutkiem ewolucji.