Tak zwane nośniki elektroniczne, jak wiadomo, zdobywają sobie coraz powszechniejszy użytek i jest to stwierdzenie banalne. Tym nośnikom towarzyszą urządzenia, które je rozszyfrowują. Mówiąc inaczej, nośniki oraz ich emitory zajmują w naszej kulturze miejsce coraz bardziej istotne.
Wszystko to gromadzi, przechowuje lub emituje dźwięki.
Chwilowo podstawowym rodzajem poddanych takiej obróbce dźwięków jest muzyka. Ale już dziś zadajemy sobie pytania, czy podobnie potraktujemy słowo.
Jest pewna różnica, oczywiście. Spisane nuty nie zastąpią "żywej" muzyki, na pewno nie każdemu. Spisane słowa, póki co, stanowią podstawową formę przekazu większości informacji. Póki co.
Otóż wyobrażam sobie przyszłość bez papieru. Nawet bez wszelkich napisów. Wyobrażam sobie, że zamiast patrzeć w ekran, będę słuchał tego, co ekran mi powie. Zamiast pisać, będę dyktował. Znajomość liter stanie się do niczego nie potrzebna. Sposobem na dotarcie do mnie z informacją stanie się dźwięk i obraz.
Właściwie już się to zdecydowanie wyodrębnia. Film i muzyka tworzą podstawowy obszar kultury, słowo odchodzi w cień coraz bardziej.
Być może, przestaniemy niebawem czytać książki, będziemy ich słuchać. Kto wie, czy poetyckie ongiś przenośnie o melodyce słów nie staną się prostym i rzeczywistym faktem kulturowym.
Nietrudno dojść do wniosków, jakie skutki pociągnie to za sobą dla twórców słowa pisanego.