Moje odczucia (part 1)
Czy ktoś kiedyś zastanawiał się nad sensem nauki?
Ja tak i wielokrotnie przez to prawie doprowadzałem się do choroby psychicznej (mój umysł zaczynał nie pracować logicznie), od początku szczególnie drażliwym dla mnie tematem spornym były tzw. "oceny". Od najmłodszych lat nie mogłem pojąć, dlaczego we współczesnej szkole można postawić znak równości miedzy ucz się! i zapamiętaj! Moim zdaniem to jest chore, bo prowadzi do ogłupienia coraz to nowych pokoleń, które przychodzą do szkoły i już na wstępie dowiadują się, że głównym wyznacznikiem ich wartości oraz ogólnie postawy do świata jest coś takiego jak "oceny". Jestem przekonany, że taki obraz sytuacji prowadzi nas jako naród w złym kierunku, teraz to przez takie rozumowanie nie ma prawie osób, który chodzą do szkoły po to, aby się uczyć (co za ironia...). Jestem bliski obłędu gdy widzę, że jeżeli się uczysz i nie ściągasz wcale, jesteś w pewnym sensie odmieńcem, który nie wiadomo po co "cwaniakuje". Naprawdę nie mogę znaleźć w tym choć odrobiny logiki i rozsądku. Dla mnie chodzenie do szkoły kiedy 99,9% uczniów ma za cel tylko zdobywanie dobrych ocen nieważne jak, jest czystą ironią zahaczającą momentami o groteskę prawie w stylu jaki sobie upodobał W. Gombrowicz np. w książce pt. "Ferdydurke". Moim zdaniem ci prawie wszyscy w szkole są w pewnym sensie "ślepi" bo liczą, że przez dobre stopnie i ileś tam "papierków" za naukę, zostaną kimś lepszym niż np. ci którzy nie mieli kasy na naukę przez 4 lata lub 3 lata za "darmo" (technikum i liceum) i musieli wybrać zawodówkę gdzie przynajmniej mają za praktyki co miesiąc jakąś kasę i mogą ją np. przeznaczyć na dojazdy autobusowe. Niestety przez większość ludzi "wykształconych" (często metodą "zapamiętaj-zdaj-zapomnij" lub metodą "napisz ściągę-ściągnij- wywal ściągę do śmietnika). Oczywiście nie potępiam tych, którzy w szkole są tylko aby zdać, po prostu im zostało to wpojone od pierwszej klasy że najważniejsze jest to, aby mieć dobre oceny nieważne jak, a nie np. pogłębianie wiedzy stawanie się "elitą", rozwój duchowy i poszerzanie własnych horyzontów myślowych (jak by ktoś powiedział właśnie, że po to chodzi do szkoły zostałby uznany za jakiegoś idiotę lub w najlepszym razie zostałby wyśmiany przez całą klasę), szkoda, że jest coraz mniej osób, które uznały by za sensowne słowa Seneki "Sola ratio perfecta beatum facit" (Tylko doskonały rozum czyni człowieka szczęśliwym), przykre jest to, że mało jest osób takiego zdania. Jest i druga strona medalu, mianowicie chodzi mi oto, że mieliśmy pecha żyć w świecie, w którym takie zachowania są popierane a nawet uznawane za konieczne (mamy teraz w szkole nowa grę "wykiwać nauczyciela"). Ile to razy słyszało się stwierdzenie, że bez "kombinowania" nie da się nic osiągnąć?? Coraz większym problemem jest to, że szkoła staje się czymś w rodzaju miejsca do spotkań towarzyskich gdzie można się dobrze bawić i przyjąć porządną dawkę humoru. Te moje powyższe wywody skłaniają mnie do postawienia tezy, że "świat staje na głowie, a my nic nie możemy poradzić na ogłupianie szerokich mas np. przez media". Ale o tym innym razem napisze w kolejnych częściach mojej "drogi krzyżowej"....