Wielokrotnie słyszałem/czytałem już stwierdzenie innych ludzi, że abstrakcja jest TYLKO opisem fizyczności. Z naciskiem na „tylko”.

Znaczenie tego „tylko”, jeżeli dobrze je zrozumiałem było takie, że abstrakcja choć jest to jej nie ma, choć się nią posługujemy i jest nam przydatna, to nie istnieje.

Chciałbym się skoncentrować na spójności fizyczności i abstrakcji.

W fizyczności mamy materię zebraną w ograniczone ciała.
W abstrakcji mamy przestrzeń zebraną w ograniczone argumenty.

W fizyczności mamy ruch zebrany w ograniczone czynności.
W abstrakcji mamy czas zebrany w ograniczone działania.

W fizyczności mamy stałe związki z transformacjach ciał i czynności.
W abstrakcji mamy stałe związki w transformacjach argumentów i działań.

W fizyczności odnajdujemy prawidła w transformacjach.
W abstrakcji odnajdujemy prawidła w transformacjach.

Wszystko wskazuje na to, że fizyczność i abstrakcja to jedność w dwóch postaciach.
Fizyczność jest zewnętrznoumysłowa.
Abstrakcja jest wewnętrznoumysłowa.

Co powiedzie na koncepcję jedności i dwupostaciowości fizyczności i abstrakcji?

Rzeczywistości objawia nam się naprzemiennie w zewnątrzu naszego umysłu i we wewnątrzu naszego umysłu, pozostając wciąż jedną rzeczywistością w dwóch postaciach.

Jeżeli się z tą koncepcją nie zgodzicie opiszcie jak sami wyjaśniacie sobie kwestię matematycznych i językowych prawidłowości.