Powiada się, że kompleksy są motorem poczynań człowieka. Jednakże z badań opublikowanych przez socjologów uniwersytetu w Bremie (wzięto dane z 39 krajów) wynika, iż nierówności społeczne i bieda nie są czynnikiem sprzyjającym społecznej mobilności. Raczej przeciwnie, w krajach gdzie owe nierówności są największe występuje najmniejsza skala przechodzenia z jednej warstwy (klasy) społecznej do drugiej.

"Wnioski? Im większe różnice w dochodach i wykształceniu pomiędzy dwoma klasami, np. kadrą kierowniczą wyższego szczebla a wykwalifikowanymi pracownikami, tym mniejsze szanse na to, że dzieci tych drugich kiedykolwiek będą kierować ludźmi, zaś dzieci wyższej kadry kierowniczej kiedykolwiek spadną do niższej grupy zawodowej – czytamy w „Wyborczej”.
Nierówności nie powodują, że ludzie starają się bardziej i są bardziej społecznie mobilni. Przeciwnie: w krajach o większych nierównościach mobilność ekonomiczna jest mniejsza.
Spośród 39 krajów najniższy poziom nierówności - i jednocześnie najwyższą mobilność społeczną - stwierdzono na Islandii oraz w Danii, Norwegii i Nowej Zelandii. Drugi biegun - kraje nierówne i o najniższej spośród analizowanych społecznej mobilności międzypokoleniowej - to Chile, Portugalia i Polska.
Coraz częściej zauważa się także, że nierówności mają negatywny wpływ na wzrost gospodarczy i mogą powodować utratę talentów."
www.money.(*)i-badan-6467526166357633a.html

Rzecz charakterystyczna, iż kraje (spośród analizowanych) o największych nierównościach i najmniejszej mobilności społecznej to kraje o kulturze katolickiej. Jeżeli uznać wyniki tych badań za wiarygodne - to można pokusić się o postawienie tezy, iż katolicyzm konserwuje mentalność i uwarunkowania kryptofeuadalne. W jakiejś mierze wyniki owych badań potwierdzają także osławione tezy Webera o protestanckich "protokorzeniach" kapitalizmu