Oblężenie Leningradu trwało od września 1941 r. do stycznia 1944 r. W jego trakcie straciło życie od 650 do 800 tysięcy mieszkańców miasta. Głównie z powodu głodu. Zastosowana strategia walki z koronawirusem kreuje stany i sytuacje, w jakimś stopniu analogiczne do tych, które stały się doświadczeniem leningradczyków w czasie ostatniej wojny światowej. Rzecz jasna można mówić tylko o jakimś stopniu podobieństwa, bo skala jednego i drugiego zjawiska jest przecież zasadniczo inna. Tym niemniej jednak Anna Reid, autorka książki "Leningrad: Tragedy of a City under Siege, 1941-44" pokusiła się o esej " na temat" - do którego lektury w ramach autokreacji " w czasach zarazy" - gorąco namawiam, szczególnie, że tekst brytyjskiej publicystki można czytać w formule "ku pokrzepieniu serc".

"A few years ago I wrote a book about the siege of Leningrad, a brutal chapter of World War II history. Sitting in my office, working my way through dozens of heart-wrenching siege diaries, the cheerful noise of children in the school playground opposite came as a blessed relief. Today I’m at my desk in the same room. The playground — like the whole street — is oddly quiet; the school closed and neighbours behind doors so as to slow the spread of the coronavirus. And though the crises are so different as to make direct comparison absurd, in the silence faint — very faint — echoes can be heard of Leningrad’s great urban Calvary of nearly eighty years ago."

unherd.com(*)h-about-lockdown-in-leningrad/