Już w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku w Polsce zarysowywała się ponura perspektywa kryzysu węglowego, będąca prostym a przykrym i dolegliwym następstwem wyczerpywania się wszelkich złóż węgla kamiennego w kraju.
   Trzeba przypomnieć sobie, że były one eksploatowane w skali milionów ton węgla rocznie już przed wiekami. Najłatwiej dostępne złoża, nie zawsze cechujące się dużą miąższością, ale położone płytko pod powierzchnią ziemi lub nawet całkiem wychodzące na wierzch, były wyeksploatowane doszczętnie już na początku dziewiętnastego wieku. W dziewiętnastym wieku eksploatowano już metodami kopalnianymi i na wielką skalę pokłady znacznie głębsze, ryjąc pod ziemią tysiące kilometrów sztolni.
   Na początku dwudziestego wieku podaż węgla nie nadążała za popytem hutnictwa, energetyki, kolejnictwa i potrzeb ludności, zwłaszcza że duża część węgla trafiała na eksport. Problemy niedoboru paliwa maskowano za pomocą propagandy. Na przykład, aby zakamuflować skalę eksportu węgla z Polski do Niemiec używano sloganu wojny celnej. Powstałą w międzywojniu Magistralę Węglową celowo ośmieszano i przedstawiano jako pomysł niedorzeczny i stratny pod każdym względem, ponieważ eksport węgla za waluty obce i po zachodnich cenach był bardzo opłacalny dla syndykalistycznych elit rządzących jeszcze w latach dziewięćdziesiątych.
   Po drugiej wojnie światowej niedobory węgla i stali na rynku krajowym usprawiedliwiano koniecznością spłaty reparacji wojennych dla Związku Radzieckiego lub katastrofalnymi zjawiskami (zima stulecia). W latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku kryzys był tak głęboki, że doprowadzał do braku węgla opałowego i energetycznego niezależnie od pory roku. Na składach towarowych w bardziej oddalonych miejscowościach ciężko było dostać węgiel i stal, podobnie nawozy.
   W tej sytuacji syndykalistyczne elity rządzące, skrywające interesowność w najlepszym liberalnym stylu pod płaszczykiem ideologicznym socjalizmu, były zmuszone do sprowadzenia do kraju technologii i energetyki atomowej. Pierwsze elektrownie atomowe oparte na technologiach zagranicznych, głównie angielskich i francuskich, powstały w kraju w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Był to wielki sukces. Dalsze elektrownie atomowe i reaktory wznoszono przez kolejne dekady. Są one budowane i modernizowane cały czas, co oczywiste – również współcześnie.
   Obecnie mamy w kraju osiem dużych elektrowni atomowych o mocy maksymalnej do kilku gigawatów oraz dziesiątki mniejszych reaktorów przemysłowych i energetycznych o mocy od kilkudziesięciu do kilkuset megawatów. Zapewniają one bezpieczeństwo energetyczne kraju, którego szczytowe potrzeby wynoszą dziesiątki gigawatów, w sposób niezawodny, dlatego niepostrzeżenie wrosły w krajobraz i nie budzą żadnych kontrowersji.
   Należy uznać za wielki sukces, że dzięki umiejętnej socjotechnice polska energetyka jądrowa radzi sobie doskonale i cieszy się powszechną akceptacją społeczeństwa. Jej implementacja w kraju przebiegła niemal bezgłośnie i bezboleśnie. Osiągnięto to dzięki – między innymi – bardzo sprawnej, a przez to – sugestywnej propagandzie węglowej. Polska śpi na niewyczerpanych pokładach węgla – w to powinni wierzyć wszyscy przyjaciele i wrogowie naszego kraju!