>A co wy o tym sądzicie?

Ja sądzę, że ludzie bardzo dużo jeżdżą tam i z powrotem zupełnie bez sensu, bo taką mają kulturę i przyzwyczajenia.

Np. cała masa pracowników bez sensu przemieszcza się z domu do biura i z biura do domu, czasem bardzo daleko, choć z powodzeniem mogliby mieć biuro w domu.
Robią to jednak po to, żeby ktoś inny mógł mieć nad nimi kontrolę i patrzeć im na ręce, bo ludzie z natury są leniwi, zdezorganizowani, nieodpowiedzialni, chciwi, z wyjątkiem nadludzi, którzy podludzi kontrolują, naprowadzając na właściwe tory.

A teraz nuda, więc może sobie cyknę 100km do cioteczki na obiadek i 100km z powrotem. To tylko 2h jazdy a co tu innego zrobić jak nie spalić wiadra ropy?

>Np. cała masa pracowników bez sensu przemieszcza się z domu do biura i z biura do domu, czasem bardzo daleko, choć z powodzeniem mogliby mieć biuro w domu.
Praca zdalna w czasie Covid-u pokazała, że nie każdemu pracownikowi to pasuje. Na dłuższą metę, takie rozwiązanie jest dla nielicznych. Wnoszę to po sobie i po dużej liczbie znajomych którzy tak pracują. Jeden problem polega na oddzieleniu życia prywatnego od zawodowego, co w przypadku pracy z domu jest trudne. Ale poza tym, człowiek jest istotą społeczną. Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
Wielu ludzi spróbowało pracy z domu i serdecznie podziękowało.

>Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
>Wielu ludzi spróbowało pracy z domu i serdecznie podziękowało.
Czasem po prostu idzie o to, żeby markować, że się pracuje, o co w kupie łatwiej.

---

cr

>>Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
>>Wielu ludzi spróbowało pracy z domu i serdecznie podziękowało.
>Czasem po prostu idzie o to, żeby markować, że się pracuje, o co w kupie łatwiej.
Sądzę, że odwrotnie. Markowanie pracy z domu jest dużo łatwiejsze.

>>>Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
>>>Wielu ludzi spróbowało pracy z domu i serdecznie podziękowało.
>>Czasem po prostu idzie o to, żeby markować, że się pracuje, o co w kupie łatwiej.
>Sądzę, że odwrotnie. Markowanie pracy z domu jest dużo łatwiejsze.
Więc skąd się bierze frustracja, o której piszesz?

---

cr

>Więc skąd się bierze frustracja, o której piszesz?

>>>>Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
Któą część tego zdania mam wytłumaczyć?

>>Więc skąd się bierze frustracja, o której piszesz?
>>>>>Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
>Któą część tego zdania mam wytłumaczyć?
Ja Tobie wytłumaczę: z twierdzeniem o frustracji wynikającej z chodzenia do pracy skonfrontuj to o łatwości markowania pracy, gdy się do niej nie chodzi i wyjaśnij skąd frustracja z siedzenia w domu.

---

cr

>>Któą część tego zdania mam wytłumaczyć?
>Ja Tobie wytłumaczę: z twierdzeniem o frustracji wynikającej z chodzenia do pracy skonfrontuj to o łatwości markowania pracy, gdy się do niej nie chodzi i wyjaśnij skąd frustracja z siedzenia w domu.
Skup się i pomyśl. Gdzie ja mówiłem o frustracji wynikającej z chodzenia do pracy?
A markowanie pracy też jest frustrujące. No chyba, że Ciebie cieszy?

>Skup się i pomyśl. Gdzie ja mówiłem o frustracji wynikającej z chodzenia do pracy?
>A markowanie pracy też jest frustrujące.
Nikt nikogo nie zmusza do frustrującego markowania pracy, przecież nikt nie zabrania sfrustrowanym markowaniem przykładać się.

A frustracja z braku kontaktu fizycznego ze współpracownikami przeczy sensowności fajrantu czy urlopu, więc ten symptom chyba wyssałeś z palca. Przedstawiasz swoje teorie w bardzo przekonujący sposób, ale przecież logiki za cholerę one nie trzymają.

---

cr

>Markowanie pracy z domu jest dużo łatwiejsze.
Swoją drogą to na czym polega praca, którą w warunkach zaoczności można markować?

---

cr

>>Markowanie pracy z domu jest dużo łatwiejsze.
>Swoją drogą to na czym polega praca, którą w warunkach zaoczności można markować?

W zasadzie każda "biurowa". W domu możesz jakiś tam raport pisać godzinę, a drugą godzinę grać lub przeglądać neta. Nikt ci nie udowodni, że powinno to zająć godzinę a nie dwie. W domu możesz uczestniczyć w zebraniu on-line słuchając jednym uchem, a robiąc co innego. Potem rzucić jakąś złotą myślą i wszyscy sądzą, że aktywnie uczestniczyłeś. Możliwości są ogromne. W miejscu pracy czujesz presję otoczenia, żeby sobie nie robić jaj. Na dodatek łatwiej się skoncentrować i wejsć w "ciąg". W pracy nawet jak akurat nie wykonujesz żadnych czynności to i tak w gruncie rzeczy pracujesz. Rozmawiasz z kolegami czy z szefem, wymieniasz poglądy, uważasz, żeby nie wyjść na durnia. Myślisz o robocie/projekcie. Nawet w trakcie symbolicznej przerwy "na papierosa". W rezultacie wszystko sprawniej się toczy. Niejako samo. W domu wszystko to wymaga aktywnego wysiłku.

Mojej pracy nie da się wykonywać zdalnie (stąd te czasochłonne dojazdy) ale nawet gdyby się dało, to prawie na pewno bym temu nie podołał.
Jeden z moich przyjaciół pracuje tak od lat, moja żona pracowała tak przez jakiś czas. Tzn. pół na pół. Trochę była w biurze a potem wszystko na telefon albo e-mail już z domu.
Naprawdę trudno zmobilizować się w domu do pracy i nie rozpraszać się domowymi sprawami w tym czasie jeśli nie jesteś singlem i masz w pracy cały świat na głowie.

>>Np. cała masa pracowników bez sensu przemieszcza się z domu do biura i z biura do domu, czasem bardzo daleko, choć z powodzeniem mogliby mieć biuro w domu.
>Praca zdalna w czasie Covid-u pokazała, że nie każdemu pracownikowi to pasuje. Na dłuższą metę, takie rozwiązanie jest dla nielicznych. Wnoszę to po sobie i po dużej liczbie znajomych którzy tak pracują. Jeden problem polega na oddzieleniu życia prywatnego od zawodowego, co w przypadku pracy z domu jest trudne. Ale poza tym, człowiek jest istotą społeczną. Siedzenie 8 godzin w domu, bez fizycznego kontaktu ze znajomymi ludźmi bywa po pewnym czasie frustrujące.
>Wielu ludzi spróbowało pracy z domu i serdecznie podziękowało.

Przyzwyczaiłbyś się, do tego potrzeba czasu.
Możesz komunikować się i to jeszcze lepiej. Są super kamery, monitory, okulary wirtualne, mikrofony i słuchawki takie, że mógłbyś prawie drugiemu człowiekowi w głowę wejść.

To jest tylko kwestia nawyków.
1 rok nowych zachowań i nigdy nie chciałbyś już wrócić do starego.

Czas, wysiłek, koszty, stres, niebezpieczeństwo i totalne zmiany środowiskowe, tylko po to, żeby za godzinę osiągnąć człowieka, którego możesz osiągnąć w ciągu kilku sekund.

Spróbuj sobie załatwić szerokokątną kamerę wysokiej jakości, wielki monitor dobrej jakości, szybkie i sprawne łącze internetowe, headset, koniecznie z wyciągniętym do ust mikrofonem, dobrej jakości i estetyczny.

Gdybyś zobaczył i usłyszał człowieka w podobnej jakości jak w realu.
Gdybyś się zmusił do 20 rozmów przez sprzęt i spróbował zwalczyć wszystkie własne ograniczenia, poczuł się w takiej rozmowie na luzie, to nie wsiadłbyś już więcej na 2h do samochodu, żeby zużywając wiadro ropy i tracą kupę własnej energii z kimś sobie pogadać.

To są wszystko nawyki a nie żadna wyższa forma komunikacji bezpośredniej.
W przyszłości nikt nie straci tyle czasu, energii i nie zryje tak biosfery, żeby sobie pogadać.

Nie możesz się przyzwyczaić to spróbuj raz w tygodniu i na dużo lepszym sprzęcie. Jeżeli źle widać albo źle słychać to jest z automatu do dupy i tego nie zaakceptujesz ale to tylko kwestia sprzętu.

Co do oddzielania pracy od prywatnego życia to jest bzdura!
Praca jest częścią życia.
Takie twarde podziały to jakiś amerykański korpocyrk, w którym nieustannie musisz być skoncentrowany na pracy. Taki korpocyrk zamienia ludzi w booty a ich życie w dramat.
Praca, w której nie możesz być sobą takim jakim jesteś prywatnie, której nie możesz przerwać na chwilę na prywatne sprawy, która jest intensywna i nieustająca to syf zamieniający ludzi w bezmyślne roboty. Tak eksploatowani ludzie muszą odreagowywać później cały ten stres i wysiłek w burdelach i na alkoholowych libacjach zmieniając swoje życia w ruinę.

>Trafiłem ostatnio na wzmianki o tym, że powoli rozważa się ograniczenie dopuszczalnej prędkości maksymalnej na europejskich autostradach. Do 110, może 80km/h. Pomysły są na razie mgliste. Tym razem nie chodzi o podniesienie bezpieczeństwa ale o ograniczenie spalania paliw.
Ograniczeniu spalania najlepiej służy elektryfikacja i OZE i zdaje się w tym kierunku zmierzamy. Z pomysłami ograniczeń będziemy mieli do czynienia w krajach gdzie do władzy doszli zieloni. Pomysł jest moim zdaniem dla użytkowników dróg fatalny.

Z drugiej strony rozwój motoryzacji przybiera monstrualne formy. Patrzę z dalszej perspektywy. Pamiętam gdy samochodów osobowych było "jak na lekarstwo". Ludzie jeżdzili pociągami, autobusami, środkami komunikacji miejskiej i radzili sobie nieźle. Ruch towarowy odbywał się głównie koleją lub drogami wodnymi. Teraz wszystko zeszło na szosy nie licząc lotnictwa, które zresztą także nieźle spala.

W rodzinach używa się już po kilka samochodów. Do pracy jeździ się swoimi autami na ogół pojedyńczo. Czy to nie jest swego rodzaju obłęd ? Lawina samochodów na zatłoczonych, zakorkowanych autostradach, korki na ulicach miast, wypadki itd. Armie tirów szturmujące coraz to dalsze cele.
Gigantyczny przemysł motoryzacyjny i przemysły kooperujące zużywające potężne ilości energii i produkujące gigantyczne ilości trudno utylizowanych odpadów. Po to żeby każdy miał swoje blaszane pudełko pod domem.
To nie wygląda racjonalnie.

Szkoda, że można dać tylko jednego plusa

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>Pomysł jest moim zdaniem dla użytkowników dróg fatalny.

Też tak uważam. Może nawet gorzej niż fatalny. Trochę jestem ciekawy kto brał udział w tej ankiecie, bo chyba te 43% to raczej ludzie, którzy z autostrad nie korzystają albo korzystają bardzo rzadko.

>Po to żeby każdy miał swoje blaszane pudełko pod domem.
>To nie wygląda racjonalnie.
Nieracjonalnie jest dopiero wtedy, gdy istnieje racjonalniejsza alternatywa, przedstawisz taką?

---

cr

>>Po to żeby każdy miał swoje blaszane pudełko pod domem.
>>To nie wygląda racjonalnie.
>Nieracjonalnie jest dopiero wtedy, gdy istnieje racjonalniejsza alternatywa, przedstawisz taką?
Chyba już zacząłem: elektryfikacja i OZE, dodam nowoczesną kolej żelazną z ruchem towarowym. Niemcy już 30 lat temu pracowali nad projektem przeniesienia części transportu towarowego z autostrad na szyny. Wyglądało to sensownie. Dlaczego nie dopracowano go do końca nie wiem. Mogę się tylko domyślać.
Również transport publiczny w postaci autobusów i autokarów i mniejszych busów z napędem elektrycznym wchodzi w zakres możliwości.
Sam podróżuję teraz okazyjnie i marzę o tym żeby powstały warunki do alternatywnego sposobu przemieszczania się np szybka kolej, gdzie nie muszę 10 godzin siedzieć za kółkiem z wtrzeszczonymi oczami i skupioną do granic możliwości uwagą. Zamiast tego poczytać coś, wypić kawę, pogadać z kimś chętnym do rozmowy lub choćby popatrzeć na krajobrazy itp.
Kiedyś sporo podróżowałem koleją, mam z tego okresu na ogół dobre wspomnienia chociaż bywało różnie.

>>>Po to żeby każdy miał swoje blaszane pudełko pod domem.
>>>To nie wygląda racjonalnie.
>>Nieracjonalnie jest dopiero wtedy, gdy istnieje racjonalniejsza alternatywa, przedstawisz taką?
>Chyba już zacząłem: elektryfikacja i OZE, dodam nowoczesną kolej żelazną
Właściciele blaszanych pudełek nie robią presji na transport zbiorowy i trzeba ich mocno namawiać żeby choć na jeden dzień w roku odpuścili; obstawiam, że idzie o wolność.

---

cr

>Właściciele blaszanych pudełek nie robią presji na transport zbiorowy i trzeba ich mocno namawiać żeby choć na jeden dzień w roku odpuścili; obstawiam, że idzie o wolność.
O wolność, albo raczej o namiastkę wolności, o szpan, o szybkość, prestiż, wygodę, mobilność i diabeł wie co jeszcze.

>>Właściciele blaszanych pudełek nie robią presji na transport zbiorowy i trzeba ich mocno namawiać żeby choć na jeden dzień w roku odpuścili; obstawiam, że idzie o wolność.
>O wolność, albo raczej o namiastkę wolności, o szpan, o szybkość, prestiż, wygodę, mobilność i diabeł wie co jeszcze.
Nie, własne auto to wolność prawdziwa, mały domek na kółkach, którym można samemu albo z rodziną czy przyjaciółmi dotrzeć w dowolne interesujące miejsce. Ludzie tej zdobyczy nie tylko nie oddadzą, ale rozejrzą się za maszynami opanowującymi trzeci wymiar, żeby nie utykać w korkach.

---

cr

>Nie, własne auto to wolność prawdziwa,
"Prawdziwa wolność" to idea, dostępna tylko w myślach. Rzeczywistość nie jest idealna stąd moja teza, że samochód jako wolność realna jest tylko jej namiastką.

>mały domek na kółkach, którym można samemu albo z rodziną czy przyjaciółmi dotrzeć w dowolne interesujące miejsce.
Taki pogląd panował w Polsce 50 lat temu kiedy samochodów jeszcze stosunkowo mało, a jego posiadanie nobilitowało w jakiś sposób właściciela.
W rzeczywistości samochód nakłada na właściciela szereg obowiązków i ograniczeń, których przybywa wraz z ilością samochodów.

>Ludzie tej zdobyczy nie tylko nie oddadzą, ale rozejrzą się za maszynami opanowującymi trzeci wymiar, żeby nie utykać w korkach.
To już jest faktem, ale to pokazuje właśnie, że "prawdziwa wolność" już nie wystarcza, a ludzie rozglądają się za "prawdziwszą".

>>Nie, własne auto to wolność prawdziwa,
>"Prawdziwa wolność" to idea[...] stąd moja teza, że samochód jako wolność realna jest tylko jej namiastką.
Zgódźmy się więc 'prawdziwą wolnością' nazwać ten jej optymalny wariant, jakim jest własne auto.

>W rzeczywistości samochód nakłada na właściciela szereg obowiązków i ograniczeń, których przybywa wraz z ilością samochodów.
Mimo to posiadacz auta w porównaniu z pieszym jest na wygranej pozycji. To dla zmotoryzowanych wyasfaltowano drogi, pieszym zostawiając wygryzione pobocza, ponaglające sygnalizatory i spychany do podziemia transport zbiorowy. Pieszy coraz wyraźniej jest obywatelem drugiej kategorii, więc lepiej to cholerne auto mieć.

>"prawdziwa wolność" już nie wystarcza, a ludzie rozglądają się za "prawdziwszą".
Bo cywilizacja nie znosi próżni.

---

cr

Mieszkałem kiedyś kilka dni w Warszawie, z hotelu do laboratorium trzeba się było jakoś przemieszczać. Raz spróbowałem samochodem, potem komunikacją zbiorową. Do końca pobytu nie wsiadłem do samochodu
Gdyby tak wszędzie jak w Warszawie....

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>Gdyby tak wszędzie jak w Warszawie....

Otóż to. Niestety nie wszędzie można dojechać komunikacją publiczną a często samochód jest po prostu wygodniejszy.

>Gigantyczny przemysł motoryzacyjny i przemysły kooperujące zużywające potężne ilości energii i produkujące gigantyczne ilości trudno utylizowanych odpadów. Po to żeby każdy miał swoje blaszane pudełko pod domem.
>To nie wygląda racjonalnie.

Od lat promuję na łamach Racjonalisty rower, per pedes, transport publiczny oraz prawa pieszego. Jeżeli chodzi o tego ostatniego winno zacząć się od prostej decyzji przywrócenia chodników pieszym.

www.wybork(*)20rosłoby jeszcze mocniej.

Te tabelki pokazują, że różnice w spalaniu przy poruszaniu się z prędkością 100 km/h i 140 km/h są faktycznie całkiem duże. Jednak gdyby ludzie mieli przestrzegać takich ograniczeń, jeżdżąc samochodami, które są w stanie jechać dwa razy szybciej, to powodowałoby to tylko frustrację i w efekcie i tak mało kto by tego przestrzegał.

>Te tabelki pokazują, że różnice w spalaniu przy poruszaniu się z prędkością 100 km/h i 140 km/h są faktycznie całkiem duże. Jednak gdyby ludzie mieli przestrzegać takich ograniczeń, jeżdżąc samochodami, które są w stanie jechać dwa razy szybciej, to powodowałoby to tylko frustrację i w efekcie i tak mało kto by tego przestrzegał.
Technologia rozwiąże ten problem. Wyobrażam sobie, że samochody mogłyby mieć ogranicznik maks. prędkości. Sterowany znakami drogowymi albo GPS-em. Wyłączenie takiej blokady byłoby możliwe w przypadku awaryjnym, ale byłoby to rejestrowane i trzeba byłoby się z takiej sytuacji wytłumaczyć.

Oczywiście. Do tego dążymy.
A na początek wystarczą gęsto ustawione fotoradary, grupy typu SPEED i dotkliwe kary.

>>Te tabelki pokazują, że różnice w spalaniu przy poruszaniu się z prędkością 100 km/h i 140 km/h są faktycznie całkiem duże. Jednak gdyby ludzie mieli przestrzegać takich ograniczeń, jeżdżąc samochodami, które są w stanie jechać dwa razy szybciej, to powodowałoby to tylko frustrację i w efekcie i tak mało kto by tego przestrzegał.
>Technologia rozwiąże ten problem. Wyobrażam sobie, że samochody mogłyby mieć ogranicznik maks. prędkości. Sterowany znakami drogowymi albo GPS-em. Wyłączenie takiej blokady byłoby możliwe w przypadku awaryjnym, ale byłoby to rejestrowane i trzeba byłoby się z takiej sytuacji wytłumaczyć.

Piękna perspektywa. Wyjęte prosto z opowieści Philipa K. Dick'a.

Żyć nie umierać.

Śmieszne jest tylko to, że dziś Ci, którzy teraz podsikują się z radości, że ideologowcy wyruch...ją kierowców, jutro będą krzyczeć "skandal", "niedemokratyczne", "faszyzm" jeśli ci sami lub inni idioci zabronią jakiejś czynności tym podsikującym się.

Ale można i tak. Zamiast polepszać i optymalizować istniejącą technikę (jak ns przykład Mazda swoim silnikiem benzynowym diesotto) można po prostu pozabraniać, zamienić brudnego benzyniaka brudnym elektrykiem i twierdzić, że ratuje się świat. Czemu nie. Wyborca uwierzy.

>Technologia rozwiąże ten problem. Wyobrażam sobie, że samochody mogłyby mieć ogranicznik maks. prędkości. Sterowany znakami drogowymi albo GPS-em. Wyłączenie takiej blokady byłoby możliwe w przypadku awaryjnym, ale byłoby to rejestrowane i trzeba byłoby się z takiej sytuacji wytłumaczyć.

I po co do tak trywialnych problemów od razu angażować takie kosmiczne technologie. Przecież wystarczyłoby na bramkach wjazdowych sczytywać rejestrację samochodu i godzinę wjazdu, solidnie opałować i uprzejmie informować, że jeśli na wyjeździe z danego odcinka autostrady czas jego podróży będzie krótszy niż ten, w którym pokonałby tę trasę z przepisową prędkością, to pałowanie się powtórzy. Rozwiązanie dużo prostsze i do wprowadzenie praktycznie od zaraz.

>>Technologia rozwiąże ten problem. Wyobrażam sobie, że samochody mogłyby mieć ogranicznik maks. prędkości. Sterowany znakami drogowymi albo GPS-em. Wyłączenie takiej blokady byłoby możliwe w przypadku awaryjnym, ale byłoby to rejestrowane i trzeba byłoby się z takiej sytuacji wytłumaczyć.
>I po co do tak trywialnych problemów od razu angażować takie kosmiczne technologie.
Bo to są w tj chwili trywialne a nie kosmiczne technologie
>(...)Rozwiązanie dużo prostsze i do wprowadzenie praktycznie od zaraz.
Pomiar średniej prędkości jest praktyczny tylko na krótkich odcinkach (np roboty drogowe). Na dłuższych niewiele daje, bo mogę na minutę zwolnić do 50 kmh a potem przez minutę jechać 200 kmh i średnia wyjdzie niewiele ponad 100 kmh.
A propos średniej. Osiągnięcie średniej 100 km/h na dłuższej trasie nie jest łatwe. Wystarczy zatrzymać się na minutę (!) i średnia błyskawicznie spada. Żeby to nadrobić, trzeba jechać "ile fabryka dała" tam gdzie to możliwe. I po co? Żeby przyjechać do celu odległego o 200 km pół godziny wcześniej jadąc ze średnią 100 kmh zamiast 80kmh? Jaki to ma sens?!
Nikt mnie nie przekona, że bardzo szybka jazda w wykonaniu kierowców ma na celu zaoszczędzenie czasu. To są kwestie psychologiczne. Adrenalina, poczucie przewagi, leczenie kompleksów. Kosztem bezpieczeństwa innych.

>>>Technologia rozwiąże ten problem. Wyobrażam sobie, że samochody mogłyby mieć ogranicznik maks. prędkości. Sterowany znakami drogowymi albo GPS-em. Wyłączenie takiej blokady byłoby możliwe w przypadku awaryjnym, ale byłoby to rejestrowane i trzeba byłoby się z takiej sytuacji wytłumaczyć.
>>I po co do tak trywialnych problemów od razu angażować takie kosmiczne technologie.
>Bo to są w tj chwili trywialne a nie kosmiczne technologie
>>(...)Rozwiązanie dużo prostsze i do wprowadzenie praktycznie od zaraz.
>Pomiar średniej prędkości jest praktyczny tylko na krótkich odcinkach (np roboty drogowe). Na dłuższych niewiele daje, bo mogę na minutę zwolnić do 50 kmh a potem przez minutę jechać 200 kmh i średnia wyjdzie niewiele ponad 100 kmh.

To trochę tak, jakby po usłyszeniu, że do lekarza przyszła baba z żabą na głowie, lekarz ją pyta: "co pani dolega", a żaba na to: "coś mi się do dupy przykleiło", zacząć analizować, czy żaba może mówić.

>Nikt mnie nie przekona, że bardzo szybka jazda w wykonaniu kierowców ma na celu zaoszczędzenie czasu. To są kwestie psychologiczne. Adrenalina, poczucie przewagi, leczenie kompleksów. Kosztem bezpieczeństwa innych.

Wyobraź sobie, że codziennie dojeżdżasz do pracy lub pracujesz jeżdżąc dostawczakiem, tirem itp. Jak myślisz, ile czasu jesteś w stanie zaoszczędzić na przejechanych 100 km z większymi niż dopuszczalne prędkości?

>Wyobraź sobie, że codziennie dojeżdżasz do pracy lub pracujesz jeżdżąc dostawczakiem, tirem itp. Jak myślisz, ile czasu jesteś w stanie zaoszczędzić na przejechanych 100 km z większymi niż dopuszczalne prędkości?
Nie muszę sobie wyobrażać. Przez wiele lat jeździłem codziennie 50 km do pracy samochodem. Nie spóźniałem się i niedy nie miałem potrzeby przekraczania prędkości. Wyprzedzali mnie liczni racjonalni "oczędzacze czasu". Spotykałem ich później w pierwszym miejskim korku 20 metrów przede mną.
A Tir-y? Od 25 lat mają obowiązkowe blokady prędkości maksymalnej do 90 km/h więc nie rozbawiaj mnie proszę.

Jednak 50 czy 100km to jednak nie 500 czy 1000 a takie odległości też niektórzy często pokonują. Czas podróży na większy dystans wydłuży się bardzo odczuwalnie...

Wiem, że nie tylko dla mnie jazda z zółwią prędkością jest dużo bardziej męcząca od jazdy z prędkością bardziej rozsądną. Nie ubywa kilometrów do przejechania a czas leci. Szybko robi się nudno j chce się spać.

>Jednak 50 czy 100km to jednak nie 500 czy 1000 a takie odległości też niektórzy często pokonują. Czas podróży na większy dystans wydłuży się bardzo odczuwalnie...
Jeśli ktoś CZĘSTO robi samochodem 500 czy 1000 kilometrową podróż (nie mówię o transporcie samochodowym), to coś tu jest mocno nie w porządku.
>Wiem, że nie tylko dla mnie jazda z zółwią prędkością jest dużo bardziej męcząca od jazdy z prędkością bardziej rozsądną. Nie ubywa kilometrów do przejechania a czas leci. Szybko robi się nudno j chce się spać.
Co to znaczy żówia prędkość? Czy np. 90 km/h to za mało?
Zmęczenie długą drogą - owszem to prawda, dlatego jestem przeciwnikiem dalekich podróży samochodem. Powiedzmy, raz, dwa razy w roku to ok. Wakacje i te sprawy. I nie widzę tu konieczności pośpiechu. Ja osobiście wolę rozłożyć podróż na etapy, nie spieszyć się, przenocować po drodze, coś zobaczyć i zwiedzić. Pędzenie na łęb i szyję w zmęczeniu byleby prędzej do celu to właśnie jedna z przyczyn tragedii na drogach.
I w ogóle traktowanie swojego samochodu jak autobusu czy samolotu do którego trzeba wsiąść, przemęczyć się w fotelu i wysiąść u celu to wg. mnie nieporozumienie. Podróż samochodem powinna być przyjemnością, korzystaniem z wolności a nie ryzykiem i uwiązaniem pasami do fotela.

>Jeśli ktoś CZĘSTO robi samochodem 500 czy 1000 kilometrową podróż (nie mówię o transporcie samochodowym), to coś tu jest mocno nie w porządku.

Co jest nie w porządku?

>Co to znaczy żówia prędkość? Czy np. 90 km/h to za mało?

To oczywiście rzecz względna. Czasem 50 czy nawet 20 to dużo ale na niezatłoczonej autostradzie to zdecydowanie za mało.
Czy po to budowano te autostrady wielkim nakładem kosztów, żeby się po nich wlec?
Nie. Miały służyć szybkiemu przemieszczaniu się.

>Zmęczenie długą drogą - owszem to prawda, dlatego jestem przeciwnikiem dalekich podróży samochodem. Powiedzmy, raz, dwa razy w roku to ok. Wakacje i te sprawy. I nie widzę tu konieczności pośpiechu. Ja osobiście wolę rozłożyć podróż na etapy, nie spieszyć się, przenocować po drodze, coś zobaczyć i zwiedzić.

Zgadzam się, że na urlop z rodziną jedzie się inaczej niż służbowo.

>Pędzenie na łęb i szyję w zmęczeniu byleby prędzej do celu to właśnie jedna z przyczyn tragedii na drogach.

Jedna z wielu. Jeżdżę tak od lat.

>Podróż samochodem powinna być przyjemnością, korzystaniem z wolności a nie ryzykiem i uwiązaniem pasami do fotela.

Nauka, praca i dom też "powinny być" tylko przyjemnością

>Nie muszę sobie wyobrażać. Przez wiele lat jeździłem codziennie 50 km do pracy samochodem. Nie spóźniałem się i niedy nie miałem potrzeby przekraczania prędkości. Wyprzedzali mnie liczni racjonalni "oczędzacze czasu". Spotykałem ich później w pierwszym miejskim korku 20 metrów przede mną.

Skoro byłeś w stanie zidentyfikować pojazd stojący 20 m przed Tobą w korku, to tym wyprzedzającym Cię "oszczędzaczem czasu" musiał być chyba kierowca ciężarówki. W takim razie faktycznie, na np. 25-kilometrowym odcinku, jeśli wyprzedził Cię na 25. kilometrze, trudno takim klamotem uzyskać jakiś spektakularny wynik.

>A Tir-y? Od 25 lat mają obowiązkowe blokady prędkości maksymalnej do 90 km/h więc nie rozbawiaj mnie proszę.

No jaszka, zapomniałem, że mają przecież też systemy, które automatycznie cisną po heblach, gdy przed takim pojazdem pojawia się znak ograniczenia do 50 lub 70 km/h.

>rozważa się ograniczenie dopuszczalnej prędkości maksymalnej na europejskich autostradach. [...] nie chodzi o podniesienie bezpieczeństwa ale o ograniczenie spalania paliw.
Intencje intencjami, a bezpieczeństwo przecież wskutek zmniejszenia prędkości wrośnie, więc jestem za. Wszak mówi się, że życie i zdrowie nie ma ceny, ktoś sądzi, że to nieprawda?

---

cr

> Wszak mówi się, że życie i zdrowie nie ma ceny, ktoś sądzi, że to nieprawda?

Ja.

>> Wszak mówi się, że życie i zdrowie nie ma ceny, ktoś sądzi, że to nieprawda?
>Ja.
I jak w opisanym przez Ciebie przypadku wygląda przełożenie tej ceny na pożytki?

---

cr

>I jak w opisanym przez Ciebie przypadku wygląda przełożenie tej ceny na pożytki?

Tak, że jestem w stanie coś zaryzykować, żeby coś zyskać. Jak każdy.
Najbezpieczniejsze są pojazdy, które nie jeżdżą, samoloty, które nie latają. Nie utopi się ten, kto nie wchodzi do wody ani na statek itd. Można wymieniać długo.

Każdy sam musi zdecydować, jakie ryzyko za jakie korzyści jest w stanie ponieść. Co by chciał zrobić a do czego zmusza go sytuacja. Można bać się lecieć na urlop w hotelu z all inclusive a można opłynąć świat w pontonie.

Bezpieczeństwo jest najważniejsze tylko dla tych, których najważniejszym celem jest żyć jak najdłużej.

>Można bać się lecieć na urlop w hotelu z all inclusive a można opłynąć świat w pontonie.
Nieadekwatne porównanie, przecież gdy pędzisz 140 autostradą nie wiesz czyim życiem ryzykujesz, przecież niekoniecznie własnym.

---

cr

Dlatego najlepiej by było gdyby samochody w ogóle nie jeździły, samoloty nie latały a statki nie pływały. Ilość osób zabitych w wypadkach w tych środkach trasportu spadłaby do zera.

>Dlatego najlepiej by było gdyby samochody w ogóle nie jeździły, samoloty nie latały a statki nie pływały. Ilość osób zabitych w wypadkach w tych środkach trasportu spadłaby do zera.
Tak stawiając sprawę musisz być za zniesieniem wszelkich ograniczeń prędkości, czemu tego nie postulujesz?

---

cr

>Tak stawiając sprawę musisz być za zniesieniem wszelkich ograniczeń prędkości, czemu tego nie postulujesz?

Postuluję. Od dawna.
Ale nawet gdyby nie- między prędkością formuły 1 a prędkością ślimaka ustalamy jakiś rozsądny limit. 90 na autostradzie to po prostu bardzo mało. W Polsce czy w Niemczech nie trzeba autostrady, żeby jechać szybciej. Zgodnie z przepisami.

>>Tak stawiając sprawę musisz być za zniesieniem wszelkich ograniczeń prędkości, czemu tego nie postulujesz?
>Postuluję. Od dawna.
Zakładając wątek, w którym targujesz się o parę km?

>między prędkością formuły 1 a prędkością ślimaka ustalamy jakiś rozsądny limit.
Co zwolennik jazdy bez ograniczeń prędkości nazywa w tym kontekście rozsądkiem?

---

cr

L
>>Postuluję. Od dawna.
>Zakładając wątek, w którym targujesz się o parę km?

Parę? Między 140 a 80. Ile to procentów?

>>między prędkością formuły 1 a prędkością ślimaka ustalamy jakiś rozsądny limit.
>Co zwolennik jazdy bez ograniczeń prędkości nazywa w tym kontekście rozsądkiem?

Wszystko, co uznamy za rozsądne, oczywiście.

>>>Postuluję. Od dawna.
>>Zakładając wątek, w którym targujesz się o parę km?
>Parę? Między 140 a 80. Ile to procentów?
Tę dwucyfrową tzw. wielkość porównujemy z nieograniczonością.

>>>między prędkością formuły 1 a prędkością ślimaka ustalamy jakiś rozsądny limit.
>>Co zwolennik jazdy bez ograniczeń prędkości nazywa w tym kontekście rozsądkiem?
>Wszystko, co uznamy za rozsądne, oczywiście.
Więc oczywiście pytam co za rozsądne uznacie.

---

cr

>Tę dwucyfrową tzw. wielkość porównujemy z nieograniczonością.

Nie masz kalkulatora czy nie wiesz jak to policzyć?

>Więc oczywiście pytam co za rozsądne uznacie.

Jak mówiłem. Ale mogę zgodzić się na 200/h. Gdzieś tyle bym sobie sunął przy sprzyjających warunkach czyli dobrej drodze, niewielkim ruchu, dobrej widoczności. Może niewiele więcej. Nawet gdyby można było 600km/h jechać.