Potem był ślub, który możliwe, że nie jest ważny, bo sfałszowałam podpis księdza na kartce od spowiedzi

Jest 2021 i ja jestem kilka lat po ślubie. Nie mamy jeszcze dzieci. Nadal mieszkamy nad rodzicami i nadal nie ma osobnego wejścia. Przez pewien okres byłam mocno chora, więc nie myślelismy nawet o dzieciach. Teraz gdy choroba naprawca i opcją na zatrzymanie jej jest ciąża bądź sztuczna menopauza, zaczęliśmy o tym myśleć. Poglądy na temat chrzczenia dzieci nie zmieniły mi się od czasu pierwszego wpisu. Obecna sytuacja w kraju tylko mnie w tym utwierdza. Mąż również tego nie chce, ale nie widzi innej opcji, bo boi się reakacji rodziców. Jako argument podaje rownież moich rodzicieli, bo oni chociaż są tzw. "wierzącymi niepraktykującymi" i otwarcie krytykującymi kościół katolicki, to nie wyobrażają sobie żebyśmy nie chrzczcili dzieci. Ja jednak nie przejmuję się tak nimi, od wielu lat staram się z nimi rozmawiać i przedstawiać mój punkt widzenia, zauważyłam że wręcz zyskałam szacunek w ich oczach ze względu na to że mam swoje poglady i myślę samodzielnie.
Niestety tak bardzo jak tego nie chcę robić ( z wielu powodów) tak jestem prawie pewna, że i tak to zrobimy. Dla kogoś może wydawać się to śmieszne, że tak się tym przejmuję. Wiem, że niektorzy ateiści podchodzą do tego konformistycznie. O ile w kwestii ślubu jeszcze mogę to jakoś zrozumieć, to naciski na chrzest to ingerencja w wychowywanie dziecka, a to już dla mnie krok za dużo. Mam pewną wizję tego jak chce kształcić nasze dzieci(oczywiście czas wszystko zweryfikuje i to co zakładamy często mija się z rzeczywistością, jednak ta presja bardzo mi ją zaburza.
Powinnam oczywiście się tego spodziewać, jednak mój umysł potrafił wszystko wytłumaczyć i głupia nadzieja ciągle we mnie żyła. Niestety im starsza jestem i im bardziej świadoma się staję, zdaję sobie sprawę jak bardzo dawałam się manipulować przez te wszystkie lata. Moja niska samoocena pozwalała robić ludziom ze mną co chcą. Te problemy z teściami i ślubem to był tylko wierzchołek góry lodowej.
Po skończeniu studiów (na ASP się nie dostałam, rozpoczęłam studia filologiczne) nie rozpoczęłam pracy, bo mąż przekonywał mnie że nie nadaję się do normalnej pracy, poza tym najpewniej poznam kogoś tam i się rozstaniemy. Będę późno wracała do domu, będę zmęczona a to pierwszy krok do rozpadu małżeństwa. Mówił, że przecież jestem taką artystką i nie odnalazłabym się w realiach korpo czy innej firmy. Tak często mi to powtarzał, że w to uwierzyłam.

Tak całymi dniami siedziałam w domu i mu pomagałam w rozwijaniu jego firmy. Zaczęłam rysować portrety na zamówienie, żeby mieć swoje pieniądzę i zaczęłam studia podyplomowe, żeby mieć jakiś kontakt z ludźmi.
W okresie wakacyjnym mąż pozwalał mi na pracę sezonową (nie byłyby zadowolony z określenia "pozwalał", bo przecież niczego nie zakazuje, jedynie ma czasem/codziennie pretensje że mnie nie ma albo jestem zmęczona albo cokolwiek). Pracy z jego firmą było coraz więcej, a on pracował nadal na etacie więc przekonał mnie, że w sumie nie lubię rysować tych portretów dla obcych. Tak więc cała uwaga spadła na rozwój firmy. A o pracy w sezonie nie ma mowy, no bo przecież jak? Firma.
Osobne konto w banku? Po co? Jesteśmy małżeństwem, wszystko mamy wspólne. Chcesz iść na terapię? Po co? Chcesz się ze mną rozwieść? Psycholodzy tylko prowadzą do rozwodów.

Zapętliłam się tak bardzo w robieniu wszystkiego co on chce, że już nawet jeśli pomyślę, czego ja bym chciała to z góry zakładam że nie dam rady. Nie znoszę tego kim się stałam. Uważam na każde słowo, żeby tylko go nie urazić. Na zewnątrz wszystko wygląda idealnie, bo dogadujemy się na wielu polach, mogłabym powiedzieć że się przyjaźnimy, ale czy to prawda skoro uważam co mówię?Wszyscy uważają nas za idealną parę, bo on się mną opiekuje i jest czuły. Zawsze mnie broni - i proszę mnie nie zrozumieć źle, za to i wiele podobnych rzeczy go kocham. Jednak to jakludzie nas widzą to jest tylko część prawdy.
Ja nie mogę przy kimś obcym powiedzieć, że głównie ja gotuję (mimo że 99,99% posiłków robię ja), bo wtedy wyjdzie że on czegoś nie robi. Muszę uważać o czym piszę z przyjaciółkami, bo zdarzało się wielokrotnie że czytał moje wiadomości i wysnuwał dziwne bezpodstawen wnioski. Wystarczyło, że opisywałam sen erotyczny koleżance, w którym był kolega z pracy sezonowej - awantura trwała kilka dni i mimo, że było to dwa lata temu cała czas mi to wypomina, bo najpewniej chciałabym być z nim. A to był tylko sen. Często sztura mnie pod stołem gdy jesteśmy np u moich rodziców, gdy coś opowiadam i szepcze, że coś źle mówię i mnie nie zrozumieją. Takich dziwny drobnostek jest mnóstwo, nie sposób to wszystko opisać. Jak wraca z pracy musze być ciągle uśmiechnięta, bo ja mu poprawiam humor. Czemu mam byc smutna? Przecież wszystko mam.

Nie wiem jak do tego doszło, że stałam się tym kim jestem teraz. Kiedyś nie byłam taka...

Wiele ludzi w komentarzach pod moich postem miało rację. Byłam młodziutka jak się nad tym wszystkim zastanawiałam. Życie docisnęło mnie w tamtym momencie nieoczekiwanie i straciłam możliwość racjonalnego myślenia. Teraz zrobiłabym wiele rzeczy inaczej, no ale na co zda się takie gdybanie? Ugrzęzłam w tym miejscu i zapętliłam się w swoich działaniach. Wiem, że dużo winy stoi po mojej stronie (a może nawet większość?). Teraz nie widzę żadnego wyjścia z tej sytuacji. Za długo udawałam, że wszystko jest okej. Przystawałam na wszystko i przepraszałam za rzeczy, które nie były moją winą. I przyzwyczaiłam do tego innych.

Może moja historia będzie przestrogą dla innych. Ważna jest empatia i myślenie o innych, ale nie można zapominać o sobie, bo pewnego dnia budzisz się i zdajesz sobie sprawę, że nie jesteś sobą.

Pozdrawiam

Zajefajny tekst.
I miliony rozwiązań pozytywnych. W perspektywie.
Osobiście uważam że napisany przez specjalistów od badań i rozwiązywania takich życiowych tematów kobiecych.

Ale mniejsza... Podpowiadam, teoretycznie, jakby, nie jako, osobie rzeczywiście opisanej w Pani tekście.

UWAGA! JA TYLKO PRZEDSTAWIAM WĄSKI ZAKRES MOŻLIWOŚCI DZIAŁANIA.
W rzeczywistości jest on bardzo szeroki., 👍
To nie jest porada specjalist/y/ki.

Jeśli "wszyscy" przyzwyczaili się do Pani "posłuszeństwa" to zmiany muszą być bardzo dyplomatyczne i nie ujawnianie zbyt ostro na zewnątrz, do otoczenia.
Większość kobiet z "podwójnego" typu komunikacji z otoczeniem, czerpie radość bo to świadczy o dobrze rozwiniętej inteligencji kobiecej. Świat jest zakłamany, nie możemy walczyć ze wszystkimi jego wadami/cechami i prawidłościami. Ale możemy niektóre wykorzystać dla siebie bo wszyscy tak robią nawet gdy głoszą że nie. I jest korzystne dla rozwoju gatunku ludzkiego. Inaczej, kamuflaż, fotele, przemilczanie, jako cecha kobiecości niezbędna do równoności płci wyginęło by w procesie ewolucji gatunków w tym gatunku ludzkiego i wszyscy bylibyśmy nieznośnie prawdomówni. Badania wykazują, że dzieci które skutecznie i bezpiecznie dla samych siebie kłamią zajmują w życiu dorosłym wyższe pozycje hierarchii społecznej i kapitałowej. Sprawność manipulowania w dzieciństwie jest pośrednim dowodem na inteligencję społeczną dziecka. Niezdolność do skutecznego kłamania może wskazywać konieczność treningu albo jednak zarzucenia takiego stylu funkcjonowania na rzecz bezpiecznego sposobu wychowania w uczciwości i umiejętności obrony przed kłamstwem i manipulacją. Ale nie może być bezsensowny potempianiem własnych dzieci.
Kobiety z wiekiem nabierają więcej cech męskiej niezależności gdzieś od 35~40 roku życia.
Nie macie dzieci to warto pomyśleć o uniezależnieniu się finansowym ale tak aby nie stracić możliwości odcięcia od tego co się pani należy że wspólnoty majątkowej.
Bez pieniędzy trudno cokolwiek zmieniać. I siebie, i swego życia, i wykształcenia i męża (na nowszego lub reedukację równościową obecnego 😉

Mnóstwo wiedzy jest na stronach gdzie kobiety walczą o prawa kobiet. Nie wszystko zaakceptuje każda kobieta, ale znajomość zagadnień, możliwości, trendów i obowiązującego prawa jest cenna.

Istnieje szeroka wiedza na problemy zazdrości małżeńskiej i ich rozwiązywanie, względnie leczenie farmakologiczne lekami z zakresu "neurologii psychiatryczne i osobościowej".

Niepokojące jest przeglądanie pani " historii" przez męża. To że on o tym mówi to pozytyw bo Pani dzięki temu już wie. Korzystając z elektronicznych urządzeń do komunikacji, warto przed odejściem od urządzenia czyścić całą tzw. "Historię" przeglądarek internetowych, komunikatorów typu: WhatsApp, mesenger, Duo, Telegram, sięgnął, wiadomości, Facebooku itp. Nie gromadzić sentymentów komunikacyjnych z mediów społecznościowych. Czyli ustawiać zakaz zapamiętywania "Historii: wyszukiwań, logowań, kontaktów, odwiedzin stron. Oczywiście w skrajnych przypadkach zazdrości urojeniowej warto jednak jakąś grzeczną historię zachowywać dla podejżliwego partnera i otoczenia grzebiącego w kobiecej elektronice komunikacyjnej. Standardem jest zakaz myszkowania i uszanowanie prywatności bliskiej osoby jeśli partnerzy nie cierpią na jakieś dysfunkcje osobowo#ci wymagaj@ce Terapi. Warto Mieć własnego laptopa, tablet, aby nie mieszać spraw osobistych z pracą zawodową dla firmy. (Wtedy nie ma podstaw aby przeglądał go mąż bo to służbowy, firmowy itd.) Dobrze jest poznać z internetowych poradników, zasady zachowywania internetowej prywatności.

Ostrożnie aby nie utracić sprawiedliwego podziału majątku jeśli przyszłe decyzje na zmiany będą bardziej radykalne.
Ja bym. Zaczął od podniesienia poczucia własnej wartości i asertywności. Najpierw farmakoterapią antydepresantami. Środki te przepisuje lekarz, specjalista od działania naszego systemu nerwowego w zakresie osobowości, emocji i charakteru. Czyli lekarz psychiatra. W 80% pacjentów to nie jest lekarz od leczenia osób upośledzonych lub umysłowo chorych,jak mylnie postrzegają go stereotypowi rodacy JP2. To jest lekarz że specjalizacją, głównie od poprawy jakości i komfortu życia psychicznego, zdrowych normalnych ludzi w złożonych sytuacjach społecznej rywalizacji, konfliktów i nierówności.

Po wstępnej poprawie samopoczucia na optymistyczne warto uzyskać dodatkowe wsparcie niereligijnej psycholożki ze środowisk walczących o prawa kobiece.

Osobiście polecam kontakt z Panią Agatą Engel Bernatowicz, która publikował również na łamach racjonalista ciekawe artykuły. W dzisiejszych czasach mnóstwo rzeczy, usług itp da się załatwić on Line.

m.facebook(*)Psychoterapii-286437718096176/

Dla firmy i biznesu męża (a chyba wspólnej) warto ukończyć studia z zarządzania firmą i zarządzania zasobami ludzkimi, psychologiczne na koszt waszej czy męża firmy, korzystając z odliczeń. No i mieć wówczas stanowisko, zatrudnienie w tej firmie. Jeśli nie ma Pani oficjalnych rejestrowanych, dochodów albo bardzo małe, w stosunku do dochodów męża a mąż swoje dochody rozlicza wspólnie z Panią to ma z tego znaczne obniżenie podatku który by musiał zapłacić gdyby rozliczał się sam.
Te oszczędzone pieniądze na opłaty podatkowe, tojest dodatkowy zysk państwa jako małżeństwa czyli do podziału równo na dwoje. Itd. Itp. Oczywiście odradzam "zaczynanie" zmian od stosowania wniosków z ostatniego zdania, najpierw wykształcenie i wzmocnienie własnej osobowości, roli w związku i ewentualnej niezależności/samodzielności.

Warto też poznać w internecie życie i standard bytowania ludzi z biednych rodzin i krajów afrykańskich muzułmańskich. Bo może komuś pasować jednak taki poziom względnego dobrobytu związanego z większą zależnością finansową a nie skrępowaną intelektualną od męża i rodziny. 😉👍👍👍

Doradzajcie panowie. Już samo liczne zainteresowanie podnosi na duchu inteligentne i uzdolnione artystycznie Panie.

Dzięki za ten tekst,

Szacuję Twój wiek na <=30, całe życie, wbrew pozorom, przed Tobą.
Nie będę się wysilał na rady, ale postaw się i pójdź do psychologa wtedy sama sobie rady udzielisz. Być może robisz sobie sama, albo pozwalasz innym robić sobie wielką krzywdę - jeszcze masz czas żeby to naprawić.
Psycholog jest lekarzem Twojego umysłu - jeśli mąż się nie zgodzi, cóż ... idź mimo wszystko bo sam fakt, że ktoś odmawia Ci szukania pomocy jest problemem.

Pozdrawiam
Paolo Monstro

>Wiem, że dużo winy stoi po mojej stronie (a może nawet większość?).
Cała.
>Teraz nie widzę żadnego wyjścia z tej sytuacji.
Nie chcesz widzieć, jest ci dobrze w tym więzieniu, błogie lenistwo lepsze od zmagania się z wyzwaniami.
>Za długo udawałam, że wszystko jest okej.
No nie ma problemu, przecież możesz do końca życia udawać, jesteś kowalem swego losu.

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

Podobno "decyzje życiowe" podejmujemy albo z lęku przed stratą, albo z pragnienia zyskania czegoś. Twoje strategiczne decyzje egzystencjalne wyglądają, jakbyś kierowała się głównie lękiem, a więc, jak ktoś to nazwał - nie rozwijasz się, tylko się zwijasz.

Jeszcze żyjesz i nie jesteś taka stara, więc wciąż masz wpływ na swoje życie, żeby poszukać złotego środka pomiędzy "chorym altruizmem", a "zdrowym egoizmem" - cokolwiek to znaczy. Do boju Anka, kurka-rurka, dajesz!...

---

"Przez Wszechświat gnam, szubiduba..."