>Czy ktoś mógłby mnie naprowadzić

Jeżeli ktoś Cię naprowadzi, to już nie będą Twoje poglądy.

>Dzień dobry,
>Mam kłopot, gdyż próbowałem od początku uzasadnić swoje poglądy w sposób racjonalny.

Najpierw musisz przeanalizować jakie podłoże mają Twoje poglądy. Analiza jaką wiedzę sam zdobyłem oraz skąd a jaką wiedzę ktoś mi przekazał. Dopiero w wieku akme jesteśmy w stanie podejmować racjonalne decyzje. Dziecko nie ma poglądów, ma wizje a w okresie studiów te wizje jeszcze potrafią zawładnąć osobą: bez doświadczenia i znajomości pułapek tak, że mało komu udaje się ustrzec błędów przekonania, że stałem się najmądrzejszy. Najlepiej nie mieć poglądów i nie dać sobie "zamontować" jakichkolwiek poglądów, wtedy nasz umysł pracuje elastycznie i będziemy dochodzić do wniosków, które okażą się genialne w swojej prostocie.
Dobre to jest dla naszego zdrowia psychicznego, daje nam dowolność rozumowania a przez to będziemy atakowani przez osobników z dychotomią, których świat jest biało czarny i nie będą wiedzieć do jakiego koloru nas zaliczyć.

>I dochodzę do wniosku, że jest to proces nieskończony lub pewne twierdzenia muszę przyjąć bez
>uzasadniania.

Twierdzenie ma uzasadnienie, czasem kilka i sprawa jest zakończona. Natomiast hipoteza to jest twierdzenie nie mające zakończonego procesu uzasadnienia, jest kilka kierunków proponowanego uzasadnienia i każdy wydaje się właściwy.

>W jaki sposób racjonalnie wybiera się takie twierdzenia?

Racjonalnie to lepiej nie zgadywać a znaleźć osobę kompetentną w temacie i z nią sprawę przedyskutować. Dyskusja z osobą mądrą rozwija umysł i czegoś uczy. Przed dokonywaniem wyboru należy pamiętać maksymę: wiem, że nic nie wiem.

>Jak znajdę taki sposób to czy on nie będzie potrzebował uzasadnienia?
>
>Czy ktoś mógłby mnie naprowadzić na poprawny tok rozumowania?

Czym się różni sposób od uzasadnienia ?

Napisałem temat, żeby przedyskutować go z kimś mądrym tutaj.

Może dam przykład o co mi chodziło.

Jako, że krytycznie myśląc dochodzę do punktu, w którym twierdzę, że:
-doświadczam czegoś/że coś się dzieje - w jaki sposób jest/może być to uzasadnione?

>Napisałem temat, żeby przedyskutować go z kimś mądrym tutaj.
>Może dam przykład o co mi chodziło.
>Jako, że krytycznie myśląc dochodzę do punktu, w którym twierdzę, że:
>-doświadczam czegoś/że coś się dzieje - w jaki sposób jest/może być to uzasadnione?

Cholera wie.
Sekstus Empiryk zauważył już, że procedura uzasadnienia kończy się z konieczności regresem w nieskończoność, bo żeby uzasadnić jakiś zbiór przesłanek trzeba przyjąć inne przesłanki, które również domagają się uzasadnienia. Z kolei przyjęcie jakiegoś aksjomatu jako punktu wyjścia jest zawsze arbitralne i prowadzi do błędnego koła. Dlatego szkoła sceptyczna uczy by zawieszać sądy w sprawach egzystencjalnych i metafizycznych (niekoniecznie na rozprawie w sądzie czy w urzędzie skarbowym). Epoche - zawieszenie sądu, nic nie wiemy.
Wyzwolenie się z filozoficznego bagna jakim jest poszukiwanie wiedzy pewnej, niearbitralnych założeń, czy obiektywnych kryteriów przynosi spokój ducha.
Niestety żyjemy w kulturze w której co i rusz jakiś filozof czy kapłan bredzi o obiektywnych wartościach i moralności, niezmiennie od 2500 lat nie przedstawiając żadnego dowodu na ich istnienie.
Na Twoim miejscu darowałbym sobie dalsze poszukiwania bo spełzną na niczym.

>>Napisałem temat, żeby przedyskutować go z kimś mądrym tutaj.
>>Może dam przykład o co mi chodziło.
>>Jako, że krytycznie myśląc dochodzę do punktu, w którym twierdzę, że:
>>-doświadczam czegoś/że coś się dzieje - w jaki sposób jest/może być to uzasadnione?
>Cholera wie.
>Sekstus Empiryk zauważył już, że procedura uzasadnienia kończy się z konieczności regresem w nieskończoność, bo żeby uzasadnić jakiś zbiór przesłanek trzeba przyjąć inne przesłanki, które również domagają się uzasadnienia. Z kolei przyjęcie jakiegoś aksjomatu jako punktu wyjścia jest zawsze arbitralne i prowadzi do błędnego koła. Dlatego szkoła sceptyczna uczy by zawieszać sądy w sprawach egzystencjalnych i metafizycznych (niekoniecznie na rozprawie w sądzie czy w urzędzie skarbowym). Epoche - zawieszenie sądu, nic nie wiemy.
>Wyzwolenie się z filozoficznego bagna jakim jest poszukiwanie wiedzy pewnej, niearbitralnych założeń, czy obiektywnych kryteriów przynosi spokój ducha.
>Niestety żyjemy w kulturze w której co i rusz jakiś filozof czy kapłan bredzi o obiektywnych wartościach i moralności, niezmiennie od 2500 lat nie przedstawiając żadnego dowodu na ich istnienie.
>Na Twoim miejscu darowałbym sobie dalsze poszukiwania bo spełzną na niczym.
>
Dziękuję za bardzo rzeczową odpowiedź. Tylko jak wyzwolić się z tego bagna? Przyjąć jakieś założenia dowolnie - chyba niezbyt dobre wyjście?

Muszę powiedzieć, że jak na razie to żałuję, że zacząłem się interesować filozoficznymi tematami, gdyż od pół roku myślę tylko o tym i nie mogę ustalić swojego światopoglądu by był logiczny. Dlatego chętnie poznałbym to jak inni sobie z tym radzą, gdyż ja już nie mam sił mentalnych na poukładanie tego co rozgrzebałem i zaczynam wątpić, że sobie poradzę...

>Muszę powiedzieć, że jak na razie to żałuję, że zacząłem się interesować filozoficznymi tematami, gdyż od pół roku myślę tylko o tym i nie mogę ustalić swojego światopoglądu by był logiczny. Dlatego chętnie poznałbym to jak inni sobie z tym radzą, gdyż ja już nie mam sił mentalnych na poukładanie tego co rozgrzebałem i zaczynam wątpić, że sobie poradzę...

Racjonalne przekonanie = to, które pozwala na skuteczne przewidywanie i skuteczne działanie.

>Dziękuję za bardzo rzeczową odpowiedź. Tylko jak wyzwolić się z tego bagna? Przyjąć jakieś założenia dowolnie - chyba niezbyt dobre wyjście?
>Muszę powiedzieć, że jak na razie to żałuję, że zacząłem się interesować filozoficznymi tematami, gdyż od pół roku myślę tylko o tym i nie mogę ustalić swojego światopoglądu by był logiczny. Dlatego chętnie poznałbym to jak inni sobie z tym radzą, gdyż ja już nie mam sił mentalnych na poukładanie tego co rozgrzebałem i zaczynam wątpić, że sobie poradzę...

Cóż, każdy jest inny - nie ma żadnego przepisu.
Ja sobie też nie radziłem swego czasu, ale natrafiłem częściowo w, o ironio, filozofii na wątek, który doprowadził mnie do pewnej teorii naukowej.

Zapoznałem się z tzw. Illuzjonizmem - poglądem, który twierdzi, że świadomość to złudzenie. Jego najbardziej znany głosiciel - Daniel Dennett - zauważył, że filozofowie często zaśmiecają naukę tworząc bezprzedmiotowe problemy i narzucając siatki pojęciowe naukowcom. Zastanawiał się więc w jaki sposób jako filozof mógłby pomóc nauce w wyjaśnieniu świadomości. Rozwinął więc stanowisko illuzjonizmu jako ramy teoretycznej dla neuronauk, jako sposobu myślenia o świadomości.
Następnie trafiłem na Teorię Schematu Uwagi (attention schema theory), na gruncie której, w dużym skrócie, jesteśmy maszynami biologicznymi, którym tylko wydaje się, że nie są maszynami. W mózgu funkcjonuje mechanizm neuronalny, którego działanie sprawia, że mózg dochodzi do wniosku, że posiada niematerialną i niefizyczną, esencjalną świadomość i, że jest jakimś "bytem osobowym".
Zdanie sobie sprawy, że jest wysoce prawdopodobne, iż jestem tylko maszyną, której wydaje się, że nie jest maszyną, a w związku z tym wszelkie kategorie normatywne i egzystencjalne którymi się posługuję i pod których dyktando próbowałem modelować swoje i niekiedy innych życie, są de facto urojeniami maszyny biologicznej.

W efekcie mam podejście pragmatyczne - uzasadniam rzeczy jedynie w stopniu praktycznym, wystarczającym do działania. Nie szukam żadnych "prawd", żadnych "obiektywnych kryteriów", bo nie da się ich znaleźć, a ich poszukiwanie jest na rękę demagogom i wszelakiej maści kapłanom, którzy wmawiają ludziom, że posiedli Prawdę i Wiedzę Pewną i w związku z tym masz się ich słuchać. Oczywiście warto jest też być spójnym, ale wartość spójności wynika ze względów praktycznych. Spójność jest praktyczna i tyle.

>Nie szukam żadnych "prawd", żadnych "obiektywnych kryteriów", bo nie da się ich znaleźć,
Twierdzisz, że "prawdy" i "obiektywnych kryteriów" nie da się znaleźć. Teraz to udowodnij.
>a ich poszukiwanie jest na rękę demagogom i wszelakiej maści kapłanom, którzy wmawiają ludziom, że posiedli Prawdę i Wiedzę Pewną i w związku z tym masz się ich słuchać.
Czyli mamy się słuchać tych "kapłanów", którzy wmawiają ludziom, że nie ma Prawdy i Wiedzy Pewnej, bo oni posiedli o tym pewną "wiedzę" ( "niewiedzę" )?

---

( Jedyną i ) Absolutną Prawdą jest ( Bezinteresowna ) Miłość.

>>Nie szukam żadnych "prawd", żadnych "obiektywnych kryteriów", bo nie da się ich znaleźć,
>Twierdzisz, że "prawdy" i "obiektywnych kryteriów" nie da się znaleźć. Teraz to udowodnij.

Oczywiście jest to tylko moja opinia - wydaje mi się, że nie można ich znaleźć. Nie mam żadnego dowodu na to.

>>a ich poszukiwanie jest na rękę demagogom i wszelakiej maści kapłanom, którzy wmawiają ludziom, że posiedli Prawdę i Wiedzę Pewną i w związku z tym masz się ich słuchać.
>Czyli mamy się słuchać tych "kapłanów", którzy wmawiają ludziom, że nie ma Prawdy i Wiedzy Pewnej, bo oni posiedli o tym pewną "wiedzę" ( "niewiedzę" )?

No cóż, zaszło klasyczne nieporozumienie w odbiorze tez sceptycyzmu. Teza o braku możliwości zdobycia wiedzy pewnej dotyczy też samej siebie. Innymi słowy, nie: wiem, że nic nie wiem, tylko: nie wiem czy coś wiem, czy nie wiem.
Nie mogę wiedzieć na pewno, że nie ma możliwości zdobycia wiedzy pewnej ;p

Ja mówię tak: wydaje mi się, że nie ma możliwości zdobycia obiektywnej prawdy, pewnej wiedzy i niearbitralnych kryteriów, bo nikomu dotychczas nie udało się tego zrobić, a wiedza naukowa (również niepewna i zmienna) mówi nam, że cała nasza wiedza i poznanie są prowizoryczne.
Jeśli ktoś uzna moją opinię za powód by mnie słuchać, no to spoko. Konsekwentna postawa sceptyczna nie grozi dogmatyzacją, więc nie ma obaw o pojawianie się kapłanów sceptycyzmu.

>>Napisałem temat, żeby przedyskutować go z kimś mądrym tutaj.
>>Może dam przykład o co mi chodziło.
>>Jako, że krytycznie myśląc dochodzę do punktu, w którym twierdzę, że:
>>-doświadczam czegoś/że coś się dzieje - w jaki sposób jest/może być to uzasadnione?
>Cholera wie.
>Sekstus Empiryk zauważył już, że procedura uzasadnienia kończy się z konieczności regresem w nieskończoność, bo żeby uzasadnić jakiś zbiór przesłanek trzeba przyjąć inne przesłanki, które również domagają się uzasadnienia.

Regresywne udowadnianie przyjętych przesłanek krok po kroku, to nauka.

Próba ogarnięcia za jednym zamachem całego regresu w nieskończoność, to religia.

>Dlatego szkoła sceptyczna uczy by zawieszać sądy w sprawach egzystencjalnych i metafizycznych (niekoniecznie na rozprawie w sądzie czy w urzędzie skarbowym). Epoche - zawieszenie sądu, nic nie wiemy.

Pytanie tylko, jak zdefiniować jednoznacznie "sprawę egzystencjalną i metafizyczną" - bo przy złej definicji istnieje ryzyko, że czegoś ważnego się nie odkryje z powodu "zawieszenia sądu".

>Mam kłopot, gdyż próbowałem od początku uzasadnić swoje poglądy w sposób racjonalny.
Racjonalnie, to znaczy - jak?

>I dochodzę do wniosku, że jest to proces nieskończony lub pewne twierdzenia muszę przyjąć bez uzasadniania.
>Jak znajdę taki sposób to czy on nie będzie potrzebował uzasadnienia?
Wniosek zatem jest fałszywy, albo pytasz o coś, na co sobie już odpowiedziałeś.