chodzenie boso po rozgrzanych ogniach jest z raju, od pioruna zapalała sie sawanna, trzeba było chodzic po żarze i wybierać "grilowane mięso". Do dzisiaj buszmeni na pustyni Kalahari stosują przejście po ogniu podczas ceremonii uzdrawiania. Rajską umiejętność wykorzystują szarlatani podczas seminariów o charakterze motywacyjnym, w celu podniesienia wiary we własne możliwości oraz jako sposób na przełamywanie psychicznych oporów.

Chodzenie po ogniu praktykowane jest przez:
-Kościół prawosławny w Grecji, Bułgarii podczas świąt religijnych,
-małe dziewczynki na Bali (podczas ceremonii o nazwie Sanghyang dedari)
-japońskich taoistów i buddystów
-rdzennych mieszkańców Polinezji
-pierwsze zapisy rytualnego chodzenia boso po ogniu pojawiają się w zapisach z 1200 lat p.n.e.

próba ognia jako obrzęd oczyszczenia, uzdrowienia, odrodzenia oraz przejaw transcendencji, powrotu do korzeni, raju.

Jak przygotować ścieżki ognia. Dla 20 osób, potrzeba 1 m suchego, liściastego drewna (w raju nie było iglastych) Pociąć na drobne, ułożyć stos Ognisko powinno palić się do czasu, kiedy zostanie sam żar i nie ma już płomieni. Kiedy stos żaru świeci równomiernie na czerwono, można przystąpić do przygotowania ścieżki długość 10 kroków, aby każda stopa stanęła na ogniu 5 razy. przy grubości warstwy ok. 5 cm. Przy zbyt grubej warstwie (więcej niż 5 cm) możliwość oparzenia wierzchu stopy, która mniej odporna na temperaturę niż podeszwa.
Nie można używać desek lub drewna z rozbiórki (w raju nie występowało) w którym mogą być gwoździe (przebicie stopy, skaleczenia). Metal jest szczególnie niebezpieczny