W wątku zatytułowanym ""Czy muzyce klasycznej w USA wypowiedziano klasową wojnę" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,858375) zwrócono uwagę na niezwykle niebezpieczny fenomen wojny kulturowej jako rozpętano w USA przeciwko muzyce klasycznej zarzucając jej rasizm oraz bycie przejawem supremacji Białego człowieka.
Wątek niniejszy jest sui genris jego kontynuacją i bazuje na drugiej części obszernego artykułu podnoszącego zawzmiankowany wyżej problem - do którego podrzucam link.
Jego autor zwraca w nim - miedzy innymi - uwagę na powszechną praktykę "odkrywania" i "przywracania do życia" na siłę zapomnianych, mało wartościowych kompozytorów nie należących do rasy kaukaskiej - których często porównuje się - co jest skandalem - do najwybitniejszych reprezentantów europejskiej muzyki klasycznej. Krytykuje pasywizm obecnej elity muzycznej unikającej zaangażowania się w obronę "klasyki" oraz obala tezę o rzekomym rasizmie europejskiej klasyki słusznie podkreślając, iż poszczególnych bohaterów z dzieł muzyki klasycznej należy interpretować w ramach obowiązującej onegdaj prześmiewczej i komicznej konwencji i gdyby poważnie potraktować owe oskarżenia o rasizm - to przede wszystkim należałoby muzyce klasycznej zarzuć rasizm wymierzony w Białego człowieka.


"Perhaps 98 percent of all composers in the classical tradition are not listened to or even recognized today. Those forgotten artists were almost all white males. It is the sad fate of most composers to recede into obscurity, if they were even lucky enough to have had their music performed during their lifetime. To charge history with racism for having allowed black composers as well to have fallen into obscurity requires proof of overwhelming merit strong enough to overcome the usual oblivion meted out to everyone else. That high burden of proof is not always met.The composers enjoying the greatest prominence at the moment are Joseph Bologne, Chevalier de Saint-Georges (1745–99), and Florence Price (1887–1953). The hyperbole surrounding their works is astonishing.Bologne was the son of a Guadeloupe plantation owner and a slave; Joseph spent most of his life in Parisian court society. Throughout his twenties, he enjoyed an annuity from his father’s estate, but he has not been canceled for having profited from slave labor.Bologne is commonly referred to today as the “black Mozart.” That comparison is laughable enough in its own right. Bologne is fluent in the Classical style, with a pleasing capacity for forward momentum. His works are recognizable on the radio for their simple construction. They possess none of the melodic gift and emotional depths that have led the world’s greatest composers to bow down before Mozart in dazed and loving gratitude.
But the “black Mozart” label is insufficiently hagiographic. It is Mozart who should be called the “White Chevalier,” says Bill Barclay, a playwright-composer. This is preposterous. If Bologne were white, his oeuvre would remain marginal. Other contemporaries of Mozart, such as Antonio Rosetti, Joseph Martin Kraus, and Josef Mysliveček, deserve revival before Bologne. It was not Bologne’s mixed-race status that consigned him to the same fate as nearly all his white colleagues, but his banality."
www.city-j(*)sic-under-racial-attack-part-2