racjonalizm jest nienaturalny a więc antyludzki, Potrzebujemy magii, Gdy niewolnik chciał zaszkodzić panu, szedł do "czarownika" by rzucił urok. Wierzyliśmy, że chorujemy, umieramy z powodu upiorów, mogły sprowadzać zarazę, klęski żywiołowe, niepogodę i inne nieszczęścia, dlatego odkopywali groby, obcinali głowy i pili trupią krew Jeszcze w 19w większość wierzyła w upiory, od biskupów po chłopów. Duchowni musieli znaleźć wyjaśnienie zgodne z teologią. Uznali, że upiór to martwe ciało opanowane przez diabła – a oddane mu przy narodzinach. Jeżeli akuszerka, jest czarownicą, to oddaje nowo narodzone dziecko we władanie diabła. Gdy dziecko zostanie ochrzczone, diabeł traci swoje prawo względem jego duszy, ale zachowuje prawo do ciała. Ich zdaniem, gdy taki człowiek umrze, diabeł może „założyć sobie martwe ciało jak płaszcz”.

„ludzie chodzący po śmierci są dla włościan równie pospolitem zjawiskiem, jak ludzie chodzący za życia. Lękają się ich trochę, dręczą temi odwiedzinami, ale uważaliby za nieprzytomnego człowieka, który by zaprzeczył istnienia duchów albo wątpił, że można chodzić po śmierci”

bez upiorów, czarownic, guseł i zabobonów, nie byłoby Mickiewicza

są świadectwa ludzi, którzy sami uważali się za upiory, niektórzy traktowali swój upioryzm jako profesję np. jestem upiorem, bo urodziłem się „w czepku”, bo urodziłem się z zębami, z ogonem bo rodzice mi o tym powiedzieli, bo przez pierwszych siedem lat życia nie mówiłem, bo nie mam włosów łonowych. Każdą anomalię można było uznać za jego przejaw. Jestem upiorem, bo potrafię przepowiadać przyszłość, bo wiem, co się dzieje w innych miejscach, bo potrafię rozpoznawać czarownice i inne upiory – żywe upiory pomagały ludziom, przede wszystkim znajdując umarłe upiory, które były dla ludzi dużo bardziej szkodliwe niż żywe, które jeśli decydował się na współpracę był pożądanym członkiem społeczności.
Ludwik Perzyny – lekarz XVIII w, zetknął się z żywymi upiorami i opisał to jako jednostkę chorobową „vampirismus – udawanie upirów”, w radomskim klasztorze benedyktynek żyła przeorysza Zofia Sokołowska, która „była z przyrodzenia upiorzyca”, co nie było przeszkodą, by stała na czele konwentu. gdy umarła, siostry zaczęły chorować i w końcu ucięły jej głowę.