Emma Cornell uczestniczy w australijskiej edycji "Big Brothera". W zeszłym tygodniu zmarł jej ojciec, ale Emma nie ma o tym pojęcia - decyzje "producent" podjął po konsultacji z rodziną: co to oznacza nie wiadomo, cytuje się poparcie dla decyzji ze strony jej chłopaka. No cóż, Emma jest dorosła.

Umieramy samotni. To jednak co śmierć poprzedza, chętnie zamieniamy na udział w stadzie póki się da - ot, stara chrześcijańska (i nie tylko) tradycja. A że dziś musimy dorównać i nieco odmiennym w tej mierze tradycjom Dalekiego Wschodu - tego wymaga konkurencyjność w pracach zespołowych - mrówcza wręcz staje sie nasza stadność. Mrówki bowiem bez lęku poświęcają życie na rzecz mrowiska - prawdopodobnie ich małe mózgi w ogóle do lęku zdolne nie są, stąd ów dobrze behawioralnie wykorzystany przyrodzony heroizm.

Życie Emmy rozpadło się na dwie częsci - już nie do połączenia, dwie odrębne świadomości: zmierzą się one gdy opuści telewizyjny habitat, bo w przeciwieństwie do klauzury nie skłąda się ślubów wieczystych. I - zostanie z problemem sama i osamotniona, gdyż jej doświadczenie bedzie należało do osobliwych i mało znanych innym: my już wiemy, że to ją czeka - ona jeszcze nie.

Polska jest również "trendy" w tej dziedzinie. Zafundowano niekomunikowalne doświadczenia Barbarze Blidzie, zafundowano je doktorowi Mirosławowi G. W interesie społecznym jak się lud prosty domyśla - ale "Big Brothera" również tworzy się i emituje w interesie społecznym, daje bowiem ludziom poczucie uczestnictwa w takim stadzie - na jakie ich stać. A to czy uczestnictwo jest dobrowolne (jak w Australii), czy to slepy los do programu telewizyjnego deleguje jak w Polsce - cóż, o to mniejsza: polska metoda jest niewątpliwie bardziej śmiercionośna - ale tylko tyle.