Richard Wagner jak wiadomo był człowiekiem.....orkiestrą. Jego wpływ na muzyką i kulturę europejską był i jest nadal ogromny i wieloraki. Wśród wielu Jego osiągnieć na tym polu jest także - często niedostrzegane i pomijanie - przyswojenie kulturze i muzyce europejskiej filozoficznych konceptów buddyjskich i hindiistycznych. W tym względzie postać Wagnera może śmiało konkurować, czy tez być postawioną obok sylwetki Artura Schopenhauera. Wielkie działa muzyki wagnerowskiej postrzegamy zazwyczaj jako zakotwiczone w starogermańskim substracie. Tymczasem okazuje się, że po zdrapaniu tego cienkiego werniksu - eposy wagnerowskie są przepełnione konceptami zaczerpniętym wprost z tej bogatej skarbnicy Orientu. Podlinkowany materiał dostarcza szereg przykładów takiej inspiracji, zmuszając do postawienia konkluzji, że między mistyką starożytnych Indii a mistyką 19 wiecznych Niemiec istniało jakieś iunctim, które Wagner w swej wielkości dostrzegł i wyeksponował.


"The clearest and, perhaps most important Buddhist connection with the Ring came with a change in 1856 to the text for the closing scene of Götterdämmerung, written contemporaneously with the sketch for Die Sieger and within months of the first sketch for Parsifal. Earlier versions of the ending contemplated the survival of the gods and the triumph of love over wealth and power. By 1856 however, the goal was no longer redemption through love but redemption through renunciation. In a prose draft for the new ending, Wagner made absolutely clear that his inspiration was a Buddhist one. He imagines Brünnhilde expressing the hope that, like her, Siegfried will not be reborn, but she foretells that Hagen will suffer many rebirths. In the metrical version, intended for singing, Brünnhilde refers to herself as the ‘enlightened one’ and anticipates her own release from the cycle of suffering and rebirth. Ultimately this text wasn’t used because, as Cosima pointed out, its cumbersome language was sounding contrived. Nevertheless, Wagner printed it as a footnote in his 1872 definitive edition of the poem, with the explanation that ‘its meaning was already conveyed with the greatest precision in the musical expression of the drama’.


"In May 1868, in the diary he called ‘The Brown Book’, Wagner jotted down some correlations between Hindu/Buddhist concepts, dramatic imagery and modes of musical expression. His identification of truth and reality with night, and selfishness and illusion with day is at the heart of Tristan und Isolde. Interestingly too, Wagner equated Nirvana with ‘untroubled, pure harmony’, the most perfect example of which comes in the final bars of Isolde’s Liebestod when she is joined at last with her Tristan in mystical union. No wonder Richard Strauss described it as the most beautifully orchestrated cadence in all music. It could be no other. Far from Nirvana, the troubled and illusory world of appearances and unsatisfiable longing – the world of ‘day’ – is harmonically at the other extreme, and there is no more violent example than the shattering orchestral dissonance and Brangäne’s scream when Melot, Marke and their hunting party burst upon the lovers."


www.the-wa(*)ddhist-and-hindu-concepts.html