Chopin napisał kilka jawnych, namiętnych, a czasem erotycznych wyznań i wszystkie były adresowane do mężczyzn, szczególnie do Tytusa Woyciechowskiego. Nastoletnie dziewczęta odgrywają w jego listach jedynie marginalną rolę. Rzecznik Instytutu Fryderyka Chopina potwierdził, że nie ma formalnych dowodów na istnienie tych heteroseksualnych związków, ale potwierdzają je relacje rodzinne. "Jeśli chodzi o homoerotyczny aspekt listów, to był to po prostu produkt epoki romantyzmu i wychowania kompozytora".
OK.
Większość badaczy jest jednak zgodna co do jednego: szeroko nagłaśniany "związek" Chopina i George Sand nie był zwykłym romansem. Dla Chopina był to z pewnością związek wygodny. Ale przyjrzyjmy sie temu oczami George Sand.
W maju 1846 r. George Sand zwierzała się Grzymale: "Od siedmiu lat żyję z Chopettem jak z dziewicą".
Urodzona w 1804 roku George Sand została w wieku 18 lat wydana wbrew swej woli za mąż za barona Dudevant, który dał jej syna i córkę. Rozwiodła się z nim w 1831 r., opuściła Nohant i rodzinny majątek, i wraz z dwójką dzieci i osiedliła się w Paryżu. Była kochanką Jules'a Sandeau, a potem Musseta, jednak poza mężczyznami, również upodobała sobie kobiety. Ubrana w męskie ciuchy, paląc fajkę i cygaro, manifestowała swój lesbianizm*. Wielka śmiałość jak na tamte czasy! Pierwsze spotkanie Fryderyka i George'a relacjonuje Frederic Hiller:
"Jakże niesympatyczna kobieta, ta Sand. Czy ona naprawdę jest kobietą? Nie mogę w to nie wątpić" - powiedział Chopin przyjacielowi. Ale i na Sand Chopin robi wrażenie:
"Ten pan Chopin, czy to młoda dziewczyna?". Dwie refleksje wyjaśniające przyszłą relację, która zostanie całkowicie odwrócona przez wymianę ich natur. George Sand odgrywa rolę opiekuńczego mężczyzny, Chopin - bezbronnej kobiety.
13 grudnia 1836 roku w swoim domu kompozytor przyjął George Sand oraz Franza Liszta, który wspominał: "George Sand wydaje się ujarzmiona. Wyjeżdżając, zaprosiła Chopina do Nohant. Fryderyk grzecznie odmówił, ale Sand odwzajemniła zaproszenie: "Dla ciebie kładę moje cygaro i moje serce u twoich stóp". Aby go przyjąć, zgadza się nawet poświęcić swoje przyzwyczajenia, rezygnuje z męskiego ubioru i porzuca spodnie na rzecz sukienki. Tak ma wyglądać ta wielka miłość, o której mówią historycy? Legenda, którą potwierdza korespondencja Sand:
"Anioł o pięknej twarzy, podobny do dużej smutnej kobiety, nie potrafi zrobić kroku między głęboką przyjaźnią a aktem cielesnym z kobietą".
Sand została dosłownie zmuszona do zgwałcenia Chopina. Nie chciał pierwszego stosunku fizycznego, Sand w ogóle go nie pociągała, ale nie miał siły się sprzeciwić: "Zmuszono mnie do wykonania obowiązku!" Nieszczęsny maniak wpadnie w sidła tej religijnej mantyki. Chopin jest bowiem teraz prawie stale chory. A Sand musiała przyjąć rolę bardziej pielęgniarki niż kochanki. Przyznaje się do przyjaciół:
"O! wstręt Chopette do kobiecego ciała! Czułam się, jakbym spała z trupem!"
Dalszym dowodem na to, że stosunki fizyczne z Chopinem szybko ustały, jest list do przyjaciela Grzymały z 18 maja 1846 roku:
"Od siedmiu lat żyję z Chopette jak dziewica".
W korespondencji ze swoim przyjacielem Tytusem, podobnie jak z rodzicami, Fryderyk nigdy nie wspominał o fizycznym związku z George, ale mówił o "Madame Sand, mojej gospodyni, dla której mam wielką przyjaźń". W każdym razie jest chory, a stan jego płuc tłumi wszelkie pragnienia seksualne. Ale Fryderyk nie ma rodziny we Francji i ma szczęście, że znajduje dom, w którym może się w pełni zintegrować.
W Nohant George pielęgnowała go, gdy pluł krwią. Fryderyk, gdy choroba dawała mu wytchnienie, komponował, grał i opiekował się Solange i Maurice'em, dziećmi George'a, udzielając im lekcji gry na fortepianie i dramatu. Po powrocie do Paryża Chopin postanowił zamieszkać z nową rodziną. Aby podreperować jego zdrowie, Sand szukała ciepłego klimatu i zimę 1838-1839 postanowili spędzić na Balearach. Pisała: "Chopin jest aniołem, tworzył na Majorce muzykę, która pachniała rajem, kiedy był tak chory, że mało nie umarł...". To właśnie w tym czasie Chopin skomponował swoje wspaniałe Preludia. Niestety, ta "zdrowotna" wycieczka zamieniła się w koszmar.
Wieść o chorobie, że jest chory na gruźlicę szybko się rozeszła i strach przed zarażeniem sprawił, że ścigani jak ofiary dżumy, George i Fryderyk z wielkim trudem powrócili do Francji. Stan jego zdrowia poprawił się na tyle, że mógł dać koncert na dworze, a kolejne dawał do 1841 roku.
Z kolei wspólne życie z Sand nie układało się najlepiej. George'a oburzały dobre stosunki Chopina z córką. To miał być oczywisty powód ich rozstania. W rzeczywistości był to raczej pretekst. Miała już dość grania siostry, matki, pielęgniarki. Chopin zgadzał się z tym, gdy pisał: "Siedem lat to za dużo!" 11 listopada 1846 roku opuścił Nohant na zawsze, z daleka już tylko pozdrawiając kobietę, która się nim opiekowała.
Latem 1847 roku Fryderyk był sam w Paryżu. Pozbawiony atmosfery w Nohant, już nie komponował, podupadł na zdrowiu.
W październiku 1849 r. otrzymał ostatni list od Tytusa, który pragnął go ponownie zobaczyć. Polakowi udało się przedostać do Belgii, ale nie mógł otrzymać paszportu na wjazd do Francji z powodu niepokojów w kraju. Fryderyk odpowiedział Tytusowi: "Moi lekarze zabraniają mi opuszczać Paryż. (...) Inaczej spotkałbym cię gdzieś w Belgii. Tak bardzo chciałbym, abyśmy spędzili razem chwilę pełnego szczęścia. Nigdy nie kochałem cię tak, jak bym chciał. Jenak ci dwaj przyjaciele już się nie spotkali.

Częściowo na podstawie "Dictionnaire historique des homosexuel.le.s célèbres", której autorem jest Michel LARIVIERE, francuski pisarz, autor kilku książek o homoseksualizmie i biseksualizmie, zwłaszcza w historii i kulturze.

*Biseksualizm George Sand jest znany w świecie literackim, również dzięki pamiętnikom braci Goncourt. Ich oryginalne francuskie wydanie pojawiło się w 1950 roku w 22 tomach
en.wikipedia.org/wiki/Goncourt_Journal