Czas na trochę prawdy w wymiarze historycznym a nie rzucaniem nienawistnych oszczerstw.
Swego czasu Arminius przemienił się w podrzędnego XIX wiecznego żurnalistę - O Draculi tak pisał "Przybył na Wyspy Brytyjskie w 1897 roku, przybył ze Wschodu, z masami swych pobratymców (ich liczba na wyspach na przełomie wieku 19 i 20 podwoiła się) z nikczemnymi zamiarami." - To jest komentarz Arminiusa przedstawiciela Białej Supremacji, bo przecież nie normalnego, cywilizowanego człowieka, na dodatek ponoć Polaka urodzonego w XX wieku.
>W związku z powyższym byli i tacy co chcieli/chcą...ocenzurować postać Drakuli, twierdząc, że powielanie tego motywu to propagowanie antysemickich stereotypów.
Byli tacy co chcieli ocenzurować.... W domyśle Żydzi pewnie.

Nauka zadawania dobrych pytań jest ważną umiejętnością historyczną, ale często nie będziemy wiedzieć, które pytania zadać, dopóki nie zanurzymy się w pierwotnych źródłach. Historia jest rozmową między przeszłością a teraźniejszością, a czytając źródła i krytycznie myśląc o nich, trzeba wnieść do rozmowy własną ciekawość.
Dla jasności fragment, który wiele mówi o... Brytyjczykach z którymi w swej pracy rozprawia się Sara Libby Robinson. To z nimi rozprawia się autorka, o czym Armi nie wspomniał.

Sara Libby Robinson (z której Armi chciał uczynić w swych cytatach czar żydożerczynię) w Blood Will Tell: "Anti-Semitism and Vampires in British Popular Culture, 1875-1914". Fragment:
"Niniejszy artykuł bada sposoby, jakie Bram Stoker charakteryzując Drakulę obnaża antysemickie lęki Wielkiej Brytanii pod koniec XIX i na początku XX wieku. Artykuł zagłębia się w brytyjskie debaty na temat imigracji, degeneracji rasowej i obawą przed kolonizacją Wielkiej Brytanii. W powieści Stokera, Drakula jest symbolicznie przedstawiony jako "Żyd", który dokonuje krwawych zbrodni, żerując na dzieciach i pijąc ich krew.
Drakula, jako metonimia stereotypów judaizmu, zagraża brytyjskiej strukturze rasowej, mieszając swoją krew z krwią swoich ofiar i przekształcając niektóre ze swych ofiar w wampiry. W szerszym sensie kulturowym, Drakula służy jako metafora niebezpieczeństwa, jakie imigranci Żydowscy stanowili dla Wielkiej Brytanii w tym burzliwym okresie.

Krew jest tym, co najsilniej łączy Żydów i wampiry, ponieważ Żydzi byli blisko związani z oskarżeniem o zniesławienie krwi.(chodzi o mord rytualny). Pierwszy odnotowany incydent miał miejsce w Wielkiej Brytanii, po śmierci dziecka, Williama z Norwich, w 1144 roku. Theobald, mnich, który nawrócił się z judaizmu, oskarżył społeczność żydowską o zabicie Williama dla jego krwi. Przez następne pół wieku, oskarżenia o zniesławienie krwi rozprzestrzeniły się w całej Wielkiej Brytanii, a następnie na kontynencie. Początkowo ich oskarżyciele twierdzili, że Żydzi zabijali chrześcijańskie dzieci, aby odtworzyć ukrzyżowanie, choć ta motywacja stopniowo ustąpiła miejsca niepokojącemu przekonaniu, że Żydzi potrzebowali chrześcijańskiej krwi do rytuałów Paschy. Oskarżenia o zniesławienie krwi wygasły w Europie Zachodniej w XVI wieku, ale pojawiły się ponownie w Europie Wschodniej w XIX wieku. Szczytowy okres tych oskarżeń przypadł na lata od 1880 do przeddzień I wojny światowej. Od procesu w Tisza-Eszlar 1882 r. do procesu Mendla Beilisa w 1911 r, oskarżenia o zniesławienie krwi były bardzo nagłośnione na całym świecie. Choć wydawało się, że Żydzi mieli w tym okresie niewielu przyjaciół, prasa brytyjska stanęła w ich obronie. Nie oznaczało to jednak, że kraj, który w XII wieku zapoczątkował krwawe oszczerstwa, do XIX wieku porzucił swoje przesądy. fakt ten staje się oczywisty, gdy przyjrzymy się bliżej medialnemu traktowaniu przez media serii makabrycznych morderstw w Londynie pod koniec XIX wieku."

I pomyśleć, że jeszcze są idioci, którzy te XII wieczne bzdury powielają i tak jak Armi uznają za prawdy objawione.