Ze swojej kampanii na Bliskim Wschodzie cesarz August przywiózł z Egiptu znaczne łupy. Zużył 600 milionów sestercji na zakup i nadanie ziemi weteranom, którzy służyli pod jego dowództwem. Rozdawano ludności pieniądze w postaci pszenicy, odrestaurowano 82 świątynie i wybudowano inne, w całej Italii powstały akwedukty, drogi i łaźnie. Tenney Frank szacuje, że między 30 a 27 rokiem p.n.e. w gospodarkę wpompowano ponad miliard sestercji, co stanowiło dwukrotność normalnego rocznego budżetu państwa rzymskiego. Ta obfitość pieniędzy doprowadziła do obniżenia zwykle pobieranych odsetek - z około 12% w skali roku spadły one do 4%. Poza rynkiem nieruchomości nic nie wskazuje na to, by ta obfitość pieniądza spowodowała znaczny i trwały skok inflacji; złote i srebrne monety służyły nie tylko do kupowania towarów produkowanych we Włoszech, ale także do płacenia za luksusowe towary importowane (wina, perfumy, tkaniny). Dopiero wiele lat później wzrost podaży pieniądza spowodował kryzys inflacyjny, kiedy cesarze zaczęli rozcieńczać zawartość metali szlachetnych w monetach znajdujących się w obiegu. Dopóki waluta rzymska była akceptowana na obszarach granicznych imperium, dopływ dóbr konsumpcyjnych do Rzymu częściowo rekompensował inflację monetarną i ograniczenia lokalnej produkcji.
Kontynuowano produkcję złota i srebra. August uruchamia w Hiszpanii kilka fabryk, w których z rudy dostarczanej przez okoliczne kopalnie wybija się monety. Następnie wysłał swojego prokuratora Licyniusza, aby przyjął od Galów ich daninę w sztabkach złota i srebra. Ponieważ jednak Rzym jest państwem drapieżnym, w którym nie ma zbyt wielu innowacji, sytuacja ta nie może się utrzymać. Nowe źródła wysychały, ponieważ złoto i srebro stopniowo eksportowano. Znalezione skarby archeologiczne wskazują na gwałtowny spadek emisji nowych monet rzymskich po 10 r. p.n.e.
Tyberiusz, następca Augusta, wydawał niewiele i bił mało złotych monet. Produkcja górnicza spada, a ponieważ żadne znaczące urobki nie rekompensują "deficytu handlowego", ceny prawdopodobnie będą się utrzymywać na stałym poziomie lub spadać. Na celowniku Tyberiusza znalazło się kilku bogatych Rzymian; Sekstus Mariusz, najbogatszy człowiek w Hiszpanii, został oskarżony o kazirodztwo ze swoją córką i zrzucony ze Skały Tarpejskiej. Oczywiście w 33 r. n.e. cesarz Tyberiusz konfiskuje kopalnie złota.
Wydarzenia te zbiegają się z początkiem pierwszego poważnego kryzysu finansowego w Rzymie w okresie cesarstwa. Według Tacyta, wszystko zaczęło się od polowania na lichwiarzy, którym zarzucano łamanie prawa poprzez pobieranie zbyt wysokich odsetek. Wielu z nich zostało postawionych przed sądem. Można jedynie spekulować na temat przyczyn tych oskarżeń. Ton wypowiedzi Tacyta sugeruje, że lichwiarze nie byli wówczas bardziej popularni niż obecnie, ale do rachunku politycznego można dodać rachunek finansowy.
Dzięki kopalniom zajętym przez Tyberiusza Kaligula i cesarz Klaudiusz będą mogli bez trudu bić monety. Jednak rozrzutne wydatki Nerona sprawiły, że skarbiec rzymski wysechł. Zamiast podnieść podatki, co zawsze było niepopularne, Neron podjął działania niespotykane w starożytnym Rzymie: rozcieńczył zawartość srebra i złota w rzymskiej walucie, co oznaczało jej znaczną deprecjację. Za czasów Nerona ilość złota zawartego w aureusie spadła z 8,175 do 7,266 grama, co stanowiło spadek o 12%, natomiast srebrny denarius zmniejszył się z 3,90 do 3,41 grama, ale jego wartość dodatkowo obniżył fakt, że 10% nowej monety nie stanowiło już czyste srebro, lecz stop składający się w 90% ze srebra. Proporcje między różnymi walutami rzymskimi (miedź, brąz, srebro i złoto) zawsze ulegały wahaniom w zależności od okoliczności, ale rozcieńczanie zawartości metali szlachetnych jest tak systematycznym i stałym zjawiskiem w kolejnych stuleciach, że nie ma wątpliwości, iż powstała inflacja jest ukrytym podatkiem.
Podobnie jak w przypadku dzisiejszej kreacji pieniądza fiat exnihilo przez banki centralne, rozcieńczanie zawartości monet powoduje w dłuższej perspektywie inflację, która oczywiście nie dotyka całej populacji w równym stopniu. Kontakty wokół rządu, faworyci w systemie, którzy znajdują się blisko źródła emisji, mogą pozbyć się otrzymanych pieniędzy, zanim ceny wzrosną, ale ponieważ pieniądze przesączają się przez system i produkcja towarów nie może nadążyć za popytem, ceny rosną, a ci, którzy są daleko od władzy, płacą rachunek w sposób nieproporcjonalny.
Po tym pierwszym rozcieńczeniu nastąpiło kilka następnych za czasów różnych cesarzy. Są to składniki, które ostatecznie doprowadzą do upadku Imperium Rzymskiego, a przynajmniej do powstania przepaści między ludem a władcami, która uczyni imperium znacznie bardziej bezbronnym.

---

144 mld zł zostały wydrukowane przez Bank Polski za Glapińskiego. Inflacja wzięła się stąd, że te pieniądze przekazano rządowi, co było niezgodne z Konstytucją. I te pieniądze wykorzystywał Morawiecki, by prezentować się jako dobroczyńca. A gdzie się podziała nowa minister finansów? Nie widzę reakcji na szalejącą inflację. Kolejny spadochroniarz do podpisywania kwitów.