Do końca XX wieku stare piosenki kręciły tylko dziwaków, masy łaknęły nowości, czy raczej dawały się przekonać artystom, wydawcom i mediom, że właśnie nowości najbardziej potrzebują. Internet - przede wszystkim YouTube - to zmienił. Stare hity powracały na prywatkach dzieci albo wnuków ich oryginalnych odbiorców i początkowo puszczane były, słuchane oraz tańczone ironicznie. Mówiło się o grzesznych przyjemnościach i campie, akceptowało je w ramach imprez tematycznych, odwołujących się do danej epoki i powiązanych na przykład z przebierankami w ciuchy znalezione w szafie rodziców.
Przebojom lata trudno się przebić. Dziś współczesne media to coraz więcej nadawców, którzy mają coraz mniej odbiorców. Popularna radiostacja może wylansować piosenkę wśród swoich wiernych słuchaczy, ale pozostali, nawet jeśli uważają się za fanów muzyki popularnej, nigdy jej nie usłyszą. Nie ma już ośrodka o globalnym zasięgu, czegoś, co dałoby się choćby porównać do MTV w latach jej świetności. Wtedy nawet jednorazowa emisja teledysku mogła zrobić gwiazdę z anonimowego wykonawcy, co dopiero mówić o piosenkach powtarzanych od maja do września kilka razy dziennie. Dzisiejsi czterdziestolatkowie mogli nienawidzić "Livin' La Vida Loca" Ricky'ego Martina, ale nie mogli tego nie znać.
Świat miał MTV, ale my, Polacy, nie gęsi. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, sprzężony z "Latem z radiem", superpopularną audycją wakacyjną Programu 1 Polskiego Radia, potrafił czynić cuda. Dorobiliśmy się w ten sposób sporego zestawu wakacyjnych przebojów. Niektóre żyły raptem sezon lub dwa (mało kto dziś pamięta "Noc z Renatą" Renaty Zarębskiej, a śpiewała to cała Polska), inne wracają co roku, choćby "Wakacje z blondynką" Macieja Kossowskiego, "Już nie ma dzikich plaż" Ireny Santor, "Historia jednej znajomości" Czerwonych Gitar, "Lato" Formacji Nieżywych Schabuff albo "Na jednej z dzikich plaż" Rotary.
Był rok 1985, kończyła się zima. Ryszard Poznakowski, autor muzyki, poprosił "młodą, gniewną poetkę" (jak sama dziś o sobie mówi), o tekst na lato.- Ogarnęło mnie przerażenie, ale wyzwanie podjęłam. W kraju akurat aż huczało wokół plaży dla golasów. Z jednej strony - zachwyceni, bo bliżej natury już się chyba nie dało, z drugiej - zbulwersowani, z trzeciej - wymachujący kropidłem. Temat znalazł się więc sam. Zwrotki też napisały się właściwie same - wspomina Grażyna Orlińska. - Z refrenem był jednak problem, bo same Chałupy źle mi się rymowały. Od razu zapachniało wielkim światem, zrobiło się egzotycznie, upalnie i... trochę kiczowato. Z duszą na ramieniu przedyktowałam tekst kompozytorowi, a on w ciągu paru godzin zamienił go w piosenkę. To, co uważałam za kicz, stało się pastiszem.
Wodecki nagrał piosenkę, nakręcił do niej teledysk i poleciał w trasę do Stanów Zjednoczonych. Redaktor Antoni Wroński, który zamówił utwór, chciał go zagrać w pierwszym w 1985 roku "Lecie z radiem". Wcześniej jednak premierę miała "Naga plaża" 2+1.- Pomyślałam sobie, że już po naszych "Chałupach..." - przyznaje autorka tekstu. - Tymczasem wybiła godzina zero i kraj ogarnęło szaleństwo. Śpiewali panowie spod pobliskiej budki z piwem i dzieci w piaskownicy. Pewien topowy artysta prosił mnie o tekst taki sam jak "Chałupy...", ale żeby był o Mielnie. Z prasy dowiedziałam się, że "Orlińska to pseudonim Marii Czubaszek". Zbyszek wrócił ze Stanów nieświadomy dziejącego się szaleństwa i wpadł w sam jego środek. W pewnym momencie chyba każde z nas miało poczucie jakiegoś odrealnienia. W szarej, nie bardzo wesołej rzeczywistości lat 80. ten dziwny mariaż egzotyki i naszego zaścianka rozkołysał całą Polskę. Minął lipiec, minął sierpień, minęło lato, potem dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści. "Chałupy..." śpiewane są przez kolejne pokolenia, lecz ja wciąż nie potrafię zrozumieć ich fenomenu.
Napisać taki przebój to osiągnięcie nie lada i profity zacne, zarówno te mierzone w poklepywaniu po plecach przez znajomych z branży, jak i w polskich złotych. Ale warto wiedzieć, że każdy hit ma dwa końce.- Przeżyłam z "Chałupami..." chyba wszystkie stany emocjonalne: od zdumienia nieprawdopodobnym sukcesem, przez złość, z tego samego powodu, bo nikt nie chce pozostać autorem jednego tytułu, po wywieszenie białej flagi. W końcu pogodziłam się, że jestem tą od Chałup, co to "welcome to". W jakimś momencie nawet je polubiłam. Żyją sobie w licznych coverach i uśmiecham się, gdy je słyszę - mówi Grażyna Orlińska. Po czym zastrzega: - Ostatniego przedcovidowego lata było jednak tak: miasto, żar z nieba, przez otwarte na oścież okno lecą, na całe osiedle, "Chałupy...". Lecą na okrągło i na cały regulator przez blisko godzinę! I wtedy, skatowana nimi do imentu, po raz pierwszy po 35 latach... żałowałam, że je napisałam.
wyborcza.p(*)ata.html#S.TD-K.C-B.8-L.1.duzy

---

Za sprawą ojca pewnego ministra dzisiaj głośno o molestowaniu. O ojcu piosenka (aczkolwiek w innym kontekście)
youtu.be/1s5j1Tq0ZpU