Tak na dzień dobry - gdyż jestem nowym starym członkiem portalu. Trochę o podstawach ale liczę, że pare osób znajdzie chwilę na to. Całoś" mojego artykułu nie zmieści się w jednym poście więc pomoc w odnalezieniu się na forum w kwestiach techniczno - organizacyjnych również mile widziana.


1) Wiara w Boga i jej niuanse to z jednej strony pole dla nauki i akademickich debat, a z drugiej pole do obserwacji ludzkich strategii życiowych w radzeniu sobie w codzienności. To indywidualne i nie da się jednoznacznie określić dlaczego, ktoś przyjmuje taką, a nie inną postawę światopoglądową ale z pewnością istnieją jej determinanty takie jak okoliczności życiowe, pochodzenie wychowanie i stopień wykształcenia. Statystki korelujące stopień wiary z wykształceniem przemawiają za ateizmem co jest jednak nie tyle tożsame z kulturą umysłową co samym charakterem nauki, której fundamentalnym założeniem jest empiria w dominującym stopniu. To jednak nie wpływa i nie predestynuje mnie, do napisania że religijność czy zbliżone pojęcia świadczą o brakach tak z automatu ale może osoby lepiej wyksztalcone i zasobne mogą bardziej polegać na sobie niż opatrzności. Byłby więc w tym stwierdzeniu asumpt potwierdzający myśl Karola Marksa, że religia jest pokarmem dla uciśnionych ale spróbuję jednak poszukać bardziej pluralistycznego obrazu religii chocby z szacunku dla jej roli kulturotwórczej. Przynajmniej częściowo bo prywatnie jestem w kwestiach religii sceptykiem to dla bardziej obiektywnej analizy pokuszę się trochę o wyjście po za tę barierę.
Dawno temu wybrałem postawę agnostyczną względem ateistycznej z kilku powodów wśród której naistotniejszym jest nomen omen fakt, że swego czasu w ogromnych ilościach pożerałem materiały z yt dyskredytujace religię i zabobon ale co ciekawe im bardziej upewniały mnie w mojej niewierze tym bardziej i chętniej sięgałem po kolejne takie - trochę jakbym się nagradzał za "madrość". lub jednocześnie nie mógł nabrać pewności czy ostatecznego stanowiska. Tylko ile można się w czymś utwierdzać i na ile utwierdzanie w kontekscie aspektów psychologicznych nie rysuje czegoś niepokojacego. Tego nie wiem - niemniej choć jak 95% poznanych mi osobiscie osób wychowałem się w obrządku rzymsko - katolickim tak pewną rolę w tym całym zgłębianiu tematu mogła mieć między innymi choroba psychiczna. Schizofrenia która dla wielu - nazwijmy to eufemistycznie idealistów - to głos boga i dar niebios w prostym empirycznym ujęciu wymaga stałej troski lekarzy a nie kapłanów. Przez wieki ludzie cierpiący na to byli narażeni nie tylko na samo cierpienie z powodu choroby ale i na posadzenie o ciemne konszachty z siłami zła. Współcześnie wykluczenie społeczne takich osób jest dalece mniejsze i wynika już bardziej z objawów negatywnych choroby niż z ze stygmatyzacji tychże. Tzn bywa to problemem ale nikt już nie przykuwa osób czy tzw "dzieci indygoo" łańcuchami w jakichś ciemnych opustoszałych pomieszczeniach - tzn prawie bo w takiej np Indonezjii można się spotkać z takimi praktykami wobec chorych psychicznie. Nie odbiegając jednak od tematu, a motywem przewodnim jest tu mówienie o postawie wobec religii i wiary, gdzie kontekst chorób psychicznych tworzy po prostu ciekawe tło.
Co prawda bardzo dokładne obrazowanie tkanki mózgu może dawać obserwacyjnie dowody na istnienie tej choroby ale generalnie jej występowanie potwierdza się obserwacyjnie i pośrednio wzgledem objawów a nie samej istoty. Tak jak mówi się często, że depresja skrywa się często pod maską codzienności i obowiazków narzucajacych trzymanie fasonu tak schizofrenia jest tajemnicza ciagle nie tylko dla przecietnego Kowalskiego ale dla specjalistów w temacie w pewnym stopniu także. Nim jednak ktoś z bogobojnych uśmiechnie się z nadzieją przytoczę tylko żart. Na pewnej uczelni jakiejś tam student psychologii pyta czy może depresja nie wynika z opetań na co profesor odpowiada, że w swojej długoletniej praktyce nigdy nie zetknął się z demonem, którego nieposkromiły by leki trójpierścieniowe. Dlategóż tylko poczyniłem wycieczkę w stronę białych plam medycyny by stworzyć paralelę do kwestii istnienia badź nie istnienia boga/bogów jako sprawę otwartą.
2) Na pytanie czy wierzę w Boga odpowiadam przecząco natomiast w kwestii wiedzy o nim - zachowawczo - bo to, że o czymś nie wiem nie oznacza że tego nie ma. Skłaniałoby to do odejścia od rozważań jak od jakiejś fantasmagorii, która implikuje zbędny wysiłek ale to temat fascynujący więc sobie nie odmówię. Ten powód do agnostycyzmu wynika z samej jego definicji. Nie wiem nic ale sporo na szczęście rozumiem chciałoby się rzec parafrazując tekst z piosenki Buzu Squat. Rozumiem np to, że religia jest często elementem wychowania jakby nie była stanem wyjściowym czy jakimś genetycznie założoną oczywistością i naturalnym stanem rzeczy tylko programem kulturowym czy pakietem, którym z duchem następstw pokoleń i koła życia "obdarowujemy" nasze dzieci z obowiązku i troski, a często niestety wręcz bezrefleksyjnie. Nie oznacza to jednak, że przekazując mity dalej tylko krzywdzimy ale głosy myślicieli współczesnych skłaniające się ku konkluzji, że to kłopotliwy bagaż też warto wziąć pod uwage. Sam fakt, że podjąłem się tych rozważań - nie pierwszy raz w życiu - to też z potrzeby lepszego samookreslenia się w tej kwestii.

PS. Całość ma 10 pkt więc będę to wrzucał w częściach bo na publikację tego jako artykułu w bazie racjonalisty pozwolić sobie nie mogę.