To przez nich, co śmiali się w ławce
To przez nich, co mówili: „Nie dasz rady”
To przez nich, co nie słuchali, gdy mówiłem
Że nie chcę być jak oni

To przez nich, że dziś nie mam siły
To przez nich, że chowam się w cień
To przez nich, że nie piszę własnych wersów
Bo moje pióro wciąż drży

Ale to ja stoję teraz na scenie
To ja śpiewam, choć głos się łamie
To ja — nieudacznik, co nie chce już milczeć
Bo to przez nich…
...Nie napisałem własnego scenariusza?