Własność, podatki i kryzys: system, który blokuje zasoby i dławi pracę.

Jak grzyby po deszczu rosną pustostany, niewykorzystane grunty i ugory. Ceny szaleją. Ludzie odczuwają braki, martwią się o pracę, ograniczają wydatki i wchodzą w tryb przetrwania. Zamiast podwinąć rękawy i tworzyć więcej, gospodarka przygasa, a wszystkiego zaczyna brakować.

To nie jest żadne wyjątkowe zjawisko. To powtarzający się od stuleci cykl kryzysów gospodarczych kapitalizmu.

Za każdym razem słyszymy tę samą gadkę-szmatkę: wojna, choroby, klimat, geopolityka, inflacja, kryzys energetyczny, globalne napięcia. Wszystko, byle tylko nie wskazać prawdziwej przyczyny.

A prawdziwa przyczyna leży w systemie własności i podatków.

Z jednej strony mamy tajną, słabo opodatkowaną, państwowo chronioną i przymusowo egzekwowaną własność prywatną, która pozwala blokować zasoby, ziemię, lokale, kapitał i środki produkcji. Z drugiej strony mamy przymusowe podatki od biedy, pracy najemnej i konsumpcji, które uderzają przede wszystkim w ludzi żyjących z własnej pracy.

Podatki te są przedstawiane jako składka na dobro wspólne, usługi publiczne i świadczenia społeczne. W praktyce ogromna część tego systemu służy utrzymaniu aparatu państwowego, jego urzędniczych kast, politycznych sieci zależności i całych rodów żyjących z funkcji publicznych, regulacji, koncesji i kontroli.

W efekcie człowiek pracujący jest ściskany z dwóch stron. Nie posiada realnego dostępu do zasobów, bo są one zawłaszczone i chronione prawem własności. Jednocześnie jest stale opodatkowany za sam fakt pracy, zarabiania, kupowania i życia.

To nie jest wolność gospodarcza. To system zależności.

Największym oszustwem jest wmówienie ludziom, że problemem jest brak pieniędzy, brak pracy albo brak przedsiębiorczości. Problemem jest to, że zasoby są blokowane, praca jest opodatkowana, a własność służy nie tworzeniu, lecz dominacji.

Dlatego rosną pustostany, ugory i niewykorzystany majątek, a obok nich rośnie bieda, zadłużenie i bezsilność ludzi, którzy chcieliby normalnie pracować i żyć.

Ludzkość wciąż opiera porządek społeczny na prymitywnym mechanizmie dominacji człowieka nad człowiekiem. Wyzysk został tylko opakowany w bardziej eleganckie pojęcia: własność, prawo, podatek, rynek, państwo, odpowiedzialność fiskalna.

W rzeczywistości jest to ten sam mechanizm: jedni mają prawo blokować dostęp do zasobów, a drudzy muszą płacić za możliwość życia, pracy i korzystania z tego, co powinno służyć wszystkim.

Taki system nie prowadzi do rozwoju. On ciągnie społeczeństwo w dół.
Taki system nie jest ani wolnym rynkiem, ani sprawiedliwym państwem. Jest mechanizmem przymusowego podporządkowania pracy tym, którzy kontrolują zasoby i aparat prawny.

Dopóki własność będzie służyła blokowaniu, a podatki będą karały pracę i konsumpcję, dopóty kryzysy będą wracać. Nie jako wypadek przy pracy, ale jako naturalny produkt tego porządku.