>Rosji chodzi o własny interes.

fr.wikipedia.org/wiki/Emprunt_russe

Obligacje rosyjskie były serią pożyczek emitowanych na zachodnich rynkach finansowych na rzecz Imperium Rosyjskiego w XIX wieku aż do 1916 roku. Największe transze emitowano na giełdzie paryskiej w latach 1888-1914. Termin ten wszedł do powszechnego użycia ze względu na znaczne pożyczane sumy i fakt, że rząd bolszewicki potępił te obligacje już w XIX wieku. 29 grudnia 1917 r. wkrótce po objęciu władzy, w październiku 1917.
Wśród najważniejszych transz emisji rosyjskich obligacji znalazła się z czerwca 1906 mająca zasięg międzynarodowy, została uruchomiona jednocześnie na kilku rynkach finansowych i miała na celu uzdrowienie osłabionych finansów Imperium Rosyjskiego po wojnie rosyjsko-japońskiej . Jego wartość wynosiła 2,25 miliarda franków w złocie , co stanowi jedną z największych kwot w historii finansów. Połowa tej kwoty została pokryta przez francuskich akcjonariuszy.

Ponad wiek temu, ci co dzisiaj prowadzą z Rosją proxy wojnę, wspierali Rosję kredytami.

internatio(*)on-and-the-repudiation-of-debt

Do lat 70. XIX wieku londyńscy bankierzy byli głównymi sponsorami cara. Niemieccy bankierzy zastąpili ich po powstaniu Cesarstwa Niemieckiego i pokonaniu Francji w 1871 roku. Od tego momentu Niemcy zastąpiły Londyn jako główny partner handlowy Rosji. W przededniu I wojny światowej 53% rosyjskiego importu pochodziło z Niemiec, a 32% eksportu trafiało właśnie tam. Z drugiej strony, na poziomie finansowym, francuscy bankierzy zajęli miejsce swoich niemieckich odpowiedników pod koniec XIX wieku. W przededniu I wojny światowej francuscy "inwestorzy" posiadali 80% długu zagranicznego Rosji, a większość istniejących rosyjskich pożyczek została wyemitowana na rynku paryskim.


>Jaki jest więc to interes? Również proste pytanie prosta odpowiedź, chodzi bowiem o >bezpieczeństwo i dobrobyt. Jak to rozumieć w stosunku do Rosji? A to już pytanie zdecydowanie >trudniejsze. Rosjanie rozumieją, że chcąc przetrwać muszą się z kimś wiązać, jak każdy, więc to >banał. Ale, z kim Rosjanie chcą się wiązać i dlaczego?

Nie tak dawno to wszyscy zabiegali by wspierać rosyjskie interesy.


>Moim zdaniem Rosja dobrze wyczuwa, że należy stawiać na Chiny. Chińczyk mądry człowiek, wie co >trzeba robić i jak to robić, a w odróżnieniu od człowieka zachodu Chińczyk wie, że wartość >pochodzi ze wspólnoty a nie od jednostki. Skutkiem tego jest to, że Chiny myśląc kolektywnie >nadają ramy współczesnym stosunkom politycznym które zmierzają przecież do wielobiegunowości.
>

Pekin kieruje się przede wszystkim pragmatyzmem ekonomicznym. Pod względem handlowym Rosja i USA to dla Chin dwie zupełnie różne ligi:
• Asymetria handlowa: Chiny są potęgą produkcyjną, która potrzebuje bogatych rynków zbytu dla swoich zaawansowanych towarów (elektroniki, samochodów, maszyn). Głównymi odbiorcami są USA oraz Unia Europejska. Wymiana handlowa z USA, mimo wojen celnych i napięć politycznych, generuje gigantyczne nadwyżki finansowe dla Pekinu.
• Co oferuje Rosja? Z perspektywy Chin Rosja stała się przede wszystkim wielką "stacją benzynową" i dostawcą tanich surowców (ropy, gazu, węgla, drewna). Rosyjski rynek wewnętrzny jest jednak zbyt mały i zbyt ubogi, by zastąpić Chinom rynek amerykański czy europejski.
• Strach przed sankcjami: Chińskie banki i giganci technologiczni (np. Huawei czy Xiaomi) bardzo ostrożnie podchodzą do pełnego wspierania Rosji. Wynika to z faktu, że odcięcie od amerykańskiego systemu finansowego (dolara) lub technologii z powodu sankcji wtórnych byłoby dla gospodarki Chin katastrofą. Dla interesów Pekinu stabilność relacji gospodarczych z USA wciąż przeważa nad ideologicznym sojuszem z Moskwą.
Obecny sojusz Władimira Putina i Xi Jinpinga jest sojuszem taktycznym, zrodzonym ze wspólnej niechęci do dominacji USA. Analitycy ds. bezpieczeństwa wskazują jednak, że w perspektywie kilku-kilkunastu lat interesy obu tych państw zaczną się drastycznie zderzać:
• Rosnąca asymetria i dominacja (Wasalizacja): Rosja w wyniku izolacji od Zachodu stała się całkowicie zależna od Chin - zarówno pod względem zakupu technologii, jak i sprzedaży swoich surowców (które Chiny kupują po mocno zaniżonych, dyktowanych przez siebie cenach). W Pekinie Rosja nie jest traktowana jak równorzędny partner, lecz jak "młodszy brat" lub wręcz państwo klienckie.
• Rywalizacja w Azji Centralnej: Kraje dawnego ZSRR w Azji Środkowej (Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan) były tradycyjną strefą wpływów Moskwy. Obecnie Chiny bezwzględnie wypychają stamtąd Rosję poprzez inwestycje w infrastrukturę (Inicjatywa Pasa i Szlaku) oraz budowanie własnych wpływów politycznych i bezpieczeństwa.
• Kwestia Syberii i Dalekiego Wschodu: To długofalowe, demograficzne i terytorialne zagrożenie, o którym w Moskwie mówi się nieoficjalnie z dużym niepokojem. Rosyjski Daleki Wschód to gigantyczne, bogate w surowce tereny, które sukcesywnie się wyludniają (mieszka tam zaledwie kilka milionów Rosjan). Tuż za miedzą znajdują się przeludnione północne prowincje Chin. Chiński kapitał, robotnicy i firmy już teraz dominują w tamtejszym przemyśle wydobywczym i drzewnym, co rodzi obawy o pełzającą, ekonomiczną aneksję tych rejonów przez Pekin.
• Pamięć historyczna: Chiny nie zapomniały tzw. "nierównoprawnych traktatów" z XIX wieku (traktat ajguński i pekiński), na mocy których Imperium Rosyjskie odebrało słabej dynastii Qing ogromne terytoria, w tym m.in. rejon dzisiejszego Władywostoku. Choć granica jest dziś formalnie uregulowana, chińscy nacjonaliści i mapy publikowane w Chinach regularnie przypominają o "historycznych chińskich ziemiach" na terytorium Rosji.