Chciałbym postawić pytanie, które w dobie rozwoju sztucznej inteligencji, robotyki i inżynierii wydaje mi się coraz bardziej zasadne: czy kategoryczne odrzucanie możliwości istnienia inteligentnego Stwórcy jest rzeczywiście stanowiskiem racjonalnym?

Spróbujmy przejść przez ten problem krok po kroku.

1. Człowiek tworzy inteligencję.

Potrafimy projektować systemy sztucznej inteligencji, roboty, autonomiczne maszyny i cyfrowe środowiska. Tworzymy układy zdolne do uczenia się, analizowania informacji, rozpoznawania wzorców i podejmowania decyzji.

Nie powstają one przypadkowo. Są rezultatem inteligencji, wiedzy, projektu i uporządkowanych praw fizyki.

2. Inteligentny projekt jest realnym zjawiskiem.

Wiemy z doświadczenia, że inteligencja potrafi tworzyć złożone systemy, które same wykazują coraz bardziej zaawansowane zdolności.

Dlaczego zatem sama możliwość istnienia inteligencji stojącej u podstaw rzeczywistości miałaby być z góry uznawana za niedorzeczną?

3. Nie znamy pełnej odpowiedzi na pytanie o ostateczne pochodzenie rzeczywistości.

Nauka opisuje procesy zachodzące we wszechświecie, jego ewolucję i mechanizmy funkcjonowania. Nie oznacza to jednak automatycznie, że rozstrzygnęła wszystkie pytania dotyczące jego ostatecznych podstaw, istnienia praw fizyki czy samego początku rzeczywistości.

Brak naukowego dowodu na istnienie Stwórcy nie jest tym samym co dowód na jego nieistnienie.

4. Hipoteza Stwórcy nie jest logicznie absurdalna.

Można ją odrzucać, można się z nią nie zgadzać, można żądać argumentów. Nie powinno się jednak mylić braku osobistego przekonania z logicznym wykazaniem niemożliwości takiego bytu.

Jeżeli dopuszczamy, że inteligencja może być źródłem złożonych struktur, to przynajmniej powinniśmy być gotowi poważnie rozważyć pytanie, czy rzeczywistość również może mieć inteligentną podstawę.

5. Warto zachować intelektualną pokorę.

Szczególnie zastanawia mnie kpienie z koncepcji Stwórcy, sprowadzanie wiary do „zielonego potwora spaghetti” czy traktowanie każdego człowieka wierzącego jako osoby nieracjonalnej.

Przecież można zakwestionować każdą hipotezę, posługując się jej karykaturą. Nie jest to jednak argument, lecz retoryczny wybieg.

Co więcej, skoro nie potrafimy ostatecznie rozstrzygnąć kwestii istnienia Stwórcy, to skąd bierze się tak duża pewność niektórych osób, że wierzący są w błędzie?

I najważniejsze pytanie na koniec:

Jeżeli człowiek, będący zaledwie niewielkim elementem wszechświata, potrafi dzięki własnej inteligencji tworzyć sztuczne światy, inteligentne systemy i maszyny, to czy naprawdę rozsądne jest kategoryczne wykluczanie możliwości istnienia inteligencji stojącej u podstaw samego wszechświata?

Nie twierdzę, że rozwój AI dowodzi istnienia Boga. Twierdzę, że powinien skłaniać do intelektualnej ostrożności.

Można nie wierzyć w Stwórcę. Można podważać religię. Ale wyśmiewanie samej możliwości istnienia Stwórcy nie jest dowodem racjonalności. Czasami jest jedynie przejawem pewności większej niż posiadana wiedza.