Ariel Toaff jest Żydem, obywatelem Wloch i Izraela. Jest synem Elio Toaffa - byłego rabina Rzymu, znanego z mowy wygłoszonej na pogrzebie Piusa XII oraz z podejmowania Jana Pawła II w rzymskiej synagodze w 1994r. Jest on profesorem historii na Uniwersytecie Bar Ilan w Tel - Awiwie, uznanym powszechnie za najwybitniejszego znawcę historii, tradycji (także kulinarnej) i kultury Żydów we Włoszech.
W 2007 r. we Włoszech opublikowano jego naukową rozprawę pt. "Pasque di sangue. Ebrei d'Europa e omicidi rituali" ("Krwawa Pascha: Żydzi Europy i morderstwa rytualne), która wstrząsnęła światem. Toaff podpierając się ogromem materiału historycznego oraz obficie cytując źródła z epoki postawił tezę, iż nie można wykluczyć, iż w podaniach o rytualnych mordach popełnianych przez Żydów na chrześcijańskich dzieciach (w celu pozyskania krwi na macę) zawiera się jądro prawdy. Zastrzegł się przy tym, iż takie praktyki z całą pewnością nie były reprezentatywne dla całej społeczności żydowskiej, mogły dotyczyć stosunkowo wąskich środowisk Żydów aszkenazyjskich. Właśnie skończyłem lekturę tej książki - i było to doświadczenie, o którym w j. angielskim mówi się "eye - opening". Nie przypadkiem na samym wstępie przybliżyłem postać uczonego - bo teraz już nie ma żadnych wątpliwości, iż nie jest to żaden antysemicki pętak. Co więcej rzeczona praca została wydana przez naukowe wydawnictwo Il Mulino z Bolonii, które uchodzi za jedno z najbardziej renomowanych wydawnictw naukowych we Włoszech, specjalizujących się w wydawaniu podręczników akademickich i dzieł naukowych, co do których poziomu i warsztatu nie ma żadnych wątpliwości. Dwa dni przed opublikowaniem pracy Toaffa, w czołowym dzienniku włoskim Il Corriere della Sera, historyk Sergio Luzzatto - włoski Żyd - tymi słowy - między innymi - recenzował pracę kolego po fachu:
"Toaff utrzymuje, iż w przybliżeniu pomiędzy 1100 a 1500 r., w okresie między I krucjatą a schyłkiem Średniowiecza, miała miejsce pewna liczba ukrzyżowań chrześcijańskich dzieci, być może nawet było ich wcale sporo, co skutkowało krokami odwetowymi wobec społeczności żydowskich, ich masakrami, w tym także kobiet i dzieci. Jednakże tak w Trydencie w 1475 r., jak też gdziekolwiek indziej w średniowiecznej Europie Żydzi nie zawsze byli niewinnymi ofiarami. Na rozległym niemieckojęzycznym obszarze pomiędzy Renem, Dunajem i Adygą, mała grupa aszkenazyjskich fundamentalistycznych Żydów rzeczywiście dokonała wiele razy rytualnych ofiar z ludzi. Poruszając się z nadzwyczajną wprawą na obszarze historii, teologii i antropologii, Toaff ukazuje centralne znaczenie krwi w uroczystościach paschalnych: krwi baranka, upamiętnianie wyzwolenia z niewoli egipskiej, krwi pojawiającej się w obrzędzie obrzezania. Dlatego też podczas rytualnego posiłku paschalnego chleb był mieszany ze sproszkowaną krwią, a pewna jej ilość była rozpuszczana w winie zanim rozpoczynano recytowania 10 - ciu egipskich klątw. Dla fanatycznych aszkenazyjskich ortodoksów najlepiej nadawała się do tego sproszkowana krew chrześcijańskiego dziecka zabitego na tę okazję. Była to krew nowego baranka, konsumowana przy okazji składania sobie życzeń, których treścią było pognębienie i zemsta na prześladowcach, przeklętych wyznawcach fałszywej, kłamliwej religii (chrześcijańskiej - Arminius)".
Pomimo tych wszystkich obiektywnych faktów - jednoznacznie wskazujących na wysoki poziom naukowy pracy Toaffa - po jej opublikowaniu rozpętała się przeciwko autorowi nagonka jakiej niewielu uczonych doświadczyło w historii. Żądano od Toaffa rezygnacji z zajmowanego stanowiska, odwołania go z tego stanowiska, pozbawienia go tytułu profesorskiego, oskarżenia i skazania go w procesie sądowym, wydalenia z Izraela, pozbawienia go obywatelstwa Izraela - last but not least - otrzymał on wiele gróźb, w tym także pozbawienia go życia. Najsmutniejsze w tym całym pandemonium było to, iż w zasadzie ci wszyscy histeryczni krytycy Toaffa nie przeczytali jego pracy. Oskarżenia były formułowane na bazie ich własnych subiektywnych przekonań - które, jak dowiódł uczony - dosyć istotnie rozmijały się z rzeczywistością. Ja zadałem sobie trud przeczytania całej pracy i zachęcam do tego wszystkich (link do pracy w j. angielskim pod spodem), których interesuje historia relacji chrześcijańsko - żydowskich. Jeżeli kogoś zniechęcą rozmiary pracy, polecam szczególnie rozdział VI (tytuł: Magical and therapeutic uses of blood) traktujący o znaczeniu krwi tak w tradycji, kulturze i medycynie żydowskiej jak i całej ówczesnej Europy. Krytycy podania o "krwi na macę" jako jeden z głównych argumentów podają fakt biblijnego zakazu spożywania jakiejkolwiek krwi przez Żydów. Toaff rozbija ten argument w drobny mak, pokazując na licznych przykładach, iż w praktyce ów zakaz rabinicznego judaizmu był powszechnie łamany przez różnorakie nurty judaizmu kabalistycznego, w którym krew ( zwłaszcza w postaci suszonej i sypkiej) odgrywała bardzo istotną jeżeli nie kluczową rolę. Przykładem, który na mnie zrobił największe wrażenie był powszechny w wielu środowiskach żydowskich zwyczaj bardzo specyficznego utylizowania napletka po dokonanym obrzezaniu. Otóż, tak jak po weselu panna młoda rzuca w tłum gości podwiązkę czy bukiet kwiatów, tak mohel po dokonanej czynności obrzezania wyrzucał za siebie zakrwawiony napletek. Jeżeli takowy został pochwycony i skonsumowany na miejscu przez niepłodną kobietę, czy też kobietę pragnącą dziecka - efekt był gwarantowany. Nie trzeba było topić złota w posążek i słać do Św. Idziego.

bloodpassover.com/xbp2bx.pdf

>Poza tym Toaff przytacza - i w tym jego zasługa jest w mojej opinii największa - miażdżące dowody na to, iż w okresie późnego Średniowiecza sproszkowana ludzka krew była jednym z cudownych leków także MEDYCYNY I OBRZĘDOWOŚCI ŻYDOWSKIEJ - co oczywiście generowało duży popyt na nią.
Jak się okazuje, dawne formuły nie muszą być zawodne. Udowodnili to naukowcy z Nottingham

"Zawiodlem sie na Tobie. Nie wierze ze przeczytales ksiazke Toaffa".

Przeczytałem z wielkim zainteresowaniem. Pan natomiast zdaje się przesądzać o jej treści i jakości nie zerknąwszy nawet do niej. To postawa irracjonalna - charakterystyczna dla najzagorzalszych krytyków tezy Toaffa, którzy bazują li tylko i wyłącznie na przesłankach emocjonalnych natury subiektywnej.



"To wszystko nie ma sensu, nawet gdyby istniala zabijajaca dzieci zydowska mniejszosc, poniewaz nie wyobrazam sobie ile dzieci rytualnie zabili Europejczycy w tym czasie. Setki razy wiecej.
Zabawne ze o mordy rytualne byli posadzani chrzescijanie w Rzymie, do tego dzieci zabijali Cyganie, wiedzmy, Ormianie, satanisci...Kult krwi byl szeroko rozpowszechniony w Europie".

Nie bardzo rozumiem co nie ma sensu? Oczywiście, iż w Europie i na świecie dokonywano ( i zapewne nadal się dokonuje w jakimś rozmiarze) rytualnych zabójstw dzieci. I z książki Taoffa wynika, iż jest wysokie prawdopodobieństwo, iż pewne wąskie środowiska Żydów aszkenazyjskich nie były od tego procederu wolne. Tylko tyle. I aż tyle. Niech Pan to powie "drugiej stronie" - a zobaczy Pan z jaką reakcją się Pan spotka.

>Żaden stawiający uczciwie sprawę antropolog nie może twierdzić, że takie rzeczy się nie działy i nie dzieją współcześnie. To nie jest tylko kwestia pochodzenia etnicznego czy wyznania. To jest kwestia tzw. natury ludzkiej i tego, na jakim poziomie kultury się aktualnie znajduje.
Ja bym chciała wiedzieć na jakim poziomie kultury byli ludzie z Ryczyna.

Cytat:

No, chyba już na dość wysokim, skoro zadowalano się zjadaniem mięsa zwierząt, gardząc mięsem ludzkim.

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>No, chyba już na dość wysokim, skoro zadowalano się zjadaniem mięsa zwierząt, gardząc mięsem ludzkim.
   Przyzwyczailiśmy się do myślenia, że wysoki poziom kultury reprezentują te grupy ludzi, które wznoszą najokazalsze budowle, zdolnych pisarzy, muzyków, aktorów, sportowców, wynalazców etc., czyli ci najnowocześniejsi to jednocześnie najkulturalniejsi.
    W ryczyńskiej nekropolii odnaleziono kilkadziesiąt szkieletów ludzkich ułożonych warstwami, jeden na drugim. Na kościach zauważono ślady zwierzęcych zębów oraz ślady ciosów zadanych ostrymi narzędziami. To może świadczyć o tym, że nasi przodkowie też lubili krwawe igrzyska.

>"Zawiodlem sie na Tobie. Nie wierze ze przeczytales ksiazke Toaffa".
>Przeczytałem z wielkim zainteresowaniem. Pan natomiast zdaje się przesądzać o jej treści i jakości nie zerknąwszy nawet do niej. To postawa irracjonalna - charakterystyczna dla najzagorzalszych krytyków tezy Toaffa, którzy bazują li tylko i wyłącznie na przesłankach emocjonalnych natury subiektywnej.
Twój przeciwnik zarzucił ci zainteresowanie spiskową teorią dziejów. Co teraz zrobisz?

>Oczywiście, iż w Europie i na świecie dokonywano ( i zapewne nadal się dokonuje w jakimś rozmiarze) rytualnych zabójstw dzieci. I z książki Taoffa wynika, iż jest wysokie prawdopodobieństwo, iż pewne wąskie środowiska Żydów aszkenazyjskich nie były od tego procederu wolne. Tylko tyle. I aż tyle. Niech Pan to powie "drugiej stronie" - a zobaczy Pan z jaką reakcją się Pan spotka.
Autor miał zapewne na myśli jakieś żydowskie sekty o znikomej szkodliwości, tak? Bo jeśli nie, to od tych faktów starych mogą przyszłe zdarzenia wziąć zły obrót. Zniewaga krwi wymaga.

>To może świadczyć o tym, że nasi przodkowie też lubili krwawe igrzyska.

Przodkowie?
A to dobre...

---

"Sardoniczne pociski autorów straciły już władzę ranienia czytelnika - mianowicie od czasu, w którym przekonano się, że każdy mający pióro w ręku i dostateczną ilość papieru potrafi nawymyślać publiczności". - Aleksander Niewiarowski

>>To może świadczyć o tym, że nasi przodkowie też lubili krwawe igrzyska.
>Przodkowie?
>A to dobre...
   We współczesnej genetyce istnieje hipoteza o istnieniu kobiety, od której pochodzą współcześni ludzie. Powstała w afrykańskiej ziemi 200 tys. lat temu i wyglądała trochę jak małpa, a mimo tego istnieje hipoteza, że za męża miała Adama (żył około 338 tys. lat temu), którego uważa się za naszego wspólnego przodka w linii męskiej. To jest dobre, te elementy tzw. mitologi biblijnej w nauce.
   Z drugiej zaś strony istnieją elementy naukowej wiedzy w szatach religijnych. Trudno powiedzieć, czy Słowianie używali szkła do produkcji mikroskopów i mogli zobaczyć strukturę DNA, ale powiedzieć można na pewno, że pewne prawa genetyki nie były im obce. Rod - bóstwo słowiańskie o nie do końca znanej funkcji. Na ogół przyjmuje się, że był to opiekun społeczności plemiennej. Wierzono, że modląc się i oddając cześć korzeniom docieramy do korony drzewa życia, leżącego w ogrodzie ojca wspólnego wszystkich ludzi.
Słowo św. Grzegorza Teologa podaje, że Słowianie najpierw składali ofiary upiorom (animizm), potem Rodowi i rodzanicom, a na końcu Perunowi, co - według mnie- świadczy o postępie w obserwacjach jakie poczyniono. Miejsce Roda (DNA) i jego trzech gracji (genny recesywnej, genny dominującej, pseudogenny) zajął Perun ze swoją mitologią (nastąpiła zmiana paradygmatu). Część badaczy jest zdania, że kult Peruna (zniszczony po chrzcie Włodzimierza w 988) na Rusi był skutkiem zaszczepienia tam przez Waregów kultu Thora. Syn Odyna urodził się najprawdopodobniej w czwartek, co poświadczone zostało w wielu językach: norweskim, duńskim, szwedzkim (torsdag), farerskim (hósdagur/tórsdagur) fińskim (torstai), holenderskim (donderdag), niemieckim (Donnerstag) i staroangielskim (Þunresdæg) oraz współczesnym angielskim (thursday). Należy połączyć ten fakt z faktem iż Perun, tak jak Thor, należał do panteonu bóstw uranicznych, a więc był częścią wierzeń religijnych ludzi, którzy uważnie obserwowali znaki niebieskie i swoje ofiary z ludzi składali w wyznaczonych dniach, tygodniach, miesiącach, latach, a nawet erach.

"Twój przeciwnik zarzucił ci zainteresowanie spiskową teorią dziejów. Co teraz zrobisz"?

Poradze Mu przeczytać uważnie książkę Toaffa. Problem wielki i w zasadzie jedyny tkwi w tym, iz o treści pracy Toaffa - wsposób kategoryczny i nie znoszący sprzeciwu - wypowiadają się ludzie, którzy nie widzieli jej na oczy.

"Autor miał zapewne na myśli jakieś żydowskie sekty o znikomej szkodliwości, tak? Bo jeśli nie, to od tych faktów starych mogą przyszłe zdarzenia wziąć zły obrót. Zniewaga krwi wymaga".

Tak, było to wąskie środowisko Żydów aszkenazyjskich którzy trafili do średniowiecznych Włoch z Niemiec, i którzy - pomijając cały wątek mordów rytualnych - bardzo brutalnie wyrugowali z różnorakich biznesów Żydów italskich