![](/s.gif) |
Chcesz wiedzieć więcej? Zamów dobrą książkę. Propozycje Racjonalisty: | | |
![](/t.gif) ![](http://i.racjonalista.pl/t.gif) ![](http://i.racjonalista.pl/img/ban/ch1.jpg) |
|
|
![](/s.gif) |
STOWARZYSZENIE » Biuletyny
Biuletyn Neutrum, Nr 4, Listopad 1992 [1]
Spis treści:
Nowa formuła działania?
Zdjąć Rzecznika
Refleksje z pobytu w Ameryce
Listy
Prawie jak w domu
Szczecińskie „Neutrum" do Marszałka Senatu
Rezolucja IHEU w sprawie obrony praw kobiet w Polsce
Jeszcze o sprawach kobiet
Ochrona nieszczęśliwego poczęcia
Jak to dawniej robiono
Groźba tolerancjonizmu
Jeżeli jesteś człowiekiem *
NOWA FORMUŁA DZIAŁANIA?
Kiedy powstawało nasze stowarzyszenie, trudno było
przewidzieć, jak dalece zwiększy się zakres spraw, wobec których nie będziemy
mogli pozostać obojętni. Po dwóch latach naszej działalności okazało się,
że potrzebna jest nowa, rozszerzona formuła działania, a przede wszystkim
dobry plan strategiczny.
Taki plan określa główną ideę organizacji (misję) oraz cele, których osiągnięcie
prowadzi do jej zrealizowania. Plan strategiczny ustala priorytety, nie jest
bowiem prawdą, że każdy cel ma jednakowe znaczenie i tym samym stopniu
przyczynia się do osiągnięcia celu ostatecznego. Cele rozbijane są następnie
na konkretne programy — znów w kolejności ich znaczenia.
Uwzględniając zatem wymagania planowania strategicznego i potrzebę
rozszerzenia formuły działania, naszą misję proponujemy określić w sposób
następujący:
Neutrum" jest organizacją broniącą praw człowieka i walczącą o państwo prawa.
Dla zrealizowania tej idei powinny prowadzić cztery cele:
1. Walka o państwo neutralne światopoglądowo, rozdział
kościołów i związków wyznaniowych od państwa (konstytucja, symbole i uroczystości państwowe, nieoficjalne wpływy episkopatu na obsadzanie
stanowisk państwowych, utrzymywanie przez państwo struktur kościelnych w wojsku, finansowanie ubezpieczeń księży, itp.).
Udział w misji: 40%.
Współpraca: Stowarzyszenie na Rzecz Humanizmu i Etyki Niezależnej,
Stowarzyszenie Wolnomyślicieli, inne kościoły, International Humanist and
Ethical Union, posłowie.
2. Obrona praw jednostki i równości wobec prawa (mniejszości,
nosiciele wirusa HIV, obdżektorzy, ustawa dekomunizacyjna, wolność słowa,
cenzura).
Udział w misji: 30%.
Współpraca: Komitet Helsiński, Liga Praw Człowieka, Rada Europy, Amnesty
International.
3. Walka o świecką szkołę i nowoczesny program
nauczania (oceny z religii na świadectwie, modlitwa w szkole, „integracja
katechezy z innymi przedmiotami", wychowanie seksualne i profilaktyka AIDS,
prawa ucznia i dziecka).
Udział w misji: 20%.
Współpraca: Stowarzyszenie na rzecz Humanizmu i Etyki Niezależnej.
4. Obrona praw kobiet (prawo do aborcji i antykoncepcji, równość
kobiet i mężczyzn wobec prawa).
Udział w misji: 10%.
Współpraca: Est à Venir, Grupa Parlamentarna Kobiet.
Uwaga: ostatnie miejsce dla obrony praw kobiet nie wynika z pośledniejszego znaczenia tych spraw. Ponieważ jednak Stowarzyszenie „Neutrum"
jest członkiem Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny, jest rzeczą
logiczną, że problemy kobiece powinny być scedowane na tę właśnie
organizację.
przedstawiona tu propozycja była przedyskutowana na zebraniu oddziału
warszawskiego. W zasadzie zgodzono się na rozszerzenie formuły naszej działalności i kolejność priorytetów. Najważniejszą sprawą jest teraz ustalenie szczegółowych
programów działania. Mamy nadzieję, że uda się to zrobić 21 i 22
listopada, w czasie dwudniowego spotkania z przedstawicielami grup terenowych.
Czekamy na opinie i propozycje wszystkich naszych członków.
Małgorzata Halaba
*
ZDJĄĆ RZECZNIKA
Niedawno grupa posłów z obozu politycznego, o którym
rzec można, że orientuje się na Kościół rzymskokatolicki, wystąpiła z bezprecedensowymi wnioskami zmierzającymi do odwołania z pełnionej funkcji
Rzecznika Praw Obywatelskich oraz całego składu Trybunału Konstytucyjnego.
Akcję parlamentarzystów poprzedziły publiczne wypowiedzi hierarchów nawiązujące
niezwykle krytycznie do wystąpienia profesora Tadeusza Zielińskiego o zbadanie
przez Trybunał Konstytucyjny zgodności niektórych postanowień kwietniowego
rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej, dotyczącego religii i etyki w szkołach z konstytucją i ustawami, zwłaszcza z ustawą o gwarancjach sumienia i wyznania.
Polscy posłowie zdecydowali się uderzyć w instytucje, których europejskie
odpowiedniki stanowią fundament demokratycznego ładu. Zasada względnej
nieusuwalności sędziów trybunału i ombudsmanów, obowiązująca w świecie,
daje gwarancje bezstronności tych szczególnych osób i czyni je niepodatnymi
na koniunktury polityczne. Chodzi o to, aby ważne urzędy państw, nie dotknięte
totalitarnymi skrzywieniami w sprawowaniu władzy, nie stawały się własnością
poszczególnych ugrupowań politycznych i zakładnikami ich ideologii.
nie po raz pierwszy w Polsce, która od 1989 r. rozstała się z monopolem władzy i ideologii jako dominantą ustrojową, osoby i instytucje uznające się za
bojowników o tzw. wartości chrześcijańskie demonstrują własne, swoiste
rozumienie demokracji i pluralizmu w życiu publicznym. Chcąc, aby państwo stało
się żandarmem jednej ideologii, tępią przy tym wszystko co nieswoje i obce,
niekatolickie i „nienarodowe". Głosząc troskę o społeczeństwo i jego
moralne życie, a przy tym pragnąc utworzenia swoistych gett światopoglądowych
dla mniejszości, wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich, będący aktem
stosowania prawa, przezwano przewrotnie „akcją polityczną godzącą w zasady
sprawiedliwości społecznej".
Poczynania tego rodzaju są kontynuacją narzuconego obywatelom marszu w stronę
nowego państwa ideologicznego. Filozofia owych działań wywodzi się z mniemania, że własne upodobania światopoglądowe, oceny rzeczywistości,
wizje państwa, prawa i społeczeństwa są jedynie prawdziwe i słuszne, a jako
takie nie muszą stawać w szranki na równych demokratycznych warunkach z innymi wartościami wolnego współczesnego świata; należy tylko drogą
przymusu państwowego stłumić konkurencyjne przekonania i niewygodną krytykę.
Występując przeciwko Rzecznikowi zanegowano jedną z podstaw państwa
prawnego: neutralność strażnika praw obywatelskich, domagając się od
niezależnego z mocy prawa urzędu państwowego opowiedzenia się za określonym
światopoglądem i religią.
Żądanie odwołania sędziów, w perspektywie zbliżającego się terminu
rozprawy, świadczy w istocie o pewności wnioskodawców, że rozstrzygnięcie będące w zgodzie z prawem nie będzie przy tym po myśli zwolenników państwa
ideologicznego. Z góry więc podważa się bezstronność każdego składu
badającego wniosek Rzecznika, podnosi się polityczny zarzut rzekomego braku,
po stronie Trybunału, legitymacji do wyrokowania. W tych warunkach trudno się
oprzeć podejrzeniu, że wszystko odbywa się z myślą o sparaliżowaniu
systemu zabezpieczającego państwo i społeczeństwo przed motywowanymi
ideologicznie i światopoglądowo aktami prawnymi sprzecznymi z konstytucją i ustawami.
Wiele wskazuje na to, że jesteśmy świadkami kolejnego ruchu w nieuchronnym
(wbrew opinii niektórych polityków) starciu między zwolennikami
demokratycznego państwa świeckiego, państwa wszystkich obywateli gwarantującego
niezależność instytucji publicznych od wszelkiej ideologii, państwa, w którym
poszanowana jest rzeczywista wolność sumienia i wyznania, prawo zachowania w tajemnicy własnych przekonań, a także prawo do życia wedle niezależnych
zapatrywań etyczno-moralnych, a orędownikami tradycji narodowo-chrześcijańskiej.
Wedle tej tradycji model państwa jawi się jako całkowite zaprzeczenie państwa
liberalno-demokratycznego: obowiązuje w nim zasada koniecznego związku między
tożsamością religijną a tożsamością narodową, tak silnie absolutyzowaną,
że bycie poza Kościołem oznacza bycie poza narodem i państwem. W obozie skłonnym zaakceptować reguły demokratycznego państwa świeckiego
pojawia się pytanie o obywatelską zgodę na państwo urządzone według
narodowo-chrześcijańskiej recepty i w konsekwencji o zgodę na używanie
ideologii i religii jako środka rządzenia i wychowywania obywateli przez państwo.
Coraz wyraźniej przy tym widać, że linia rysującego się pęknięcia nie
biegnie wcale między katolikami a niekatolikami, między wierzącymi a niewierzącymi.
Marek Witold Gromelski
*
REFLEKSJE Z POBYTU W AMERYCE
Jako osoba działająca od pewnego czasu w sprawach kobiet
otrzymałam od amerykańskiej Ligi Kobiet Głosujących (League of Women Voters)
zaproszenie do udziału w miesięcznym programie na temat rozwoju demokracji
lokalnej. W Stanach znalazłam się w dobrym towarzystwie, bo wśród dwudziestu
zakwalifikowanych Polek były między innymi posłanka Unii Demokratycznej Iwona
Ślesińska-Katarasińska i polska business woman Danuta Piontek.
Program rozpoczął się w Waszyngtonie, gdzie wzięłyśmy udział w kilku
warsztatach wprowadzających, między innymi na temat niepojętego, także dla
Amerykanów, systemu wyborczego w Stanach, czy na temat funkcjonowania
parlamentu. Po trzech dniach w Waszyngtonie rozjechałyśmy się parami w najróżniejsze
strony Ameryki, by obserwować, jak funkcjonuje demokracja na szczeblu lokalnym.
Ja ze swoją towarzyszką, notabene osobą zaangażowaną w parafialną działalność
charytatywną, trafiłyśmy do Południowej Karoliny, stanu, w którym wszelkie
oficjalne zebrania, począwszy od komisji najniższego szczebla aż do posiedzeń
parlamentu lokalnego, poprzedzone są czasem przeznaczonym na cichą modlitwę.
Przez trzy tygodnie naszego pobytu w Spartanburgu wzięłyśmy udział w kilkudziesięciu posiedzeniach najrozmaitszych organizacji i komisji, obserwowałyśmy
„na żywo" pracę organizacji charytatywnych, udzieliłyśmy kilku wywiadów
dla lokalnej prasy, byłyśmy oficjalnie witane przez władze lokalne. Z rąk
burmistrza Spartanburga otrzymałyśmy honorowe obywatelstwo miasta, a w senacie
południowej Karoliny w Columbii zostałyśmy gorąco powitane. Nie ukrywam, że
sensacja wokół naszej wizyty była dla nas doświadczeniem miłym, choć
niezmiernie męczącym, zwłaszcza pod koniec. Wspomnę tylko o kilku
spotkaniach.
Uczestniczyłyśmy w pracach organizacji, która bada przyczyny wzrostu niektórych
negatywnych zjawisk społecznych, takich jak narkomania, ciąże u nastolatek,
przestępczość wśród młodocianych itp. Pierwszy etap pracy tej organizacji
polegał na przeprowadzeniu bardzo dokładnych badań statystycznych i opracowaniu danych. Obecnie jest ona w trakcie przygotowania planu
strategicznego i zbierania funduszy na jego realizację.
Inna organizacja niesie pomoc starym i niedołężnym ludziom, polegającą na
przywożeniu obiadów do domu. Zaskoczona byłam tym, że tę akcję prowadzą
najczęściej ludzie niewiele młodsi i zdrowsi. Dużą pomocą są niewątpliwie
jednorazowe talerze i kubki oraz powszechność samochodów.
Zaimponowała nam malutka grupka ekologiczna robiąca niezwykle dużo szumu wokół
pobliskiego zakładu chemicznego, zanieczyszczającego środowisko.
Poza mnóstwem spotkań, w których uczestniczyłyśmy, przyszło nam też wygłosić
kilka okolicznościowych przemówień, poprowadzić w szkole podstawowej lekcje o Polsce oraz wygłosić wykład na uniwersytecie na temat stosunków
polsko-niemieckich. W sumie potwierdziły się moje wcześniejsze obserwacje, że Amerykanie żyją
głównie sprawami lokalnymi, może z wyjątkiem wyborów prezydenckich. Nawet w najdrobniejszej sprawie, na przykład zbudowania ścieżki zdrowia, potrafią się
zorganizować i dzięki temu osiągnąć swoje cele. Amerykanie się nie spieszą,
przystępują do działania metodycznie. Najpierw zbierają rzetelną informację,
następnie opracowują plany strategiczne i programy działania, potem ruszają
na poszukiwanie pieniędzy, czyli ewentualnych sponsorów. Jeśli ktoś myśli,
że Amerykanie osiągają swoje cele, bo mają więcej pieniędzy niż my, to są w błędzie. Oni niechętnie wydają własne pieniądze na cele społeczne,
natomiast doskonale wiedzą, gdzie się po nie udać i co zrobić, żeby je
zdobyć. Wielką sztukę zdobywania funduszy (fund raising) opanowali do
perfekcji. Gdy zdobędą pieniądze, zatrudniają zespół, który koordynuje
realizację programu. Okazuje się, że dzięki dobrej organizacji tak wielką
akcję jak rozwożenie posiłków można zorganizować angażując wolontariuszy
nie częściej niż dwie godziny raz na dwa tygodnie.
Najciekawsze wydały mi się liczne organizacje kobiece, które łączy, mimo
wszelkich różnic, udzielanie pomocy kobietom pragnącym się realizować w pracy zawodowej czy też w działalności publicznej. Kobiety amerykańskie są
ambitne i w przyszłości na pewno doprowadzą do wyboru kobiety na prezydenta,
ale jako realistki cieszą się każdym najmniejszym nawet zwycięstwem, na
przykład kolejną panią senator czy nową członkinią komisji.
Po trzech tygodniach na Południu wszystkie Polki znów się spotkały w Bostonie na zjeździe Ligi Kobiet Głosujących, w którym wzięło udział
ponad 1500 przedstawicielek Ligi z całej Ameryki, by wybrać nowe władze i omówić
najważniejsze sprawy. Niewątpliwą atrakcją towarzyszącą zjazdowi był
dobrowolny udział w marszu przeciw ograniczeniom możliwości dokonywania
aborcji, w którym wzięło udział kilka tysięcy kobiet. Marsz zakończył się w kościele (sic!) metodystów, gdzie pastor przemówił w obronie prawa kobiet
do legalnej i bezpiecznej aborcji.
Ostatnim etapem programu będzie konferencja zorganizowana przez jego
uczestniczki na temat „Uczestnictwo w życiu publicznym". Odbędzie się ona w listopadzie w Krakowie.
Na zakończenie chciałabym podkreślić, że wszechobecne w życiu publicznym
amerykańskiego Południa akcenty religijne, tak na początku szokujące, okazały
się łatwe do zaakceptowania ze względu na to, że nie były przypisane do żadnej
konkretnej religii. Przypominały raczej indywidualne medytacje.
Wanda Nowicka
*
LISTY
Redakcja „Gazety Wyborczej"
Od chwili wejścia w życie Kodeksu Etyki Lekarskiej do
Stowarzyszenia „Neutrum" zwracają się ubogie kobiety w tragicznej sytuacji
życiowej, którym szpitale odmawiają aborcji mimo wskazań społecznych. Są wśród
nich nieletnie dziewczęta, w których imieniu występują opiekunowie. Niekiedy
kierują je do nas urzędnicy instytucji państwowych, bezradni wobec jawnego
gwałcenia wciąż jeszcze obowiązującego prawa.
Ponieważ usługi prywatnych lekarzy wymagają środków, którymi nasze
stowarzyszenie nie dysponuje, prosimy wszystkie osoby i instytucje, które mogłyby i zechciały dopomóc w tej sprawie, o wpłaty na konto „Neutrum": III O/PKO
Warszawa nr 1531-115515-132 z dopiskiem „Pomoc dla kobiet" lub kontakt
telefoniczny: 20-29-26 (Liga Kobiet), 49-67-44 („Neutrum").
Decyzje o udzieleniu pomocy w konkretnych przypadkach będą podejmowane
komisyjnie.
Za Prezydium Zarządu Krajowego
Stowarzyszenia "Neutrum"
Anna Wolicka
(list zamieszony w „Gazecie Wyborczej" nr 170/92 z 21
lipca br.)
*
Stowarzyszenie „Neutrum", Warszawa
Ruch Obrony Życia Dzieci Poczętych „Pro Familia"
zwraca się z uprzejmą prośbą o umożliwienie kobietom i dziewczętom
zamierzającym poddać się aborcji o kontakt z nami, celem zaproponowania wielu
możliwości, aby móc uniknąć zadania śmierci dziecku.
Ośrodek nasz od wielu lat świadczy pomoc moralną, rzeczową, psychologiczną,
prawną i w miarę możliwości finansową dla kobiet w ciąży wahających się
czy urodzić poczęte dziecko lub wręcz zdecydowanych już na aborcję. Jednym i drugim pomagamy, by wydały na świat swoje dzieci. Rodzicami i ich dziećmi
opiekujemy się także po rozwiązaniu.
Jesteśmy otwarci i mamy wiele propozycji dla ułatwienia narodzenia
niechcianego dziecka. Jest możliwość umieszczenia kobiet w Domu Samotnej
Matki bądź oddania w adopcję po urodzeniu niechcianego dziecka.
Mamy w tym względzie duże doświadczenie, kobiety, które nie poddały się
aborcji, przychodzą do nas z dużą wdzięcznością, że to niechciane dziecko
jest wielką radością.
Bywają również dziewczęta nieletnie, często 14-17-letnie, które urodziły
dzieci i pozostały z nimi we własnych rodzinach bądź oddały je do adopcji.
Gorąco apelujemy o niedopuszczanie do zabijania najmłodszych i najbardziej
bezbronnych. Apel o zbieranie funduszu na dokonywanie aborcji jest naszym
zdaniem karygodny.
„Tam gdzie chodzi o obronę życia nienarodzonych, nie trzeba się odwoływać
do problemu wiary czy niewiary. Wystarczy być człowiekiem". (słowa Kardynała
Stefana Wyszyńskiego)
Łączymy wyrazy należnego szacunku W imieniu "Pro Familia"
Mariusz Krajewski, przewodniczący
*
Warszawa, 11,08.1992 r.
Fundacja "Pro Familia"
ul. Nowogrodzka 44/5
00-695 Warszawa
W imieniu Stowarzyszenia „Neutrum" pragnę Państwa
powiadomić, że informujemy zgłaszające się do nas po pomoc kobiety o istnieniu Ruchu „Pro Familia" i innych organizacji gotowych udzielić im
pomocy.
Uważamy, że kobieta podejmująca tak poważną, nierzadko dramatyczną decyzję
jak ta o poddaniu się aborcji powinna mieć możliwość rozważenia wszystkich
„za" i „przeciw" na podstawie wszelkich dostępnych informacji dotyczących
konsekwencji zdrowotnych oraz pomocy socjalnej, materialnej i mieszkaniowej. Do
niej jednak powinna należeć ostateczna decyzja. W związku z tym zwracamy się z prośbą o poszanowanie prawa każdej kobiety
do stanowienia o sobie i swoim macierzyństwie i skontaktowanie z nami tych pań,
które zdecydują się na przerwanie ciąży.
Korzystając z okazji przesyłamy Państwu jeden z numerów naszego biuletynu,
którego zaznaczony fragment (st. 8) pozwala zapoznać się ze sposobem, w jaki
członkowie Waszego Ruchu pomagają podejmować decyzje zgłaszającym się
kobietom. Uważamy takie metody za karygodne i niczym nie usprawiedliwione, zważywszy
na to, jak w takiej samej sytuacji postępują inne organizacje katolickie w Europie (przykład także ze str. 8).
Z poważaniem w imieniu Zarządu "Neutrum"
Aleksandra Solik
* * *
LIST OTWARTY DO LECHA WAŁĘSY, PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Panie Prezydencie,
Na początku tego miesiąca, kiedy jako gość na letnim
uniwersytecie francuskiego stowarzyszenia „Culture et Liberté" odpowiadałam
na różne pytania tamtejszych działaczy, nieoczekiwanie przyszło mi bronić
Pana przed ostrym atakiem osób oburzonych zamachem na wolność słowa,
skandalem, za jaki uznano skazanie człowieka z ulicy za obrazę prezydenta. Jak
Wałęsa mógł do tego dopuścić? — pytano. Co się z nim stało? Członkowie
"Culture et Liberté" to w dużej części związkowcy, ludzie, którzy
kiedyś gorąco poparli walkę "Solidarności" o demokrację.
Tłumaczyłam, że wszystko stało się przecież bez Pana wiedzy i udziału, że
niewątpliwie zrobi Pan coś w tej sprawie. Zresztą elementarne poczucie
sprawiedliwości każe się przeciwstawić karaniu jednego, zwykłego,
sfrustrowanego człowieka za coś, co inni czynią bezkarnie, nie wyłączając
osób publicznych.
Nadal żywię nadzieję, że weźmie Pan w obronę obywatela z Pińczowa, tak
jak spodziewam się, że zmieni Pan zdanie w sprawie ułaskawienia Romana Gałuszki,
mimo deklaracji, którą zamieściła wczorajsza prasa. Chodzi o to samo
elementarne poczucie sprawiedliwości, którego mamy prawo wymagać od
prezydenta wszystkich Polaków. Pana osobisty stosunek do służby wojskowej nie
ma z tą sprawą nic wspólnego. Chodzi o to, że skoro istnieje prawo do służby
zastępczej, nie wolno dyskryminować żadnej kategorii obywateli, odmawiając
jej tego prawa. Tymczasem uzasadnienie decyzji komisji w sprawie Gałuszki
oznacza jawną dyskryminację katolików w stosunku do wszystkich innych osób i stanowi pogwałcenie Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka. Tylko Pan może to
dzisiaj naprawić.
Z poważaniem
(-) Anna Wolicka,
ze Stowarzyszenia „Neutrum"
1 2 Dalej..
« Biuletyny (Publikacja: 22-11-2003 Ostatnia zmiana: 30-11-2003)
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl.
Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie,
bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w
kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.str. 3067 |
![](/ai/grpr.gif) |