Zawsze chciałem być dziennikarzem. Gdyby nie wrodzona nieśmiałość, nawet bym coś robił w tym kierunku. Oczywiście nigdy nie marzyłem o dziennikarstwie społeczno-politycznym czy sportowym, bo w pierwszym przypadku nie sprawiałoby mi przyjemności rozgrzebywanie materii zarezerwowanej dla szambo nurków; w drugim - nie znalazłbym w sobie tyle optymizmu, aby tłumaczyć, że ta klęska to już ostatnia.
Ale taka działka jak popularyzacja wiedzy przyrodniczej. O. To jest coś.
Posiedzieć tak w trawie sawanny z kamerą i poobserwować jak robi to nosorożec ze swoją starą. Albo jak gepard nie daje szans gazeli i rozszarpuje ją niczym niejeden polityk przedstawiciela wrogiej partii.
Ale ręce mi opadły, bo nawet tutaj wedrzeć się może polityka i kazać pisać o różnych rzeczach, niezgodnych z ogólnym przekonaniem. I prawdą.
Przyszło mi do głowy, że obrawszy za cel wyższą ideę ochrony zagrożonych gatunków - kazano by mi pisać na przykład o tym, że hipopotam jest piękny.

Że dano by mi szansę zarobić całkiem niezłe pieniądze i umożliwiono wystąpienie z tygodniowym cyklem codziennych kilkunastogodzinnych programów, w których nieprzerwanie i w kółko powtarzałbym, że hipopotam:
- jest zwierzęciem niczym kot ładnym, (co każdy widzi),
- łagodnym tak, że jak powoli i nie wadząc nikomu wychodzi z wody - to nawet krokodyl podwija ogon z zachwytu mimo że to operacja skomplikowana,
- że nie było przypadku, aby ten roślinożerca przewrócił łódź i zabił wszystkich, którzy z niej wypadli,
- że jego zaloty w stosunku do partnerki polegające na rzucaniu w nią gównem to brednie i nieprawdą jest że od tego mrą nawet rozwielitki; hipopotam przynosi jej kwiaty wodne i czule - nawet przed kamerami turystów - głaszcze ją po buzi.

No i ceguj tak - sobie na złość - inaczej widzę hipopotama?