Widząc jak lubiana jest dylatacja czasu na tym forum postanowiłem przeprowadzić teoretyczną symulacje lotu z ogromną prędkością w rakiecie i określić co tam naprawdę przeszkadza w tym locie. Dlaczego potrzebna jest nieskończona energia aby osiągnąć prędkość światła.

Na początek mała powtórka. Będzie w tym artykule posługiwać się czynnik Lorentza który opisuje dylatacje nie tylko czasu ale także masy i wielkości. Jak to działa posłużę się cytatem z książki:
'Zdaniem Einsteina, gdybyśmy znajdowali się na pokładzie mknącej szybko rakiety, upływ czasu w jej wnętrzu musiałby zwolnić w porównaniu z kimś pozostającym na Ziemi. Czas płynie w różnym tempie, w zależności od tego, tak szybko się poruszamy. Co więcej, przestrzeń wewnątrz tej rakiety uległoby skurczeniu tak, że wzorzec metra mógłby zmienić długość w zależności od naszej prędkości. Również masa rakiety uległaby zwiększeniu. Gdybyśmy zajrzeli do środka tej rakiety przez teleskop, zobaczylibyśmy, że zegary chodzą tam wolniej, ludzie poruszają się w zwolnionym tempie i wydają się spłaszczeni.
Gdyby natomiast rakieta poruszała się z prędkością światła, czas musiałby ulec w jej wnętrzu zatrzymaniu, rakieta skurczyłaby się do zerowych rozmiarów, a jej masa stała by się nieskończona. Ponieważ żadna z tych obserwacji nie jest realna, Einstein stwierdził że nic nie może przekroczyć bariery światła".
Micho Kaku

No to ruszamy. Startujemy z Ziemi przyspieszamy stale z przyspieszeniem 9,81 m/s^2. Na początku nic się nie dzieje efekt relatywistyczny zaczyna być widoczny dopiero gdy osiągniemy prędkość ponad połowy prędkości światła co zajmie nam około roku. Gdy nabierzemy już tak ogromnej prędkości jesteśmy zaskoczeni. Utrzymanie przyspieszenia kosztuje nas cały czas tyle samo paliwa. Jak to możliwe przecież masa statku wzrosła a czas u nas płynie coraz wolniej więc z punktu widzenia obserwatora spalamy coraz mniej paliwa.

Odpowiedz na pierwsze pytanie jest dość prosta wraz ze wzrostem masy statku zwiększa się masa każdej cząsteczki statku także cząsteczek paliwa a tym samym zawartej w nim energia. Mamy więc coś niesamowitego wraz ze wzrostem prędkości rośnie energia zawarta w paliwie rośnie tak jak i masa do nieskończoności. Łał mamy nieskończoną ilość energie teraz damy rade przekroczyć prędkość światła myślą pasażerowie. Ale dlaczego nie zaobserwowaliśmy tego wcześniej czemu nigdy nie udało nam się przekroczyć prędkości świtała w akceleratorach. Odpowiedz jest prosta cząsteczki nie mają silników i zbiorników paliwa. Jednak nie zapominajmy o czasie. Coś tutaj nie gra. Te wnioski są niesamowite ale gdzieś tutaj musi być haczyk. Haczykiem jest przyspieszenie. Żeby to wyjaśnić podeprzyjmy się przykładem.

Dla prędkości 98% prędkości światła czynnik Lorentza wynosi ok. 5 .

Przy tej prędkości czas w rakiecie biegnie wolniej a metr ulega skróceniu zgodnie z czynnik Lorentza.

Więc jeśli pilot przyspieszy o 10 m w ciągu sekundy (według swojej miary odległości i czasu) uzyska przyspieszenie 10 m/s2. Jeśli ten sam ruch zmierzy obserwator uzna on według swoich miar że przyspieszył on o 2m w ciągu 5 sekund. Łatwo można obliczyć przyspieszenie (2/5)/5=0,08m/s2. Zależność tę można ogólnie zobrazować jako czynnik Lorentza do trzeciej potęgi razy przyspieszenie według pilota. Np. 10* 0,23=0,08 m/s2. Różnica między przyspieszeniem obserwowanym zmienia się wraz ze wzrostem prędkości.

To proste przeliczenie uświadamia nam że choć według nas przyspieszamy cały czas z prędkością 9,81 m/s^2 to według obserwatora przyspieszamy coraz wolniej i wolniej. Żeby osiągnąć wymarzoną prędkość światła musielibyśmy mieć z punktu widzenia obserwatora nieskończenie wiele czasu. Na szczęście jest jeszcze nadzieja przecież mamy sporo czasu dzięki dylatacji. Tak tylko pamiętajmy że może uda się osiągnąć nieskończoną ilość energii ale z punktu widzenia obserwatora potrzebna będzie nam nieskończona ilość czasu. Na szczęście jesteśmy w rakiecie i czym szybciej lecimy tym czas wolniej biegnie. Z moich obliczeń wynika że po ok. 1400 latach według obserwatora w rakiecie minie zaledwie 8,34 roku prędkość statku będzie wynosiła 299699925,09078 m/s. Wniosek z tego taki że podróże z ogromnymi prędkościami są możliwe ale świat na który byśmy wrócili byłby już zupełnie inny o ile nie przestałby istnieć.

Proszę was o sprawdzenie czy nigdzie nie popełniłem błędów bo wnioski są dziwne w pewnym stopniu przeczą niektórym publikacjom popularnonaukowym. Przepraszam za mieszanie stylów. Do tego załączam obliczenia.
[Załącznik]