Niedawno obejrzałem film o Kartaginie. Obowiązująca tam religia nakazywała, między innymi, składanie dzieci w ofierze. W Rzymie natomiast, bez żadnych konsekwencji można było zabić dziecko, które nie ukończyło pierwszego roku życia. Jeśli przywołać jeszcze przykład Sparty, narzuca się wniosek, że zabijanie dzieci, nieważne z jakich powodów, było w dużej mierze zwyczajowe, może nawet powszechne dla starożytnego świata.

Jeśli byłaby to prawda, bóg Abrahama, żądający od niego dziecka w ofierze, nie byłby jak to dzisiaj się często opisuje - bogiem sadystą, przeciwnie, byłby bogiem, który stara się położyć kres pewnemu barbarzyńskiemu obyczajowi, byłby alternatywą dla tych wszystkich bóstw, które zażądały dziecięcej krwi. Bo oto zachowuje się jak wielu innych bogów przed nim, żąda ofiary, którą człowiek, przywykły do takich oczekiwań zamierza dać. Nic nadzwyczajnego - w tamtym świecie. Ale nagle ów bóg się wycofuje, okazuje się bogiem innego rodzaju, pokazuje ludziom, że nie potrzebuje jej.

W tamtym świecie mogłoby to być czymś niezwykłym, wsłuchując się w opowieść o Abrahamie, słuchacz byłby pewien tragicznego zakończenia, byłoby ono dla niego oczywiste, a więc przeżywałby swoistego rodzaju, może nie szok, ale zaskoczenie. Taki bóg byłby bogiem dobrym, czyli zupełnie inaczej, niż to wygląda z naszej, współczesnej perspektywy.

Nie wierzę w żadnego boga, ale zauważam z jaką wygodą dostarcza się różnego rodzaju dowody, być może w słusznych racjach, jednak sugerujące nieprawdziwe okoliczności. Zauważam, jak bardzo człowiek jest uwarunkowany przez własny pogląd lub teorię i ma skłonność wygodnego porzucania faktów i dokonywania nadinterpretacji, włącznie z osławionym R.Dawkinsem, którego swoją drogą bardzo cenię.

Czy umielibyśmy wyjść poza ten strumień uwarunkowania i być bezwzględnie uczciwi w tym, co robimy lub czego staramy się dowieść? Czy może zawsze już będziemy naginać fakty do własnej wygody?