Nie bardzo rozumiem punkt 4.3.2 cytowanego artykułu.

---

Tomasz Sztejka

>Nie bardzo rozumiem punkt 4.3.2 cytowanego artykułu.

To chyba wersja, która zakłada c = const w takim sensie jak w STW.

A wygląda to dość idiotycznie, bo STW nie przewiduje wykonywania takich pomiarów - tam trzeba najpierw zegary zsynchronizować - wymienić się sygnałami, itd.

... chociaż takie odbicie impulsu to przecież właśnie ta synchronizacja Einsteina, czyli tu faktycznie powinno wyjść: c = 2D/T;
en.wikipedia.org/wiki/Einstein_synchronisation

>Nie bardzo rozumiem punkt 4.3.2 cytowanego artykułu.

Dobra. Wcześniej źle to 'wytłumaczyłem'.
Facet liczy w układzie stacjonarnym, i w nim przyjmuje c = const bezwzględnie, czyli tak jakby Ziemia była zanurzona w wodzie, po którym propagują się fale. No i stąd te drogi optyczne, które sobie wylicza... w układzie Słońca!

Są tam wyniki pomiarów, więc można sobie samemu wyliczyć poprawie (te czasy), oraz prędkość pomiędzy źródłem i lusterkiem, a następnie porównać z faktyczną (którą wyliczamy z tych pomiarów, traktując ten laser jak radar: zmiany odległości / przyrosty czasu w kolejnych strzałach).

Stawiam stówę, że wyjdzie niezgodnie z STW i Eterem (w STW mamy zawsze układ wyróżniony - ten swój)!

Hmmm... z tego co zrozumiałem, akurat w tym punkcie autor próbuje wyjaśnić jak powinna wyglądać droga w układzie obserwatora związanym z laboratorium emitującym promień lasera. Niestety, nie bardzo widzę, czy droga D przyjęta to odległość lab-księżyc w momencie emisji, czy w momencie odbicia. Jeśli odbicia - zgoda. Jeśli emisji - nie. Myślę jednak, że tu bardzo łatwo o potknięcie - nie jestem do końca pewien, czy metodyka wyznaczania odległości uwzględnia przesunięcie obserwowanej pozycji księżyca w związku ze skończoną prędkością światła, czy nie. Drugą wątpliwością jest, czy sama metoda wyznaczania pozycji nie jest czasem oparta na obserwacji ruchu naszego satelity i przyjęciu korekty na konkretny model rozchodzenia się światła? Trzecia wątpliwość to to, że różnica w czasie przelotu związana ze wspomnianą prędkością unoszenia 200[m/s] to zaledwie ~600[ns]. Jest to dość trudna do uchwycenia różnica, szczególnie przy słabym sygnale, co widać na dość rozmytym histogramie przesunięcia.

Bez powtórzenia i analizy przez inne laboratorium lub inną metodyką nie warto dyskutować.

Mimo wszystko miło, że wskazałeś na ten artykuł. A jeszcze milej - że autorzy raczyli udostępnić jego treść nieodpłatnie co ostatnimi czasy jest rzadkością.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

Omawiany artykuł Gezariego zawiera błędy. Trywialny błąd widać w Table 1: zdarzenie 1002 jest kopią zdarzenia 1001. Co istotniejsze, inny autor, Reginald Cahill, opierając się na tych samych danych dochodzi do diametralnie odmiennych wniosków i potwierdza izotropię prędkości światła. Prawdopodobny błąd Gezariego widać na Fig 1 w publikacji Cahilla: odległość stacji laserowej do odbłyśnika na Księżycu systematycznie się zmniejsza.

Pomiary czasu przelotu impulsów laserowych są wykonywane z dokładnością ±0.1 ns, co odpowiada pomiarom odległości do Księżyca z dokładnością do ±1.5 cm. W świetle tak dokładnych pomiarów, nieustannie powtarzanych od niemal 40 lat, doniesienie Gezariego o wykryciu odchyłki o ok. 250 m brzmi tak fantastycznie, że moim zdaniem, szkoda czasu na szczegółowe tropienie pomyłki.

W archiwum arXiv są publikowane preprinty, czyli artykuły przed wysłaniem ich do redakcji recenzowanego czasopisma. Artykuł Gezariego został wysłany do Il Nuovo Cimento ale, o ile mi wiadomo, został odrzucony przez recenzentów.

>Omawiany artykuł Gezariego zawiera błędy. Trywialny błąd widać w Table 1: zdarzenie 1002 jest kopią zdarzenia 1001.

Nie jest kopią, bo tam są różne czasy pomiaru... coś tam jest zrypane.

> Co istotniejsze, inny autor, Reginald Cahill, opierając się na tych samych danych dochodzi do diametralnie odmiennych wniosków i potwierdza izotropię prędkości światła. Prawdopodobny błąd Gezariego widać na Fig 1 w publikacji Cahilla: odległość stacji laserowej do odbłyśnika na Księżycu systematycznie się zmniejsza.

No i dobrze - przecież maleje.
Chodzi o wyliczenie czasu przelotu - tam i z powrotem, i porównanie z tym mierzonym.

STW zakłada (tak samo jak eter): czasy przelotu impulsu jednakowe w obie strony, a przy tym ma być jeszcze zachowane to samo c względem nadajnika-Z i lusterka-L, co jest nonsensem geometrycznym w przypadku, gdy odległość Z-L nie jest stała.

Z zasady względności wynika, że czasy przelotu są różne w obie strony, bo odległości będą różne.

Z|-----|-vt-|L

Teraz wyobraź sobie ekstremalny przypadek: v = c, czyli impuls pokonuje drogę tylko w jedną stronę!
t1 = D/c; czas w którym impuls pokonuje drogę do lusterka;
ale z powrotem impuls nie ma już czego tu pokonywać, bo lusterko L stoi już obok Z: t2 = 0.

Ewidentnie t1 nie może być równe t2 - dla dowolnej prędkości v != 0.

Tu sobie oczywiście założysz, że impuls odbije się dokładnie w połowie drogi: D/2 i t1 = t2, co oznacza że biegł z prędkością 2c do lusterka.
A ja twierdzę że on biegł z prędkością c, bo tu w układzie L rejestrują odbicie, czyli c = const... a reszta to geometria.

I właśnie te dwie wersje należy tu zweryfikować.

Przy okazji wyjdzie tu ta niby izotropia - to są tylko błędy, które wnosi model STW/eteru: stałość c względem jednego układu w obie strony.

> W archiwum arXiv są publikowane preprinty, czyli artykuły przed wysłaniem ich do redakcji recenzowanego czasopisma. Artykuł Gezariego został wysłany do Il Nuovo Cimento ale, o ile mi wiadomo, został odrzucony przez recenzentów.

Coś tam opublikował w tym temacie (info. z bautforum.com).

> Niestety, nie bardzo widzę, czy droga D przyjęta to odległość lab-księżyc w momencie emisji, czy w momencie odbicia. Jeśli odbicia - zgoda. Jeśli emisji - nie. Myślę jednak, że tu bardzo łatwo o potknięcie - nie jestem do końca pewien, czy metodyka wyznaczania odległości uwzględnia przesunięcie obserwowanej pozycji księżyca w związku ze skończoną prędkością światła, czy nie. Drugą wątpliwością jest, czy sama metoda wyznaczania pozycji nie jest czasem oparta na obserwacji ruchu naszego satelity i przyjęciu korekty na konkretny model rozchodzenia się światła?

Pamiętasz historię Romera i Cassiniego?

Od tamtej wpadki uwzględniają opóźnienia, tz. pozycje planet są tak wyliczane, żeby zgadzało się z tym co obserwujemy z Ziemi, czyli muszą być opóźnione o: odległość/c.

Gdyby podawali współrzędne aktualnej pozycji (natychmiastowej), wtedy np. w przypadku Merkurego obserwowana pozycja byłaby opóźniona o kilka minut - z 3 do 8 min; dla Jowisza już od 30 minut, aż do 1 godziny. Pluton - kilka godzin...

Podają parametry opóźnione i wtedy wszystko pasuje - nie trzeba tego przeliczać (nie musisz znać odległości do planety, żeby wiedzieć gdzie ona będzie o danym czasie).

> Trzecia wątpliwość to to, że różnica w czasie przelotu związana ze wspomnianą prędkością unoszenia 200[m/s] to zaledwie ~600[ns]. Jest to dość trudna do uchwycenia różnica, szczególnie przy słabym sygnale, co widać na dość rozmytym histogramie przesunięcia.

Zegar mierzy 0.1ns, więc do 600 ns bardzo daleko. Autor podaje błąd: 3m, czyli nawet zawyżony...

> Bez powtórzenia i analizy przez inne laboratorium lub inną metodyką nie warto dyskutować.

Wystarczą wyniki pomiarów.

>Pamiętasz historię Romera i Cassiniego?

Nie. O zgrozo, nie mogę pamiętać czegoś, czego nigdy nie pamiętałem

>Od tamtej wpadki uwzględniają opóźnienia, tz. pozycje planet są tak wyliczane,(...)

Dziękuję za wyjaśnienie.

>(...)Zegar mierzy 0.1ns, więc do 600 ns bardzo daleko.(...)

Moje wątpliwości są podyktowane praktyką inżynierską - im słabszy sygnał, im bardziej zdeformowany, im większą drogę musi przebyć przez zmienne środowisko (tu - przynajmniej atmosfera) i im więcej wymaga obróbki tym trudniej skalibrować aparaturę i wyzerować przesunięcia aparaturowe. Posiadanie super-dokładnej linijki na niewiele się zda jeśli nie bardzo widać, gdzie ją przyłożyć. Chociaż rzeczywiście, 600[ns] to na dzisiejsze czasy całkiem sporo.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

Można jeszcze tu wciągnąć inne podobne pomiary dystansu - z anomalii Pionierów oraz innych satelitów (podczas manewru procy grawitacyjnej).

Pionier:

>Z ------------c P ---> v; i jeszcze przyspieszenie: a = -GM/d^2;

W przypadku pomiarów Księżyca odległość malała: v_k = -200m/s,
natomiast Pionier oddalał się: v_p = +12000 m/s.

Podczas manewru procy było podobnie: anomalię stwierdzali zawsze po wyjściu, czyli gdy satelita już się oddalał (i hamował - grawitacja planety) - przejście z: -v na +v, i dopiero podczas pomiarów tego '+v' występują anomalie.
Tak samo nie widać anomalii w tych pomiarach odległości do Księżyca - było zbliżanie, czyli pomiar '-v'.

No, i już wiadomo o co chodzi - jak sobie mierzą w astronomii... od wieków.
Czyli jak?
Zgodnie z intuicją... marynarzy na otwartym oceanie.

Kolejne błędy.

Opóźnienie Shapiro (niby światło zwalnia w jakimś polu grawitacyjnym, albo w wersji geometrycznej - przestrzeń się rozciąga).

Satelita po drugiej stronie Słońca i odległy o 150 mln km (tak samo jak Ziemia).

Sygnał do satelity i z powrotem: prawie 250 mikro sekund opóźnienia w stosunku do T = 2* 2r/c = 4*500s = 2000s;

dT = 16pi GM/c^3 = 250e-6s;

T = 4r/c;
dT/T = 16pi GM/c^3 * c/4r = 4pi * GM/rc^2
ale: GM/r = v^2 - wzór na prędkość na orbicie o promieniu r;

czyli: dT/T = 4pi (v/c)^2;

Wariant efektu Sagnaca (tylko dwa lusterka, zamiast 4), czyli obecność Słońca w środku nie ma tu żadnego znaczenia - opóźnienie wynika z samego ruchu planet (oraz z c = const - w poprawnym sensie).