"Co ty tu robisz?
- spytał Pijaka, którego zastał siedzącego w milczeniu przed baterią butelek pełnych i baterią butelek pustych.
- Piję - odpowiedział ponuro Pijak.
- Dlaczego pijesz? - spytał Mały Książę.
- Aby zapomnieć - odpowiedział Pijak.
- O czym zapomnieć? - zaniepokoił się Mały Książę, który już zaczął mu współczuć. - Aby zapomnieć, że się wstydzę - stwierdził Pijak, schylając głowę.
- Czego się wstydzisz?
- dopytywał się Mały Książę, chcąc mu pomóc.
- Wstydzę się, że piję - zakończył Pijak rozmowę i pogrążył się w milczeniu..."
   "Mały Książę" - Antoine de Saint-Exupéry.

   A wszystko to Pijak robił dla siebie, tylko o tym nie wiedział.
   Bo nie wiedział, że jest dla siebie ważny.

   Przeczytałem z zainteresowaniem nienowy już artykuł "Żeby się zechciało chcieć" Lubomiry Szawdyn, zakończony słowami: "Cóż, potrzeba motywacji, chęci i pewnie trochę odwagi - lecz nie "silnej woli"." - i po uznaniu całej treści za sensowną, zorientowałem się, że czegoś mi w niej brakuje, jakiegoś całkiem ważnego elementu.
   Po chwili dotarło, że brakuje elementu, który uważam za tak samo, fundamentalnie ważny, jak chęć.
   Zabrakło sprecyzowania, lub chociaż rozwinięcia pojęcia motywacji.

   Zdaję sobie sprawę, że motywacje mogą być tak różne, jak różne osobniki sobie je wymyślą, ale nie od rzeczy również się zdaje próba ich, motywacji a nie osobników, sklasyfikowania.

   Z grubsza i roboczo podzielę je na prawdziwe i fałszywe, przy czym fałszywość ni prawdziwość motywacji nie implikuje ich bezpośredniej skuteczności, a jedynie może, wg mnie, zawierać większy lub mniejszy potencjał korzyści osobnika, czyli skuteczności działania wybranej opcji. A pośrednio skuteczność terapii.
   Bo z nałogami nie ma żadnej pewności.
   To znaczy pewność jest jedna - że są i to nieuleczalne.
 
   Autorka artykułu prześliznęła się po kwestii motywacji stwierdzeniem: "Trzeba jednak powiedzieć, że wcześniej czy później i tak dojdzie do tej konfrontacji - korzyść jest więc krótkotrwała i pozorna" - mając na myśli, jak sądzę, konfrontację motywacji fałszywych z prawdziwymi. Bo w podtekście całej treści dostrzegam ni mniej, ni więcej, tylko egocentryzm, ale egocentryzm w tej "dobrej", czystej postaci, a raczej niewyartykułowaną tego egocentryzmu potrzebę w szukaniu, czy wymyślaniu prawdziwej motywacji.

   Przecież człowiek sam się rodzi i sam żyje aż do równie samotnej śmierci, więc niby dla kogo miałby polepszać swoje życie?

   Nie chce mi wyjść inaczej, niż tak, że każda motywacja, która nie wywodzi się od priorytetu związanego z egocentryczną percepcją rzeczywistości w jej korzystnym wydaniu, czyli przy zachowaniu podstawowej zasady "żyj i pozwól żyć", wydaje mi się być fałszywą.
   Człowiek sam dla siebie jest najważniejszy, bo po śmierci świat mu się kończy - innego "ja" już mieć nie będzie.

   Z takiej perspektywy każde inne źródło z priorytetem w postaci Boga, mamusi, tatusia, ojczyzny, żony, dzieci czy czegokolwiek innego, jest po prostu kolejną motywacją zastępczą i można je dorzucić do indeksu objawów systemu iluzji i zaprzeczeń.
   Są tylko kolejną zasłoną dymną, wymyśloną z potrzeby zostawienia sobie furteczki do ew. nawrotu choroby.

   Zdaję sobie sprawę z chałupniczej siermiężności tych wywodów, ale dla mnie mają one niewątpliwą zaletę - są moje.

   Bo tyle jest świata, co mnie.

   Nie wykluczam istnienia innej, może prawdziwszej "prawdy" - chętnie poczytam.
   Równie chętnie poczytam opinie o mojej prawdzie.

   Miłego dnia.