Myślicieli, filozofów, badaczy, czy naukowców było zawsze kilku na pokolenie, a nie miliony, jak to sobie ubzdurałeś.
Szkolne teoryjki są dla studentów... chyba jedynie ten nasz Fizyk traktuje to na serio, chociaż też nie do końca, bo zdradził się kilka razy.

>Myślicieli, filozofów, badaczy, czy naukowców było zawsze kilku na pokolenie

W każdym pokoleniu jest ich wielu, a jedynie kilku (i tak korzystających z dorobku całości) przechodzi do historii.

>Szkolne teoryjki są dla studentów...

Doprawdy urocze. Nie uważa Pan za ironię losu faktu, że "kilka" tych teoryjek przyczyniło się między innymi do powstania komputera z którego pisze Pan swoje posty?

---

Nie ma rzeczy trudnych, są tylko mniej łatwe.

>Doprawdy urocze. Nie uważa Pan za ironię losu faktu, że "kilka" tych teoryjek przyczyniło się między innymi do powstania komputera z którego pisze Pan swoje posty?

Tacy ludzie dzielą się na dwie grupy : tych dla których komputer to pewien rodzaj magii i tych którzy urodzili się jak już komputer był w każdym domu , traktując go jak toster.

>Tacy ludzie dzielą się na dwie grupy : tych dla których komputer to pewien rodzaj magii i tych którzy urodzili się jak już komputer był w każdym domu , traktując go jak toster.

Niekoniecznie musi to być takie proste. Urządzenie zbudowane ściśle według wskazań jakiejś teorii może też być uznane jedynie za dowód poprawności tej teorii w jego szczególnym przypadku. W tym konkretnym przypadku (komputera) potwierdzeniem uniwersalności teorii informacji byłoby odkrycie samoistnych przetworników informacji funkcjonujących ściśle według jej zasad. Na razie chyba takich nie znamy.

---

Nie stosuję emoticonów

>>Myślicieli, filozofów, badaczy, czy naukowców było zawsze kilku na pokolenie
>W każdym pokoleniu jest ich wielu, a jedynie kilku (i tak korzystających z dorobku całości) przechodzi do historii.

Może jest wielu, ale niewielu ich słucha, a rozumie z dwóch innych. Tak było w przypadku OTW... z tym że tu jeden nie przyznał się, gdy go zapytali wprost, a ten drugi nie potrafił rozwiązywać równań, hehe! No, był jeszcze trzeci, ale poległ na wojnie (zdążył wykazać, że czarne dziury nie istnieją w ramach otw; rozwiązania zostały oczywiście zastąpione innymi - z dziurami).

>>Szkolne teoryjki są dla studentów...
>Doprawdy urocze. Nie uważa Pan za ironię losu faktu, że "kilka" tych teoryjek przyczyniło się między innymi do powstania komputera z którego pisze Pan swoje posty?

Maszyny są niezależne od teorii. Sprawdź historię: pierwsze próby konstruowania silników parowych - wybuchy, pożary, poparzenia; potem samoloty - piękna historia fizyki empirycznej, czyli prób i błędów... oraz katastrof.

Jedynie komputer zrobili od razu - z procesorem Pentium 17, oktupolowy rdzeń, 4PB pamięci optyczno-neuronowej... na bazie tkanki z oka żaby (syntetycznie pasione - miodem w proszku).

>Może jest wielu, ale niewielu ich słucha, a rozumie z dwóch innych. Tak było w przypadku OTW... z tym że tu jeden nie przyznał się, gdy go zapytali wprost, a ten drugi nie potrafił rozwiązywać równań, hehe! No, był jeszcze trzeci, ale poległ na wojnie (zdążył wykazać, że czarne dziury nie istnieją w ramach otw; rozwiązania zostały oczywiście zastąpione innymi - z dziurami).

Teoria jest tylko teorią. To że nie wyjaśnia wszystkiego nie oznacza że jest błędna. OTW obowiązuje od prawie 100 lat i jakoś nie zanosi się na jej obalenie.

>Maszyny są niezależne od teorii.

Wie Pan, jakoś trudno mi sobie wyobrazić maszynę parową niezależną od zasad termodynamiki,
lub komputer od modelu Turinga.

>Sprawdź historię: pierwsze próby konstruowania silników parowych - wybuchy, pożary, poparzenia; potem samoloty - piękna historia fizyki empirycznej, czyli prób i błędów... oraz katastrof.

Nie ma znaczenia co było pierwsze: teoria przewidująca jakieś zjawisko czy doświadczenie na podstawie którego ukuto teorię. Ważne jest by w efekcie końcowym powstał wiarygodny opis części rzeczywistości.

---

Nie ma rzeczy trudnych, są tylko mniej łatwe.

> OTW obowiązuje od prawie 100 lat i jakoś nie zanosi się na jej obalenie.

Nie ma tu czego obalać, bo to nie jest nowa teoria, lecz trochę inny zapis starych spraw. Dzieciaki dorobili sobie ideologię do prymitywnej geometrii i tyle w tym rewelacji.

>Nie ma znaczenia co było pierwsze: teoria przewidująca jakieś zjawisko czy doświadczenie na podstawie którego ukuto teorię. Ważne jest by w efekcie końcowym powstał wiarygodny opis części rzeczywistości.

A co to za teoria, która zamiast wyjaśniać coś wprost (w oparciu o zbadane i dobrze znane już sprawy) wprowadza serię nowych pojęć, bytów, abstrakcji i na tym w zasadzie się kończy.
Tak było, np. szybki elektron zmieniał tor w polu magnetycznym jakby był cięższy, więc wprowadzili pojęcie masy relatywistycznej, potem relatywizm czasu, długości itd.

Gdyby tak było faktycznie, no to mamy tu serię zupełnie nowych zjawisk, które właśnie należałoby wyjaśnić!

>Nie ma tu czego obalać, bo to nie jest nowa teoria
To tylko "nowe" mamy obalać? Kiedy teoria przestaje być "nowa"? Poza tym jakie to ma znaczenie? Teoria naukowa ma przede wszystkim odzwierciedlać rzeczywistość.
>Dzieciaki dorobili sobie ideologię do prymitywnej geometrii i tyle w tym rewelacji.
Od razu skojarzyło mi się jajko Kolumba.
Czemu przyrównuje Pan teorię naukową do ideologii?
>Gdyby tak było faktycznie, no to mamy tu serię zupełnie nowych zjawisk, które właśnie należałoby wyjaśnić!
Przecież właśnie o to chodzi w nauce!

---

Nie ma rzeczy trudnych, są tylko mniej łatwe.

>>Nie ma tu czego obalać, bo to nie jest nowa teoria
>To tylko "nowe" mamy obalać? Kiedy teoria przestaje być "nowa"? Poza tym jakie to ma znaczenie? Teoria naukowa ma przede wszystkim odzwierciedlać rzeczywistość.

Nie ma tu nowych teorii - marne wyskoki kilku amatorów... reszta trzyma twardo poziom żaby, więc na tym tle tamci wyszli na gigantów.

>>Gdyby tak było faktycznie, no to mamy tu serię zupełnie nowych zjawisk, które właśnie należałoby wyjaśnić!
>Przecież właśnie o to chodzi w nauce!

No to wyjaśnij ten efekt dylatacji w zegarach optycznych.
Myślisz że rzucisz hasło 'czas zwalnia' i gotowe?
Tak szamani wyjaśniali.

>Nie ma tu nowych teorii - marne wyskoki kilku amatorów... reszta trzyma twardo poziom żaby, więc na tym tle tamci wyszli na gigantów.
Bez komentarza. Nie wiem co Pan chce osiągnąć swoją arogancją.
>No to wyjaśnij ten efekt dylatacji w zegarach optycznych.
Nie znam się na tym.
>Myślisz że rzucisz hasło 'czas zwalnia' i gotowe?
Być może.
>Tak szamani wyjaśniali.
Jeśli "szamani" wpadną na lepsze wyjaśnienie - na pewno je ogłoszą

---

Nie ma rzeczy trudnych, są tylko mniej łatwe.

>>Nie ma tu nowych teorii - marne wyskoki kilku amatorów... reszta trzyma twardo poziom żaby, więc na tym tle tamci wyszli na gigantów.
>Bez komentarza. Nie wiem co Pan chce osiągnąć swoją arogancją.

To są nagie fakty i znane od lat, ale ignorowane - zgadnij przez kogo...
Rak oblicza byle jak, żaby aby, aby, a ryby tylko na niby!

To są nagie fakty i znane od lat, ale ignorowane - zgadnij przez kogo...
Rak oblicza byle jak, żaby aby, aby, a ryby tylko na niby!


Mnie twoja arogancja nie przeszkadza, bo jest nie na temat i nie zajmuje miejsca, ale takich wstawek unikaj, bo utrudniają zrozumienie.

Podawaj konkrety, jeżeli coś krytykujesz, bo ja tych konkretów u ciebie nie widzę.
Masz wiedzę, ale zachowujesz się czasem jak szarlatan. Zależy ci na takim wizerunku, to znaczy że nie chcesz dyskusji, albo nie masz niczego do przekazania.

---

Stronniczo osądzić może byle głupek, bo prawdopodobnie wszyscy mamy taką skłonność w genach.

>Podawaj konkrety, jeżeli coś krytykujesz, bo ja tych konkretów u ciebie nie widzę.
>Masz wiedzę, ale zachowujesz się czasem jak szarlatan. Zależy ci na takim wizerunku, to znaczy że nie chcesz dyskusji, albo nie masz niczego do przekazania.

Masz konkret.
Robisz sobie dwa zdjęcia - jedno normalnie, czyli stajesz przed obiektywem i pstrykasz zdjęcie. A drugie robisz fotografując swoje odbicie w lustrze.
Na obu fotografiach masz wyglądać tak samo - jednakowe ubranie, pozycja, itd.

Kładziesz te dwie fotki na stole i masz rozpoznać, które było z lustra - potrafisz to zrobić?
No, a ci wielcy i wspaniali fizycy kwantowi jeszcze tego nie potrafią.

>>Podawaj konkrety, jeżeli coś krytykujesz, bo ja tych konkretów u ciebie nie widzę.
>>Masz wiedzę, ale ...
... ale nie wie, co z nią zrobić.
No, i masz!
Dobrze, że Kombi jednak nie jest małpą...z brzytwą.
Ale już taka brzytwa Ockhama czasem by mu się przydała.

>Robisz sobie dwa zdjęcia - jedno normalnie, czyli stajesz przed obiektywem i pstrykasz zdjęcie. A drugie robisz fotografując swoje odbicie w lustrze.
>Na obu fotografiach masz wyglądać tak samo - jednakowe ubranie, pozycja, itd.
>Kładziesz te dwie fotki na stole i masz rozpoznać, które było z lustra - potrafisz to zrobić?
>No, a ci wielcy i wspaniali fizycy kwantowi jeszcze tego nie potrafią.
Porównanie tylko na pozór trafne.
Zwłaszcza, że fizycy kwantowi - w tym wypadku należy mówić o fotografach, nie o fizykach - potrafią o wiele lepiej.
Ech, Ty mały hochsztaplerku, Ty!

>Porównanie tylko na pozór trafne.
>Zwłaszcza, że fizycy kwantowi - w tym wypadku należy mówić o fotografach, nie o fizykach - potrafią o wiele lepiej.

pl.wikipedia.org/wiki/Twierdzenie_Bella

No i widzisz, że oni nie widzą różnicy pomiędzy oryginałem i jego odbiciem w lusterku.

Rzucasz takie dwie fotki w przeciwnych kierunkach i geniusz kwantowy ugotowany - wygrywasz jak z małpą, ile wlezie.

>Teoria jest tylko teorią. To że nie wyjaśnia wszystkiego nie oznacza że jest błędna. OTW obowiązuje od prawie 100 lat i jakoś nie zanosi się na jej obalenie.
   Jeśli owo OTW ma oznaczać ogólną teorię względności, to jednak zanosi się na jej obalenie. Nie podoba się niejakiemu Petrovi Hořavie. Czytałem o tym w "Świecie Nauki", ale teraz nie potrafię znaleźć, w którym numerze.

>Nie ma znaczenia co było pierwsze: teoria przewidująca jakieś zjawisko czy doświadczenie na podstawie którego ukuto teorię. Ważne jest by w efekcie końcowym powstał wiarygodny opis części rzeczywistości.

Z tym byłbym ostrożny, ponieważ ocena wiarygodności opisu może być podatna na "wpływ" ocenianej teorii, zwłaszcza przy problemach z bezpośrednimi pomiarami rzeczywistości. Poza tym metoda indukcyjna (doświadczenie->teoria) zawsze będzie bardziej precyzyjna, ponieważ budując uogólnienie wychodzimy od większej ilości informacji i w pewnym sensie kontrolujemy jej utratę (wiemy co odrzucamy). W przypadku dedukcji (teoria->doświadczenie) wychodzimy od informacji bardziej okrojonej przez "filtr" uogólnień, na których zbudowaliśmy naszą teorię. Nie wiemy więc jaka informacja odempiryczna została pominięta i jej rekonstrukcja może być bardzo trudna lub wręcz niemożliwa. Bez zidentyfikowania tej traconej informacji nasza weryfikacja teorii dedukcyjnej zawsze będzie niepewna, a więc mniej wiarygodna.

---

Nie stosuję emoticonów

Słyszałem pana od ochrony, który mówił:
ufać znaczy sprawdzać.
Bardzo często jednak z Twoich postów wynika, że Ty nie ufasz, co skutkuje tym, że nie sprawdzasz, a tylko głosisz prawdy objawione jak kaznodzieja.
Ostatecznym arbitrem wszystkich teorii jest rzeczywistość korzystaj z tego, jeśli chcesz podważać teorie- jeden prosty eksperyment nie zgadzający się z teorią podważa ją!
Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Bardzo często jednak z Twoich postów wynika, że Ty nie ufasz, co skutkuje tym, że nie sprawdzasz, a tylko głosisz prawdy objawione jak kaznodzieja.
>Ostatecznym arbitrem wszystkich teorii jest rzeczywistość korzystaj z tego, jeśli chcesz podważać teorie- jeden prosty eksperyment nie zgadzający się z teorią podważa ją!

No, nie zgadza się, np. magnetyzm, o czym był tu temat - wersja ze skracaniem z stw pada na pysk w 90% przypadków.

Chodzi o to, że nie ma tu teorii w poprawnym sensie.
Są tylko puste wzory - sprawdź np. jak specjaliści wyjaśniają efekty kwantowe - wyjaśniają w ogóle? Pewnie że nie - tylko liczą i korygują, gdy coś nie pasuje (np. g-faktory - z 500 sztuk, i każdy inny).

>>Ostatecznym arbitrem wszystkich teorii jest rzeczywistość korzystaj z tego, jeśli chcesz podważać teorie- jeden prosty eksperyment nie zgadzający się z teorią podważa ją!
>No, nie zgadza się, np. magnetyzm, o czym był tu temat - wersja ze skracaniem z stw pada na pysk w 90% przypadków.
Rozwiń to proszę.
Zrobiono badania?, w którym miejscu się nie zgadza?, jak to wykazać?
Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>>No, nie zgadza się, np. magnetyzm, o czym był tu temat - wersja ze skracaniem z stw pada na pysk w 90% przypadków.
>Rozwiń to proszę.
>Zrobiono badania?, w którym miejscu się nie zgadza?, jak to wykazać?

masz dwa strumienie płynących ładunków:
------- +v, ujemne płyną w lewo
+++++++ -v, dodatnie tak samo, ale w prawo

q - ładunek próbny

Oblicz siłę na ładunek próby z STW.
Siła musi być zerowa z uwagi na symetrię - nie?

Teraz przechodzisz do układu ładunków dodatnich, czyli masz normalny przewodnik z prądem, w którym dryfują ładunki ujemne - jaka będzie siła?

W tym przypadku badania są zbędne.
Zresztą dokładne badania robił Ampere 200 lat temu i wtedy pasowało bez kontrakcji z STW, więc raczej tak zostało - Bóg nie gra w kości...

Z poprawnej elektrodynamiki wychodzi wiele nowych spraw i to można badać, a te bzdety z STW nigdy niczego nie wyjaśniały i już nie wyjaśnią.

>masz dwa strumienie płynących ładunków:
>------- +v, ujemne płyną w lewo
>+++++++ -v, dodatnie tak samo, ale w prawo
>q - ładunek próbny
>Oblicz siłę na ładunek próby z STW.
>Siła musi być zerowa z uwagi na symetrię - nie?
Poproszę o rysunek (da się go wstawić na forum, trzeba tylko wgrać)- siła nie musi być zerowa- zależy, gdzie dokładnie co się znajduje.
Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>>Siła musi być zerowa z uwagi na symetrię - nie?
>Poproszę o rysunek (da się go wstawić na forum, trzeba tylko wgrać)- siła nie musi być zerowa- zależy, gdzie dokładnie co się znajduje.



en.wikiped(*)/Relativistic_electromagnetism

ładunek próbny (+) ma tu stać, oraz ujemny strumień ma poruszać się w przeciwnym kierunku, czyli w lewo.
Siła na próbny wynosi oczywiście zero - symetria.

Teraz przechodzimy z tym do układu, w którym ładunki dodatnie stoją, czyli masz zwyczajny drut z prądem.
Nasz ładunek jest tu w ruchu, zatem działa na niego siła Lorentza: F = q v B; a to przecież nie będzie równe zero.

W STW możesz sobie oczywiście wyzerować tą siłę - po prostu zakładasz że drut jest neutralny w innym układzie i siły się poodejmują:
F = q(E - vB) = 0, czyli: E = vB;

Ale co to pomoże - mamy tu naładowany przewód z prądem, czy jak?
Podobno przewody z prądem są neutralne w układzie spoczynkowym (czyli którym?).
Robię pstryk i włączam prąd, drugi pstryk i włączam... i przewód zrobił się raptem neutralny?
Prąd to prąd - strumień ładunków jest tu zabetonowany na amen, i nie zmieni gdy sobie pstrykniesz w innym układzie!

W ogóle nie wolno tak sobie ustalać warunków równowagi - prawa fizyki nie zależą od układu, zatem warunki brzegowe również nie mogą od nich zależeć.

>
>en.wikiped(*)/Relativistic_electromagnetism
>ładunek próbny (+) ma tu stać, oraz ujemny strumień ma poruszać się w przeciwnym kierunku, czyli w lewo.
Nawet przy założeniu, że + i - się ekranują (są wymieszane, a nie ustawione jak na rysunku) jeśli minusy się poruszają masz dla nich "jakby efekt Dopplera" (relatywistyczny efekt Dopplera, jeśli uznajesz relatywizm, zwykły jeśli nie uznajesz [klasyczną teorię chyba uznajesz?]) dla pola E (które jest falą o własnej skończonej prędkości przemieszczania).

>Siła na próbny wynosi oczywiście zero - symetria.
No i nie wychodzi 0.

>Podobno przewody z prądem są neutralne w układzie spoczynkowym (czyli którym?).
W którym poruszamy się z prędkością -v/2 (lub inaczej stoimy i widzimy + w przewodzie biegną z v/2 minusy z -v/2 - pełna symetria!)

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

Poprzeczny Doppler nie zależy od zwrotu prędkości, niestety.

Zresztą w STW nie obliczają pól z Dopplera, a klasycznie zmiany pól są natychmiastowe... ale to nie ma tu znaczenia, bo pole prądu stałego jest przecież stałe.

>> Podobno przewody z prądem są neutralne w układzie spoczynkowym (czyli którym?).
> W którym poruszamy się z prędkością -v/2 (lub inaczej stoimy i widzimy + w przewodzie biegną z v/2 minusy z -v/2 - pełna symetria!)

Właśnie tak było w moim przykładzie, ale wstawiłem sobie po całym v i -v, czyli dryf = 2v.
E = 0, nasz ładunek próbny tu stoi u = 0, i stąd: F = q(E + uxB) = 0.

No, i tym sposobem sam podważyłeś STW. Tam przyjmują, że w tym środkowym układzie przewód jest naładowany dodatnio i stąd siła: F' = qE', która z układu spoczynkowego (ładunków dodatnich) jest siłą czysto magnetyczną: F = q(v/2)B; i E = 0, czyli tu neutralizują sobie przewodnik.

>Poprzeczny Doppler nie zależy od zwrotu prędkości, niestety.
??Sorki, ale czasami Twój sposób pisania mnie przerasta- nie wiem, do której sytuacji się odnosisz i co prze niektóre swoje sformułowania rozumiesz: Doppler rozpoznaje zbliżanie się i oddalanie od "obserwatora"- poprzeczny czy nie, jest to rozpoznawane!

>>> Podobno przewody z prądem są neutralne w układzie spoczynkowym (czyli którym?).
>> W którym poruszamy się z prędkością -v/2 (lub inaczej stoimy i widzimy + w przewodzie biegną z v/2 minusy z -v/2 - pełna symetria!)
>Właśnie tak było w moim przykładzie, ale wstawiłem sobie po całym v i -v, czyli dryf = 2v.
Eeee, sorki, ale ja w żadnym momencie nie zauważyłem byś dał taki przykład.
>E = 0, nasz ładunek próbny tu stoi u = 0, i stąd: F = q(E + uxB) = 0.
Zgadzam się, że tak jest w przypadku pełnej symetrii.

>No, i tym sposobem sam podważyłeś STW. Tam przyjmują, że w tym środkowym układzie przewód jest naładowany dodatnio i stąd siła: F' = qE', która z układu spoczynkowego (ładunków dodatnich) jest siłą czysto magnetyczną: F = q(v/2)B; i E = 0, czyli tu neutralizują sobie przewodnik.
Wydaje mi się, że się mylisz- wnoszę to z tego, że raz mówisz o jednym przypadku, raz o drugim, gdy tymczasem rzecz z STW jest prosta:
pl.wikipedia.org/wiki/Pole_elektromagnetyczne
I przejdź do akapitu Transformacja Pola. Mogę Ci wytłumaczyć, jak z grubsza działają.

>Zresztą w STW nie obliczają pól z Dopplera, a klasycznie zmiany pól są natychmiastowe... ale to nie ma tu znaczenia, bo pole prądu stałego jest przecież stałe.
Jakościowe sprawdzenie, że prędkość światła jest ograniczona jest możliwa w domowych warunkach. Potrzebujesz: wskaźnik laserowy (inne źródło światła też ujdzie, ale trzeba by je zasłaniać by widać je było najmocniej tylko w jednym kierunku, dwa lusterka (lustereczka), plastelina, koło zębate (ujdzie nawet to od roweru), dodatkowo ewentualnie komórka z możliwością nagrania filmiku, by wyniki nagrać.
Przygotowanie: Modyfikujemy zębatkę tak, by dostać cienkie szparki, ale takie, by przechodziła przez nie duża część wiązki światła- możemy to zrobić przy pomocy naklejenia na zębatkę sztywniejszego materiału (np. z plastikowej okładki skoroszytu). Stabilizujemy mocowanie zębatki by przy kręceniu nie przesunęła się ona w bok. Puszczamy promień lasera przez szczelinę na lusterko (wskaźnik blisko zębatki), które odbija promień do drugiego lusterka, które puszcza go na tę samą szczelinę, tylko pod innym kątem, tak że za szczeliną pada na zaimprowizowany ekran. Lusterka stabilizujemy plasteliną. Na ekranie najlepiej jest, gdy widać milimetrową lub dwumilimetrową kreskę światła. Najlepiej, gdy droga światła za zębatką jest możliwie długa.
Wykonanie: Rozkręcamy powoli zębatkę, obserwujemy ekran.
Teoria: Jeśli światło ma skończoną prędkość, to przy pewnej prędkości obrotowej zębatki dla danego promienia zębatki zostanie zablokowany jego powrót przez szczelinę. Plamka na ekranie nie będzie się pojawiać.
Pozdrawiam
PS. Czy potrzebujesz obliczeń przy przyjęciu prędkości światła jako c?

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>>No, i tym sposobem sam podważyłeś STW. Tam przyjmują, że w tym środkowym układzie przewód jest naładowany dodatnio i stąd siła: F' = qE', która z układu spoczynkowego (ładunków dodatnich) jest siłą czysto magnetyczną: F = q(v/2)B; i E = 0, czyli tu neutralizują sobie przewodnik.
>Wydaje mi się, że się mylisz- wnoszę to z tego, że raz mówisz o jednym przypadku, raz o drugim, gdy tymczasem rzecz z STW jest prosta:
>pl.wikipedia.org/wiki/Pole_elektromagnetyczne
>I przejdź do akapitu Transformacja Pola. Mogę Ci wytłumaczyć, jak z grubsza działają.

Nie ma tu w czym się mylić.
Według tych transformat siła nie będzie zerowa w tym symetrycznym przypadku (-v/2 i v/2), a ewidentnie musi tak być...

Oni chcą zachować: F = qvB = 0 dla v = 0; a faktycznie już dla v = 0 siła jest niezerowa, ale zwykle niewielka, rzędu (v_dryfu/c)^2, prędkość dryfu w metalach jest niewielka - kilka mm/s, więc tej siły nie widać. Jednak w przypadku prądu w elektrolitach lub gazach siła może być dowolnie duża (np. te wiry plazmy na Słońcu).

Zero jest dla: v = v_dryfu/2; symetria... sam to odkryłeś.

> Jakościowe sprawdzenie, że prędkość światła jest ograniczona jest możliwa w domowych warunkach.

Sił są natychmiastowe - niby względem czego miałyby się opóźniać?
Może względem efektów swojego własnego działania, co? Nonsensy...

Światło to tylko biegnąca fala oscylacji elektronów.

Po tym poście wydaje się, że celowo zamykasz sobie drogę do wyników uzyskanych przez naukę.
Rzeczywistość jest ostatecznym arbitrem. Ja Ci mówię, że możesz zmierzyć prędkość światła w "domowych" warunkach, a Ty się na to wypinasz.
W innym miejscu mówię, że mogę wyjaśnić coś w teorii, a Ty uciekasz.

Od tego momentu nie traktuję Cię jako porządnego przeciwnika w wątkach dotyczących nauki.
Bywaj.

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Od tego momentu nie traktuję Cię jako porządnego przeciwnika w wątkach dotyczących nauki.
>Bywaj.

Tak się kończą wszystkie próby dyskusji z kombim .

>Po tym poście wydaje się, że celowo zamykasz sobie drogę do wyników uzyskanych przez naukę.
> Rzeczywistość jest ostatecznym arbitrem. Ja Ci mówię, że możesz zmierzyć prędkość światła w "domowych" warunkach, a Ty się na to wypinasz.

Niepoważny jesteś... po mam mierzyć prędkość światła?
Ja nie chcę tego mierzyć, i wiem że c = c... jestem tego wręcz doszczętnie pewny.

>W innym miejscu mówię, że mogę wyjaśnić coś w teorii, a Ty uciekasz.
>Od tego momentu nie traktuję Cię jako porządnego przeciwnika w wątkach dotyczących nauki.

Prądu się boisz, więc do światła uciekasz?

Masz tu wyliczenia fal, biegnących ze skończoną prędkością, pomimo że siły są natychmiastowe (pomiędzy elementami sieci, po której się one propagują):
www.mathpages.com/home/kmath569/kmath569.htm

"The fact that there is almost no response at the jth mass particle until xj(0)/c after the particle at x = 0 begins to move might seem counter-intuitive at first..."

W przypadku równania falowego dla światła to c jest prędkością propagacji fali - oscylacji/zaburzeń, a nie prędkością sił pomiędzy ładunkami (np. w przypadku impulsów e/m w przewodniku).

>Nie ma tu w czym się mylić.
>Według tych transformat siła nie będzie zerowa w tym symetrycznym przypadku (-v/2 i v/2), a ewidentnie musi tak być...
A pewno że będzie, bo żadnej symetrii tu nie ma. Dodatnie ładunki lecą w jedną a ujemne w drugą. Prąd płynie jak ta lala a ładunek stoi. Nie ma siły. Inna rzecz, że to nie jest sytuacja analogiczna do przewodnika z prądem gdzie dodatnie ładunki są związane a ujemne swobodne. Tutaj zakładasz dwa swobodne strumienie ładunków.
>Oni chcą zachować: F = qvB = 0 dla v = 0; a faktycznie już dla v = 0 siła jest niezerowa, ale zwykle niewielka, rzędu (v_dryfu/c)^2, prędkość dryfu w metalach jest niewielka - kilka mm/s, więc tej siły nie widać. Jednak w przypadku prądu w elektrolitach lub gazach siła może być dowolnie duża(...)
Przygnębiające bzdury. Co z tego, że miałbyś siłę rzędu 10^-18 ? To siła tylko od JEDNEGO ładunku. A liczba Avogadra ma rząd 10^23. I już masz siłę rzędu 10^5 na mol przewodnika. W przypadku np. miedzi to tylko 65 gramów metalu. Więc fakt, że nie zaobserowano siły od przewodnika z prądem na nieruchomy ładuek jest rujnujący dla twoich rojeń.
>Zero jest dla: v = v_dryfu/2; symetria...
Fajna jest twoja teoria elektomagnetyzmu. Na nieruchomy ładunek w pobliżu przewodu z pradem ma działć siła (i nie zgadzam się że mała). Jak ładunek zacznie się poruszać z rosnącą prędkością wzdłuż przewodu, to siła musi MALEĆ (aby osiągnąć zero przy połowie prędkości dryfu). A następnie co? Będzie rosła, malała? No ale tylko, jeśli ładunek porusza się zgodnie ze zwrotem prędkości elektronów. Bo jeśli przeciwnie, to raczej nie będzie się zmieniać. To się nie tylko z doświadczeniem nie zgadza ale sensu wogóle nie ma. Weź się i zastanów.

>>Nie ma tu w czym się mylić.
>>Według tych transformat siła nie będzie zerowa w tym symetrycznym przypadku (-v/2 i v/2), a ewidentnie musi tak być...
>A pewno że będzie, bo żadnej symetrii tu nie ma. Dodatnie ładunki lecą w jedną a ujemne w drugą. Prąd płynie jak ta lala a ładunek stoi. Nie ma siły.

To jest właśnie poprawne rozumowanie: wszystkie parametry są tu niezależne od układu (obserwatora). Badamy tylko relacje pomiędzy poszczególnymi elementami rozpatrywanego systemu, i z tych relacji należy wyliczyć siły.

> Inna rzecz, że to nie jest sytuacja analogiczna do przewodnika z prądem gdzie dodatnie ładunki są związane a ujemne swobodne. Tutaj zakładasz dwa swobodne strumienie ładunków.

Masz problem z drutem? Weź sobie elektrolit.

>Przygnębiające bzdury. Co z tego, że miałbyś siłę rzędu 10^-18 ? To siła tylko od JEDNEGO ładunku. A liczba Avogadra ma rząd 10^23. I już masz siłę rzędu 10^5 na mol przewodnika. W przypadku np. miedzi to tylko 65 gramów metalu. Więc fakt, że nie zaobserowano siły od przewodnika z prądem na nieruchomy ładuek jest rujnujący dla twoich rojeń.

Masz grube problemy z intuicją.
Siła ta w przypadku metali jest nie do zmierzenia.
Dla drutu z miedzi o grubości 1mm, i prądzie 100A, otrzymasz natężenie rzędu 10^-15 V/m, które maleje zgodnie z 1/r, r - odległość do osi przewodnika.

W elektrolitach można to zmierzyć - efekt z milion razy większy.

>>Zero jest dla: v = v_dryfu/2; symetria...
>Fajna jest twoja teoria elektomagnetyzmu. Na nieruchomy ładunek w pobliżu przewodu z pradem ma działć siła (i nie zgadzam się że mała). Jak ładunek zacznie się poruszać z rosnącą prędkością wzdłuż przewodu, to siła musi MALEĆ (aby osiągnąć zero przy połowie prędkości dryfu). A następnie co? Będzie rosła, malała? No ale tylko, jeśli ładunek porusza się zgodnie ze zwrotem prędkości elektronów. Bo jeśli przeciwnie, to raczej nie będzie się zmieniać. To się nie tylko z doświadczeniem nie zgadza ale sensu wogóle nie ma. Weź się i zastanów.

Sumujesz tu dwie siły: od '+' i '-' osobno...
Tu nawet wyjdzie ten efekt z akceleratorów - wprost z marszu, żadnych cudów relatywistycznych nie potrzeba.
Po prostu elektrony w atomach poruszają się z prędkością rzędu c... a siły zależą od prędkości pomiędzy ładunkami:

v_rel = v_e - v; jeśli ve jest wielokrotnie większe od v, wtedy mamy tu praktycznie v_rel = ve;
zmieni się to istotnie dopiero, gdy v zbliży się do v_e, ale v_e jest rzędu c, zatem v również musi być blisko c.

>Jeśli światło ma skończoną prędkość, to przy pewnej prędkości obrotowej zębatki dla danego promienia zębatki zostanie zablokowany jego powrót przez szczelinę. Plamka na ekranie nie będzie się pojawiać.
Interesujące doświadczenie, jednak czy na pewno dowodzi ono, że światło ma skończoną prędkość?
Być może nie do końca zrozumiałem opis tego doświadczenia, dlatego chciałbym zapytać czy światło na pewno nie radzi sobie z prędkością zębatki i czy zwiększając jej obroty obraz promienia blednie na ekranie, czy też raptownie znika ?
Może zanim wyciągnięte zostaną ostateczne wnioski dobrze by było ustawić ekran zamiat pierwszego lusterka i zakręcić zębatką obserwując pojawiający się promień?

Wzrok nasz nie jest doskonały i być może nie widzimy tego, co jednak faktycznie istnieje, a nawet zastosowanie superczułych detektorów nie przesądzi ostatecznie o skończonej prędkości światła, bo detektory te również mogą być niedostatecznie czułe przy zbyt dużym promieniu zębatki lub prędkości jej obrotów.

>>Jeśli światło ma skończoną prędkość, to przy pewnej prędkości obrotowej zębatki dla danego promienia zębatki zostanie zablokowany jego powrót przez szczelinę. Plamka na ekranie nie będzie się pojawiać.
>Interesujące doświadczenie, jednak czy na pewno dowodzi ono, że światło ma skończoną prędkość?
>Być może nie do końca zrozumiałem opis tego doświadczenia, dlatego chciałbym zapytać czy światło na pewno nie radzi sobie z prędkością zębatki i czy zwiększając jej obroty obraz promienia blednie na ekranie, czy też raptownie znika ?
>Może zanim wyciągnięte zostaną ostateczne wnioski dobrze by było ustawić ekran zamiat pierwszego lusterka i zakręcić zębatką obserwując pojawiający się promień?
Przeprowadź doświadczenie samodzielnie, a będziesz miał pewność- przy dzisiejszym rozwoju techniki podłączając zębatkę pod silnik (albo używając szybkoobracającego się urządzenia- szlifierki, piły tarczowej itp) jesteś w stanie eksperymentować do woli. Liczy się wykonanie szczelin (ich gęstość).
Możliwe jest uzyskanie efektu- zero światła wraca przez zębatkę. Jednak nawet zmniejszenie ilości światła przechodzącego (względem wartości ilość światła padającego razy szerokość szczeliny razy ilość szczelin przez obwód na wysokości puszczenia światła) potwierdza skończoną prędkość światła.

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Przeprowadź doświadczenie samodzielnie, a będziesz miał pewność- przy dzisiejszym rozwoju techniki podłączając zębatkę pod silnik (albo używając szybkoobracającego się urządzenia- szlifierki, piły tarczowej itp) jesteś w stanie eksperymentować do woli. Liczy się wykonanie szczelin (ich gęstość).
Wybacz, ale nie znalazłem odpowiedzi na moje pytania, bo właściwie to z czego tak na prawdę wynikają przedstawiane przez Ciebie wnioski, czy ktoś już wykonywał opisywane doświadczenie?
Teoretycznie rzecz biorąc, to nawet obecna technika nie pozwala jeszcze na uzyskiwanie prędkosci - nawet obrotowych - tysiąc razy mniejszych od predkości światła, a taka właśnie była by potrzebna dla zebatki o średnicy około 1m ze szczelinami wielkości 1mm do wykazania znanej już przecież prędkości.
Jeśli uważasz że do przeprowadzenia tego doświadczenia wystarczy szlifierka, to moim zdaniem jesteś w błędzie, ale skoro jednak ona wystarcza, to znaczy że w tym doświadczeniu istotniejszą rolę odgrywają inne czynniki, np. wrażliwość lub czułość wzroku czy też innych detektorów na światło.
Może nie tyle na światła tego intensywność lub jasność, co na czas jego projekcji na ekranie, bo przy zbyt szybkich zmianach 'światło - brak światła' można... "widzieć ciemność" ew. szarość.

>Możliwe jest uzyskanie efektu- zero światła wraca przez zębatkę. Jednak nawet zmniejszenie ilości światła przechodzącego (względem wartości ilość światła padającego razy szerokość szczeliny razy ilość szczelin przez obwód na wysokości puszczenia światła) potwierdza skończoną prędkość światła.
Skoro "Możliwe jest uzyskanie efektu- zero światła wraca przez zębatkę", to tym bardziej powinno być możliwe stwierdzenie, czy w ogóle światło się przez zębatkę przedostaje - od tego należało by zacząć wysuwając wnioski o trafianiu światła w obszar zębatki między szczelinami.

Poczytaj o historii pomiarów prędkości światła- było wykonywane ponad sto lat temu (1849 Fizeau; 8630 m droga światła, 12,6 obrotu na sekundę, 720 zębów w zębatce i to bez lasera).

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Poczytaj o historii pomiarów prędkości światła- było wykonywane ponad sto lat temu (1849 Fizeau; 8630 m droga światła, 12,6 obrotu na sekundę, 720 zębów w zębatce i to bez lasera).
Czytam, czytam i coś nie mogę się doczytać, szczegółów mało - skąd akurat taka a nie inna droga światła i jakie to musiały być szczeliny lub świeca z jak grubym knotem, żeby jej światło było widoczne z 8630 m, nie mówiąc już o jego powrocie?
Przy 12,6 obrotach koła z 720 zębami uzyskano pierwszą "zaporę dla światła" a zakładając że zęby i szczeliny miały ~ 2mm, to średnica koła powinna mieć ~ 1m.
Prędkość kątowa na krawędzi takiego koła wynosiła będzie ~ 40m/s a mnożąc ją przez ilość zębów, to prędkość 'migotania' światła zawierała się będzie w granicach 30kHz, czyli że oko ludzkie tego migotania nie jest w stanie dostrzec, bo już 30 Hz impulsy zlewają się w jedno.
Czyli tak naprawdę Fizeau badał, ale... właściwości ludzkiego oka a nie prędkość czy też skończoność prędkości światła - i nawet o tym nie wiedział, że zabawia się w biologa.
Nie ma innego wyjaśnienia dla tego eksperymentu - chyba że światło w tym przypadku było
wyjątkowo leniwe.

Jakiego migotania?
Jakościowo rzecz polega na tym, że jeśli światło ma skończoną prędkość, to będą zmiany w jego natężeniu. Chcemy pokazać tylko to, by przekonać kombiego, nic więcej.

Fizeau pokazał, że można. Myślę, że jak zechcesz możesz sobie średnicę obliczyć licząc w "drugą stronę" od wyników.

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Jakiego migotania?
>Jakościowo rzecz polega na tym, że jeśli światło ma skończoną prędkość, to będą zmiany w jego natężeniu. Chcemy pokazać tylko to, by przekonać kombiego, nic więcej.

Do czego chcesz mnie przekonać?

Skończoność c pierwszy pokazał Romer - prawie 400 lat temu.

Zmierzył opóźnienie fazy księżyca Jowisza Io: T = 1000s;
różnicę odległości znał: średnica orbity Ziemi, czyli 2au = 300 mln km, więc wyliczył sobie:
cT = 2au., czyli c = 2au/1000 = 2*150 mln km / 1000s = 300 tyś km/s.
(właśnie takie opóźnienia siedzą w równaniach OTW, a ciemniaki myślą, że to deformacje przestrzeni).

Później Bradley - wyliczasz c z aberracji: v/c = a = 20'';

Potem jeszcze Weber opracował elektrodynamikę, zmierzył to c w drucie, i na tym skończyło.

Masz jeszcze opóźnienie Shapiro:
16pi GM/c^3 = 8 pi rs/c ~= 250 mikro sekund; rs = 2GM/c^2 = 3km;

Opóźnienie sygnału wynika bezpośrednio z ruchu planet, a nie ze zwalniania światła w jakimś tam polu grawitacyjnym Słońca - to samo wyjdzie bez masy w centrum (np. układ podwójny gwiazd, albo zwyczajna karuzela).

>>Jakiego migotania?
>>Jakościowo rzecz polega na tym, że jeśli światło ma skończoną prędkość, to będą zmiany w jego natężeniu. Chcemy pokazać tylko to, by przekonać kombiego, nic więcej.
>Do czego chcesz mnie przekonać?
>Skończoność c pierwszy pokazał Romer - prawie 400 lat temu.
>Zmierzył opóźnienie fazy księżyca Jowisza Io: T = 1000s;
>różnicę odległości znał: średnica orbity Ziemi, czyli 2au = 300 mln km, więc wyliczył sobie:
>cT = 2au., czyli c = 2au/1000 = 2*150 mln km / 1000s = 300 tyś km/s.
Masz teraz lepsze teleskopy- jakoś to samo c wychodzi dla dowolnego wyjścia planety/księżyca zza innego ciała astronomicznego w Układzie Słonecznym, co dowodzi relatywistyki (dane są publiczne w wielu obserwatoriach- możesz sprawdzać!).
Sam sobie udowodniłeś.
Rzeczywistość jest ostatecznym arbitrem.

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Masz teraz lepsze teleskopy- jakoś to samo c wychodzi dla dowolnego wyjścia planety/księżyca zza innego ciała astronomicznego w Układzie Słonecznym, co dowodzi relatywistyki (dane są publiczne w wielu obserwatoriach- możesz sprawdzać!).

Sprawdzałem.
Właśnie tak wychodzi satelita podczas manewru procy grawitacyjnej, w którym zaliczają systematyczne o wielu lat same anomalie.

W astronomii od ponad 300 lat źle mierzą odległości:
STW: d = (c-v)T; czyli robią to normalnie - intuicyjnie;
Poprawnie jest tak: d = cT, w obie strony.

Taki błąd pomiaru powoduje mnóstwo zniekształceń - deformacji.

Np. obrót peryhelium Merkurego:
widzisz obraz Słońca w stałej odległości 500s, ale Merkury jest zwykle w innej odległości oraz prędkość Ziemia-Merkury stale się zmienia.
Zatem masz różne opóźnienia obrazu dla obu tych obiektów - aktualna pozycja Merkurego względem Słońca jest zawsze niezgodna z tym co akurat widzisz.

>Rzeczywistość jest ostatecznym arbitrem.

To jest cyrkulacja logiczna, stosowana przez ignorantów: sam sobie określasz co jest rzeczywiste, więc sam jesteś również arbitrem.

Strzępisz sobie język- zamiast miliona słówek starczy jeden porządny dowód matematyczny oparty o dane źródłowe.
Zresztą to też proste- wystarczy obserwacja planet (np. Ziemia-Mars względem Słońca), gdy biegną w miarę równolegle (prędkości liniowe są jak najbardziej równoległe) oraz jak najbardziej antyrównoległe (Słońce tu przeszkadza, więc trzeba to sprytnie zrobić i nie da się idealnie). Na sto procent potwierdzasz lub zaprzeczasz relatywizmowi lub klasycznemu podejściu! Prędkości liniowe planet są duże i odległości między nimi są duże, więc okazja jest super pasująca Ci.
Zrób to i przyjdź z czymś.
Do tej pory przychodziłeś z gadaniem w rozsypce bez porządnej logiki w wywodach (w moim odbiorze).

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>Zresztą to też proste- wystarczy obserwacja planet (np. Ziemia-mars względem Słońca), gdy biegną w miarę równolegle (prędkości liniowe są jak najbardziej równoległe) oraz jak najbardziej antyrównoległe (Słońce tu przeszkadza, więc trzeba to sprytnie zrobić i nie da się idealnie). Na sto procent potwierdzasz lub zaprzeczasz relatywizmowi lub klasycznemu podejściu! Prędkości liniowe planet są duże i odległości między nimi są duże, więc okazja jest super pasująca Ci.

W tym przypadku klasyczne zgadza się relatywistycznymi: d = (c-v)T
Faktycznie jest c = const, ale tylko po tej właściwej stronie, i stąd: d = cT

Nadal traktują światło jak falę dźwięku, która biegnie ze stałą prędkością np. w wodzie, czyli c = const ale względem tej wody. W kosmosie nie ma wody.

>Do tej pory przychodziłeś z gadaniem w rozsypce bez porządnej logiki w wywodach (w moim odbiorze).

Po prostu nawet nie wiesz o czym mówię, bo masz zajebiste tyły... dopiero się zapoznajesz z tymi sprawami.

>W tym przypadku klasyczne zgadza się relatywistycznymi: d = (c-v)T
>Faktycznie jest c = const, ale tylko po tej właściwej stronie, i stąd: d = cT
O czym Ty piszesz? Jak mam Cię zrozumieć? Zgadza się czy nie? Pisz: tak lub nie, a nie jak Wałęsa "tak i nie".
Piszesz, że relatywizm zgadza się z klasyczną teorią i niestety dla mnie to nie do pojęcia! Albo się zgadza, albo się nie zgadza! Z czym się zgadza, z czym nie! Jak nie odpowiesz zrozumiale dostaniesz ignora!

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

Twoje wypowiedzi są ignorowane.

Pozdrawiam

---

Jednakże wraz z lepszym poznaniem budowy i zjawisk mikroświata okazało się, że pole magnetyczne nie jest realnie istniejącym obiektem, a tylko teoretycznym tworem ułatwiającym opis zjawisk dokonujących się w zmiennym polu elektrycznym.

>I wypierdalaj mi z oczu, bo takiego kretyna dawno nie spotkałem... naprawdę.

A mnie zaprosił znajomy na swój wykład z teorii powstania kosmosu. Chociaż nic nie zrozumiałam, zapamiętałam tzw. pytania.

Jakis gość, z nienagannym polskim akcentem poszedł do tablicy i zapytał sie o jednostki, w jakich odległość czegoś od czegoś była wyliczona.

Ze wzoru na tablicy wychodziło ze jest to ileś do potęgi 21.

Wykladowca zapytał, a jakie to ma znaczenie,
a przecież mógł go brzytwa chlasnąc no nie?

>A mnie zaprosił znajomy na swój wykład z teorii powstania kosmosu. Chociaż nic nie zrozumiałam, zapamiętałam tzw. pytania.

Taka teoria nie istnieje, więc nie dziwota że nic nie zrozumiałeś... wykładowca też nie wiedział o czym mówi.
Pewnie gadał o dmuchanych balonikach - co?

>Taka teoria nie istnieje
Jak to nie?
Jeśli mówi się o modelach powstania czasoprzestrzeni, a te są budowane na podstawie akceptowanych przez naukę teorii, to można skrótowo powiedzieć, że wykład był o teorii powstania Wszechświata. To na pewno. A poza tym - Ty akurat tego wykładu nie słyszałeś, to schowaj łaskawie swoje mądrości do kieszeni. Tam, gdzie się nosi bliższe Twojemu pojmowaniu świata baloniki, zwłaszcza po nadmuchaniu... paszczą.
I nie bierz tak całkiem dosłownie tego sformułowania "nic nie zrozumiałam".
W wypadku Apud może być... trochę mylące ...
Co z kolei Tobie, jak widzę, nie grozi.

>Jeśli mówi się o modelach powstania czasoprzestrzeni, a te są budowane na podstawie akceptowanych przez naukę teorii, to można skrótowo powiedzieć, że wykład był o teorii powstania Wszechświata. To na pewno.

Aha, chodzi o powstanie czasoprzestrzeni... ale gdzie i kiedy?

No, lepiej przestań, bo się obesram ze śmiechu...