Różne sposoby rozwiązań współistnienia i kontaktów odmiennych grup ludzkich i kultur jest dowodem, że 10 przykazań powstało na bazie regionalnych wierzeń, zaś feministyczne ciągotki gnieżdżą się tylko w głowach napuszonych, silikonowych celebrytek. U Eskimosów ekspansja więzi międzyludzkich, zabezpieczenie siebie na wszelkie możliwe sposoby, by nie zabrakło tych , którzy kiedyś mogą pomóc, odbywało się w sposób niezwykle prosty przy użyciu znaków podstawowego kodu zawartego w możliwościach ciała człowieka oraz uniwersalnego symbolu przyjaźni, jakim jest dar.

Gdy nie następowały kataklizmy w przyrodzie, stada zwierząt wędrowały w przewidzianych porach, małżeństwo mogło zagwarantować wyżywienie sobie i narodzonym dzieciom. Często jednak zdarzało się, że zwierzęta, których coroczne wędrówki zapewniały pożywienie ludziom Karibu czy Morza, nie przychodziły na czas. Wtedy następował głód. Zaczynał się już od wczesnej zimy . Żadna współpraca nie była w stanie przełamać śmierci. W tych sytuacjach Eskimosi poddawali się wyroczni losu regulując jedynie kolejność odchodzenia do krainy przodków poszczególnych członków rodziny. Kiedy głód wymagał śmierci, którejś nocy w mrok odchodził najstarszy człowiek z domu czy iglu .
Chociaż wyjście w śniegową pustkę nie odbierało całkowicie nadziei na życie, stary człowiek nigdy nie wracał. Odejście jego przyjmowano milczeniem, niekiedy pożegnalnym gestem należnym zmarłym. Gdy zwierzęta nadal się nie pojawiały, z namiotu odchodziło najmłodsze dziecko, potem kolejno starsze, potem ich matka . Mężczyzna odchodził na końcu.
Okrutne prawo przyrody wymagało, by przede wszystkim odchodzili ci, którzy porzuceni przez innych musieliby i tak umrzeć: starzec, dzieci bez rodziców, kobieta bez mężczyzny... Zdarzało się, że któreś z małżonków umierało przedwcześnie. W tedy pozostałe przy życiu musiało znaleźć wsparcie w powtórnym małżeństwie, by zapewnić życie dzieciom. Można też było oddać je innej rodzinie, chociaż w tym wypadku adopcja nie była wcale prosta Eskimosi znali zwyczaj (rzeczywiście było to zupełnie zwyczajne) zabijania niemowląt w pewnych szczególnych okolicznościach. Praktyki te oburzały Europejczyków. W tym jednak wypadku trzeba przede wszystkim brać pod uwagę to, że zabijano tylko te dzieci, które miały niewielką szansę na przeżycie lub nie miały jej wcale. Zabijano przede wszystkim dziewczynki zanim rodzice zdołali się do nich przywiązać, więc tuż po urodzeniu. Obawiano się, że nadmiar dziewcząt spowoduje ich samotność przez całe życie, że nie znajdą mężczyzny, który będzie dla nich polował. Oznaczało to śmierć albo dodatkowy wysiłek rodziców, by żywić ją do końca swego życia. Jeśli jednak znalazłaby męża, to i tak odejdzie od rodziców, pozostawiając ich na łasce synów. W przyszłości więc byłaby mało przydatna. Ponadto nowo narodzona "blokowała" następną ciążę swej matki (Eskmoski karmiły przez kilka lat dzieci piersią, co uniemożliwiało im w tym czasie zajście w ciążę), która może pozwoliłaby urodzić jej syna. Najdogodniejszym rozwiązaniem w przypadku narodzenia się dziewczynki byłaby umowa z przyjacielem rodziców, że w przyszłości zostanie żoną ich syna.

www.google(*)g=AOvVaw2Nm--bPEJxLAsKsG65YE_U