>   Fakt. Powinni zacząć od cukru...

zwłaszcza zmieszanego z drożdżami i wodą w słynnej proporcji bitwy pod Grunwaldem.
>   ... i później tylko nie pomylić baby z mrówką faraona.

Wtedy to nie miałoby żadnego znaczenia.

---

dlaczego, jak patrzę w lustro, to nie widzę jak mrugam

>Wtedy to nie miałoby żadnego znaczenia.
   Jak wszystko inne.

>>Czuję, że wszystkie laski na mnie lecą.
>   Na mnie też wszystkie. Z laskami.

Te z laskami to już nie laski.

>>   Na mnie też wszystkie. Z laskami.
>Te z laskami to już nie laski.
   Nawet nie pamiętasz w jakim wątku piszesz.
   Eh, młodość...
                           

>>>   Na mnie też wszystkie. Z laskami.
>>Te z laskami to już nie laski.
>   Nawet nie pamiętasz w jakim wątku piszesz.
>   Eh, młodość...

Właśnie. Umysł potrafi. A jeśli się go wspomoże wspomaganiem, to potrafi jeszcze lepiej.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>   Eh, młodość...
>Umysł potrafi. A jeśli się go wspomoże wspomaganiem, to potrafi jeszcze lepiej.
   Dlatego teraz wspomagam umysł laskami z laskami, żeby na starość były wspomnieniem-wspomaganiem.
                           

>   Eh, młodość...

E, bez nostalgii plisss, bo mi świeczki w oczach zamiast gwiazdek niebieskich błyszczą. Ty mi lepiej powiedz jak je wabisz, że na ciebie z laskami lecą? Bo na mnie, cholera nie lecą nawet bez lasek. Może ja na chłopców powinienem zerkać?

>>   Eh, młodość...
>E, bez nostalgii plisss, bo mi świeczki w oczach zamiast gwiazdek niebieskich błyszczą.
   Jaka "nostalgia"...? To nowa nazwa "dzisiaj"?
   Chyba, że mam Tobie współczuć, matuzalemie.

>Ty mi lepiej powiedz jak je wabisz, że na ciebie z laskami lecą?
   Wystarczy raz dobrze zwabić - przylgnie do człeka przydomek "Boski" i dalej można tylko tantiemy renomy na laski z laskami i bez, zamieniać.

>Bo na mnie, cholera nie lecą nawet bez lasek.
   Nie wiem, jak ci pomóc - może trzeba zacząć?

>Może ja na chłopców powinienem zerkać?
   Byle bez adopcji...

   Boski Juruś.

>Czy zwróciliście uwagę, ze ostatnim argumentem wierzących na istnienie boga(bo żadnych dowodów nie ma) jest to, ze czuja jego obecność?

Przedostatnim. Ostatnim jest, "że pójdziecie do Piekła!!!"

>Poczytałam sobie forum Katolika.

Czy to jakiś rys masochizmu u Ciebie?

>... ale świadczy też chyba o wielkiej tego umysłu potędze, o wielkich możliwościach, które się w nim kryją.

Wątpię, że akurat to. Fakt, że ktoś słabuje na umyśle, nie świadczy o wielkich jego (ani w ogóle) umysłu możliwościach.
-

>>Poczytałam sobie forum Katolika.
>Czy to jakiś rys masochizmu u Ciebie?
>>... ale świadczy też chyba o wielkiej tego umysłu potędze, o wielkich możliwościach, które się w nim kryją.
>Wątpię, że akurat to. Fakt, że ktoś słabuje na umyśle, nie świadczy o wielkich jego (ani w ogóle) umysłu możliwościach.

Nie wiem czy słabuje, powiedziałabym raczej, że jego umysł jest na tyle plastyczny, że potrafi wytworzyć opisane stany psychiczne (aktywowane wiarą w istnienie duchów, demonów, czy bogów). Gdyby takie umiejętności udało się ludziom wykorzystywać w konstruktywnych celach...

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Nie wiem czy słabuje, powiedziałabym raczej, że jego umysł jest na tyle plastyczny, że potrafi wytworzyć opisane stany psychiczne (aktywowane wiarą w istnienie duchów, demonów, czy bogów).

Obawiałbym się tej plastyczności umysłu.

Sądzę, że osoby opędzające się od diabłów, obawiające się napływu natrętnych myśli o otaczających je złych duchach, walczące przy pomocy modlitwy, medalików i różańców z mocami zła powinny zamiast czynienia swych napędzanych religią działań udać się do psychiatry, psychoanalityka po odpowiednie dla siebie terapie.

To co one czują i nazywają opętaniami czy nawiedzaniem nadprzyrodzonych sił kojarzonych zawsze ze złem to stany lękowe, zaburzenia nerwicowe, bardzo realne FOBIE powodowane stresującymi i traumatycznymi przeżyciami z odległej przeszłości, które zostały zepchnięte do podświadomości i tam gnieżdżą się dając znać o sobie w przypadkach, gdy osoby spotykają się z przeżywaniem sytuacji podobnej do pierwotnej. Przeżycia doznane wówczas wracają jak bumerang.

Takie stany utrzymujące się długo mogą prowadzić do sytuacji zagrożenia zdrowia, a nawet życia. Może się oczywiście zdarzyć, że wielka wiara w Jezusa przynosi ukojenie i wyciszenie umysłu na dłużej lecz z pewnością nie "wypchnie" z podświadomości stanów lękowych na zawsze.

Zwierzęta tez widza nieistniejące obiekty, np, łapią nieistniejące muchy.Najczęściej w wyniku zaburzeń w pracy mózgu(np, po przechorowanej nosówce)ale podejrzewa się np, u psów istnienie schorzeń psychicznych tych samych co u ludzi.
O ile się mogę, jako "nieludzki doktor" zorientować, to przypadki takie jak opisane w blogu już się leczy farmakologicznie, u ludzi oczywiście.Ciekawe, czy lżejsze przypadki wiary tez można by leczyć.Oczywiście nie postuluje obowiązkowego leczenia, po prostu jestem ciekawa.
Na stronie Dawkinsa były opisy sztucznego wywoływania uczucia czyjeś obecności.
Nie twierdze, ze wiara sprowadza się tylko do uczucia ze ktoś się mami opiekuje/śledzi, ale myślę, ze to ważna składowa.Przynajmniej po przeczytaniu takich "rewelacji".

Kiedy czytam takie wypowiedzi dochodzę do wniosku, że racjonalizm sięga już DNA by uzasadnić wyższość Rozumu nad Bogiem.

Niebawem każde odchylenie od normy społecznej będzie leczone farmakologicznie (nowy wspaniały świat już blisko). Ciekawe czy da się leczyć dysydentów politycznych.

Idzie wariat ulicą...

---

Nie sądźcie z zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie wyrok sprawiedliwy.

Zauważ, ze ja wcale nie postuluje leczenia.Ale stany mistyczne można już sztucznie wywołać, jestem ciekawa, czy jest możliwy odwrotny proces.

>Kiedy czytam takie wypowiedzi dochodzę do wniosku, że racjonalizm sięga już DNA by uzasadnić wyższość Rozumu nad Bogiem.

Po co uzasadniać wyższość rozumu nad moim niewidzialnym pierścionkiem przynoszącym szczęście?

>Niebawem każde odchylenie od normy społecznej będzie leczone farmakologicznie (nowy wspaniały świat już blisko). Ciekawe czy da się leczyć dysydentów politycznych.

Nie sądzę, że należy ich leczyć (pozostawmy to dla chorych). Zadziwiają mnie tylko możliwości ludzkiego umysłu. Wiemy o nim wciąż bardzo niewiele.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Dawniej odchylenie społeczne często było leczone podtapianiem, przypalaniem lub stosem. Sytuacja nieco się zmieniła, ci, którzy wtedy byliby szanowanymi członkami społeczności, dzisiaj mogą wylądować w gabinecie psychiatry - niektórzy zgłoszą się sami.

A martwić się trzeba, gdyż te nawiedzane osoby mogą być opiekunami w żłobku, przedszkolu, być kuratorami, pracować w opiece społecznej itd. Trudno przewidzieć do czego zmusi je wewnętrzny demon - urojenie, sami przyznają, że tracą nad tym często kontrolę. Ba, gdyby demon był czymś rzeczywistym, to tym bardziej ktoś powinien się nimi szybko zaopiekować i izolować, bo jeszcze zarazi, przeskoczy na kogoś innego czy coś w tym rodzaju. Zawsze można otworzyć szpital dla nawiedzonych duchowo, gdzie kapłani będę pełnić role jakie psychiatrzy pełnią w zakładach psychiatrycznych - przynajmniej demony nam się po ulicach nie rozlezą.

Fakt pozostaje faktem, że ci ludzie sami się przyznają do swoich dolegliwości. Nie chodzi więc o światopogląd, wiarę w czarcie moce i wysyłanie za poglądy do psychiatry, lecz o negatywne zjawisko, które już wystąpiło, o dolegliwość, którą ktoś nam obwieszcza. Prowadzony wątek na tym portalu przypomina dyskusję w rodzaju - jak domowymi sposobami radzić sobie z bólem zęba, więc zupełnie uprawniona będzie rada by udać się do specjalisty. Dla niewierzących tym specjalistą najpewniej będzie psychiatra, dla wierzących może być kapłan egzorcysta - tak czy siak, jeśli chałupnicze metody zawiodą, trzeba się leczyć gdzie indziej

racjonalizm sięga już DNA

Które DNA masz na myśli?

---

conclusion will be your epitaph

>Nie twierdze, ze wiara sprowadza się tylko do uczucia ze ktoś się mami opiekuje/śledzi,

Ja zaś byłbym skłonny tak właśnie twierdzić. W nieznanym i wielkim świecie, pełnym niebezpieczeństw i obaw o zachowanie życia człowiek poczuł się zagubiony i bezradny. Potrzebował kogoś kto się nim zaopiekuje i gotów był nazwać go swym Panem. A gdy go sobie już wymyślił i wyobraził opisał to tak:

"Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego,
pozwala leżeć mi na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie do wody gdzie mogę odpocząć, orzeźwia mą duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swe imię.
Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną".

Przytoczyłeś wersję sielską. Ona oczywiście funkcjonuje, ale obok niej jest też ta, mówiąca o Bogu karzącym, złaknionym wyłączności w okazywaniu czci poprzez odprawianie różnego rodzaju czarów. I wydaje mi się, że umysłowi ogarniętemu wiarą, bliższa jest ta druga wersja. Jest chyba bardziej pierwotna, polega na odczynianiu złego losu (np poprzez chrzest), a niewykonanie rytualnych czynności, skutkuje psychicznym dyskomfortem.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Przytoczyłeś wersję sielską. Ona oczywiście funkcjonuje, ale obok niej jest też ta, mówiąca o Bogu karzącym, złaknionym wyłączności w okazywaniu czci

Miałem na myśli człowieka żyjącego na tej Planecie daleko wcześniej przed biblijnym Dawidem, którego fragment psalmu przytoczyłem, człowieka przytłoczonego ogromem i surowością praw Natury z którą przyszło mu walczyć o życie. To z tego powodu poszukiwał on boga-obrońcy, boga-wybawcy z opresji, pocieszyciela w samotności i gotów był zwać go Ojcem, a gdy uwierzył, że spełnia on człowiecze prośby - Panem. Ta wiara wryła się w ludzką naturę.

Myślę, że dopiero potem okazało się, że ów Pan nie zawsze spełnia życzenia, za wyświadczone dobra spodziewa się dziękczynienia, potrafi się gniewać, żąda posłuszeństwa i ofiar, zaś za nieposłuszeństwo jest gotów karać. Człowiek reakcje swego Pana odczytywał z zachowań Natury, dociekał boskich intencji i interpretował je własnym rozumem. Człowiek nie zauważył, że jego bóg urzeczywistnia to co planuje jego własny umysł.

Tak powstał obraz boga miłującego człowieka i karzącego go za czyny uznane w danej społeczności za nieakceptowalne, które z czasem określono mianem grzechów i ogłoszono listą boskich zakazów. A gdy już zdefiniowano grzech potrzebny był kusiciel przywodzący do grzechu. Tak pewnie rodziła się koncepcja dualizmu religijnego znanego od wieku pod nazwą walki Dobra ze Złem.

Tym sposobem moja "sielska wersja" i twoja "o bogu karzącym" wymieszały się. Zło spersonifikowane w osobie szatana atakuje zewsząd umysł, nakłania do grzechu czyli przestępstwa boskich reguł. Ludzie pragnący dochować wierności Panu mają z tym problem. Wymieniają poglądy i doświadczenia. Stąd te szczere - jak przypuszczam dyskusje na portalu na który zajrzałaś. Czytając je byłem doprawdy zdruzgotany.

>A gdy go sobie już wymyślił i wyobraził opisał to tak:
>"Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego,
>pozwala leżeć mi na zielonych pastwiskach.
>Prowadzi mnie do wody gdzie mogę odpocząć, orzeźwia mą duszę.
>Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swe imię.
>Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną".

Czy tak nie byłoby bardziej egzotycznie?

Pan jest moim przewodnikiem, nie brak mi niczego
pozwala leżeć mi w cieniu mych wielbłądów
Prowadzi mnie do oazy, gdzie mogę odpocząć, orzeźwia me członki
Wiedzie mą karawanę po właściwych szlakach przez wzgląd na swój dochód
Chociażbym chodził ciemną granicą, cła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną

>Obawiałbym się tej plastyczności umysłu.
Chcesz żyć w notorycznym lęku? Przecież to do fobii może doprowadzić.
Po co się obawiać czegoś co istniało od zawsze, istnieje i istnieć będzie?
Ja tam obawiam się jedynie głupich reakcji na wytwory plastyczności wspomnianej bo
najprościej jest uwierzyć sobie w jakieś ubzdurane zagrożenie i prewencyjnie przypuścić atak celem skutecznej obrony.
>Sądzę, że osoby opędzające się od diabłów, obawiające się napływu natrętnych myśli o otaczających je złych duchach, walczące przy pomocy modlitwy, medalików i różańców z mocami zła powinny zamiast czynienia swych napędzanych religią działań udać się do psychiatry, psychoanalityka po odpowiednie dla siebie terapie.
Tak, tak zamienił stryjek siekierkę na kijek. Uzależnienie od łaski sług istoty wyższej, na łaskę psychotropu działania, tudzież przewodnika po zakamarkach psyche skazanej na wieczny konflikt świadomości z podświadomością nadzorowany w dodatku nadświadomie.
>To co one czują i nazywają opętaniami czy nawiedzaniem nadprzyrodzonych sił kojarzonych zawsze ze złem to stany lękowe, zaburzenia nerwicowe, bardzo realne FOBIE powodowane stresującymi i traumatycznymi przeżyciami z odległej przeszłości, które zostały zepchnięte do podświadomości i tam gnieżdżą się dając znać o sobie w przypadkach, gdy osoby spotykają się z przeżywaniem sytuacji podobnej do pierwotnej. Przeżycia doznane wówczas wracają jak bumerang.
Tak i w wypadku kijka będą wracać jako efekt odstawienia, tudzież nadmiernego wzrostu tolerancji na działanie farmakologicznego wspomagacza, wzbogacone dodatkowo o skutki uboczne jego działania. Lub też będą się nasilać w skutek tęsknoty za spowiednikiem wybawcą i jego kozetką.
>Takie stany utrzymujące się długo mogą prowadzić do sytuacji zagrożenia zdrowia, a nawet życia. Może się oczywiście zdarzyć, że wielka wiara w Jezusa przynosi ukojenie i wyciszenie umysłu na dłużej lecz z pewnością nie "wypchnie" z podświadomości stanów lękowych na zawsze.
Można je zawsze zamienić na racjonalny lęk przed Żydami, Muzułmanami, Masonami, komunistami, anarchią, zniewoleniem albo przynajmniej utratą niespłaconego dachu nad głową. Ewentualnie pozostaje jeszcze samotność po utracie partnera bez którego cały system wartości sypie się jak domek z kart lub też strach przed śmiercią nieoczekiwaną. Na skutek ataku złych ludzi, wypadku lub też znanej lub nieznanej choroby, może to być: rak albo świńska grypa, czy też równie dobrze alzheimer który pozbawi wspomnień a życie bez wspomnień to nic nie warte i nawet pomarzyć i zaplanować się nic nie da, bo pamięci do przechowywania własnych projekcji brak.
No bo cały problem w tym, że musimy być dobrzy, a żeby móc być dobrym to coś musi być złe, więc trzeba to złe za wszelką cenę znaleźć by dobrym być móc.

>>Wątpię, że akurat to. Fakt, że ktoś słabuje na umyśle, nie świadczy o wielkich jego (ani w ogóle) umysłu możliwościach.
>Nie wiem czy słabuje,

Dokładniej mówiąc, zawodzi jeden z modułów, moduł 'kontroli wewnętrznej'. Czy to, co myślę, w co wierzę, co mówię, co robię jest prawdziwe, słuszne, rozsądne. Ten moduł, który powinien obejmować całą świadomą działalność umysłu, w przypadku osób wierzących nie działa w odniesieniu do wyznawanej religii.

Podobnie zresztą jak u nałogowców, np. palaczy, pijaków czy zażywających narkotyki. Nałóg atakuje umysłowy moduł kontroli wewnętrznej, umożliwiając różne racjonalizacje. Piję za swoje, palę, bo lubię, a mój dziadek żył dziewięćdziesiąt lat. Nałóg uszkadza umysł dokładnie w tym samym miejscu co wiara.

>powiedziałabym raczej, że jego umysł jest na tyle plastyczny, że potrafi wytworzyć opisane stany psychiczne

Nie plastyczny, tylko pozbawiony kontroli, wypada z szyn.

>Gdyby takie umiejętności udało się ludziom wykorzystywać w konstruktywnych celach...

Słabsza kontrola, większa fantazja. Wykorzystać to zjawisko da się, trzeba tylko przekierować zainteresowani delikwenta z egoistycznego, typowo katolickiego (zapewnienie sobie zbawienia, unikanie własnego grzechu, własnymi rękami łapanie Pana Boga za spodnie) - na bardziej altruistyczne, wartościowe dla bliźnich. Moduł kontroli automatycznie wznowi pracę, kiedy przestanie kręcić się w kółko wokół własnego eschatologicznego biznesu.

Wydaje mi się, że wielu katechetów myśli podobnie.
-

>Dokładniej mówiąc, zawodzi jeden z modułów, moduł 'kontroli wewnętrznej'.

Może, nie patrzyłam na to w ten sposób.

>>Gdyby takie umiejętności udało się ludziom wykorzystywać w konstruktywnych celach...
>Słabsza kontrola, większa fantazja. Wykorzystać to zjawisko da się, trzeba tylko przekierować zainteresowani delikwenta z egoistycznego, typowo katolickiego (zapewnienie sobie zbawienia, unikanie własnego grzechu, własnymi rękami łapanie Pana Boga za spodnie) - na bardziej altruistyczne, wartościowe dla bliźnich. Moduł kontroli automatycznie wznowi pracę, kiedy przestanie kręcić się w kółko wokół własnego eschatologicznego biznesu.

Ależ wcale nie twierdzę, że ma się nie kręcić wyłącznie wokół swoich spraw. Ale podobne wrażenie sprawia efekt placebo. I działa pozytywnie. Być może uruchamia je ten sam mechanizm.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Ależ wcale nie twierdzę, że ma się nie kręcić wyłącznie wokół swoich spraw. Ale podobne wrażenie sprawia efekt placebo. I działa pozytywnie. Być może uruchamia je ten sam mechanizm.

Właśnie efekt pętli jest widoczny w tym porównaniu: lek placebo przynosi niekiedy ulgę w chorobie, której jednakże nie sam nie spowodował, natomiast religia najlepiej, jak wiadomo, rozwiązuje te problemy, które sama stwarza.

-

Forum racjonalisty w krzywym zwierciadle.

---

Nie sądźcie z zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie wyrok sprawiedliwy.

>Forum racjonalisty w krzywym zwierciadle.

Nie ma to jak sobie ponarzekać, prawda?

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Forum racjonalisty w krzywym zwierciadle.
>Nie ma to jak sobie ponarzekać, prawda?
To tylko refleksja...

---

Nie sądźcie z zewnętrznych pozorów, lecz wydajcie wyrok sprawiedliwy.

>Na pewno pomaga medalik św Benedykta, chociaż wtedy pomagał akurat niewiele.

Od razu przyszło mi na myśl: "Posmarowałem Amolem, ale nie zeszło".

Zajrzałem dalej i tam już się weselej robi:

Cytat:

pisownia oryginalna

Przyznam, że ta sól, najbardziej mnie intryguje.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Przyznam, że ta sól, najbardziej mnie intryguje.

Przesąd, "wy jesteście solą tej ziemi" etc. Mam lepszą metodę - ja egzorcyzmy kwasem bornym robię. Raz na rok wystarczy w zakamarkach i pod meblami wysypać, i nie przeżyją na podłodze żaden rybik, pająk, mrówka, demon czy karaluch, że już nie wspomnę o jahwach czy skorkach.

A napisy "zło ja tu byłem" czym usuwasz?

>A napisy "zło ja tu byłem" czym usuwasz?

Zanim złe naskrobie "zł" zdycha z zakwaszenia, a ja potem doskrobuję "amas".

Poczytałam sobie forum Katolika

Cytat z regulaminu owego forum:

"Aby móc pisać w dziale Katolicyzm, nie można atakować nauki Kościoła czy też Kościoła jako takiego, ani nie można propagować nauk niezgodnych z katolicyzmem - nie tylko tutaj, ale w ogóle na całym forum.

Zatem w dziale Katolicyzm całkowicie dopuszczalne są takie sformułowania:

"Jestem wierzącym katolikiem i przyjmuję naukę Kościoła. Jednak nie bardzo rozumiem następującej rzeczy: ... Proszę o wyjaśnienie."

"Mam trudności w zrozumieniu ... . Jako katolik wierzę w to, ale chciałbym zrozumieć więcej. Proszę o pomoc.""

oraz:

"Natomiast niedopuszczalne jest zachowanie typu: "Kościół się myli. Nieprawda? To wyjaśnijcie mi to: ..." itd."

Kto by się nie zgodził....?

---

conclusion will be your epitaph

>Cytat z regulaminu owego forum:
>"Aby móc pisać w dziale Katolicyzm, nie można atakować nauki Kościoła czy też Kościoła jako takiego, ani nie można propagować nauk niezgodnych z katolicyzmem - nie tylko tutaj, ale w ogóle na całym forum.

Owszem, dla ateistów są dostępne tylko niektóre działy. Są też działy tylko dla chrześcijan, bądź katolików. Jeśli się jakiś uparty ateista tam zaplącze, jego wypowiedzi są bezlitośnie wycinane.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

Jeśli się jakiś uparty ateista tam zaplącze, jego wypowiedzi są bezlitośnie wycinane.

Ba! Tam można utonąć, a nie zaplątać się. Co ciekawscy (i mniej pokorni) katolicy emigrują do "racjonalisty"?

---

conclusion will be your epitaph

> Jeśli się jakiś uparty ateista tam zaplącze, jego wypowiedzi są bezlitośnie wycinane.
>Ba! Tam można utonąć, a nie zaplątać się. Co ciekawscy (i mniej pokorni) katolicy emigrują do "racjonalisty"?

Nie wydaje mi się, żeby tu trafiali jacyś mniej pokorni wobec KK. Chyba jest wręcz przeciwnie.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>>Ba! Tam można utonąć, a nie zaplątać się. Co ciekawscy (i mniej pokorni) katolicy emigrują do "racjonalisty"?
>Nie wydaje mi się, żeby tu trafiali jacyś mniej pokorni wobec KK. Chyba jest wręcz przeciwnie.

Ich tu chyba na pokutę wysyłają: "Odmów 10 zdrowasiek i dostań 50 negatywnych ocen na racjonalista.pl, aby zostać zbawionym".

To jest zabawne tylko z pozoru...
Nie miałem siły przeczytać całego wątku do końca, jednak już po pierwszych wątkach miałem wrażenie, iż wiem o co temu biedakowi chodzi. Pamiętam dokładnie próby indoktrynacji, jakim byłem poddawany w dzieciństwie. Ksiądz, katechetka lub redaktorzy katolickich gazetek dla dzieci i młodzieży raz za razem powtarzali mantrę, iż pokusy są efektem działania "złego ducha". I bynajmniej nie była to żadna metafora! Tak, tak - ich zdaniem za każdym razem, gdy odczuwamy "pokusę" winę ponosi niewidzialny, zły demon, który używając swoich nadprzyrodzonych sztuczek miesza nam w głowie, wkładając do niej różne myśli i obrazki.
Do jakich treści najczęściej miały się odwoływać "złe duchy"? Rzecz jasna seksualnych. Faktycznie, może dzisiaj wydaje się to śmieszne, ale wtedy takim nie było! Na szczęście ja dosyć szybko dostrzegłem nonsens tkwiący w tych "naukach" - bo z jednej strony katechetka mówi coś o jakichś demonach, a ja przecież wiem iż zainteresowanie płcią przeciwną i burze hormonalne przetaczające się przez organizm mają podłoże biologiczne i są związane z okresem dojrzewania.
Tutaj pojawiła się kolejna niekonsekwencja - jeśli doskonały i miłosierny Bóg nas stworzył, to dlaczego w naszym "oprogramowaniu" znalazł się ten algorytm? Przecież od zawsze mi powtarzano, że JHWH i Jezus bardzo się gniewają, gdy młody człowiek myśli o "tych rzeczach". A gdy robi to za często mają dla niego przygotowane "przytulne" miejsce w Piekle. Takiego braku logiki nie dało się nie zauważyć, bo albo:
- Bóg nie zauważył tej rażącej sprzeczności między zasadą wpisaną w naturę człowieka w akcie stworzenia a tą przekazaną mu wraz z innymi religijnymi zakazami i nakazami. Ergo - nie jest doskonały, nieomylny i wszechmocny.
- Zrobił to specjalnie i teraz patrzy jak biedna istotka miota się między sprzecznymi nakazami. Pasuje to jednak raczej do podłego sadysty niż nieskończenie miłosiernej istoty.
- Nie ma żadnego bóstwa, które determinowałoby biologiczne albo kulturowe zachowania człowieka.

Rzecz jasna wtedy, jako dzieciak nie analizowałem sytuacji tak dokładnie, raczej na poziomie pierwszej refleksji wiedziałem, że "coś tu nie gra". To był jeden z pierwszych kamyczków jakie wylądowały w ogródku koncepcji Boga stworzyciela, jeden z pierwszych kroków na długiej drodze do ateizmu.

Mnie ocaliła nauka. Jednak co by było gdybym nie lubił oglądać programów popularnonaukowych, czytać książek albo uważać na lekcjach? Lub zwyczajnie odrzucił te elementy i skupił się na bajkach o demonach? Być może mógłbym skończyć jak autor tego tematu, bojąc się swojej własnej ludzkiej natury i widząc w niej efekt działania zewnętrznych, demonicznych sił.
Tym ludziom wyrządzono wielką krzywdę i nie ma w tym nic śmiesznego...