Witam, z góry uprzedzam że nie jest to typowy wątek odnośnie wiary, jednak prosiłbym admina o nie umieszczanie go w bazgrołach czy koszu, przynajmniej do czasu pojawienia się jakiś odpowiedzi Wiem że nie jest to żadne forum psychologiczne itp. Jestem pewien że taki stan rzeczy spotyka nie tylko mnie, zatem mam prośbę do Starszych Kolegów i Koleżanek z forum o udzielenie mi porady i wskazówek jak powinienem postąpić. Sam mam dopiero 22 lata i z pewnością brakuje mi w tej kwestii doświadczenia a nie specjalnie lubię uczyć się na swoich błędach, wolę dowiedzieć się jak z problemem poradzili sobie inni wcześniej.
Sytuacja jest być może banalna dla ludzi z większym doświadczeniem życiowym, ale jak pisałem mi go brak
Obecnie studiuję w Warszawie kilkaset kilometrów od domu, wyjechałem bo uznałem że w Stolicy uczelnie są lepsze niż np. we Wrocławiu czy Poznaniu. W lipcu muszę wyjechać na prawie dwa miesiące do Chin. Za półtora roku bardzo prawdopodobne jest że będę musiał przenieść się na ponad dwa lata na studia do Paryża i Berlina. Robię to tylko i wyłącznie dla tego żeby móc w przyszłości więcej zarabiać i mieć pieniądze np. na wypadek choroby czy żeby posłać dzieci jak już będę je miał na jakieś dobre studia itp. itd. I tu pojawia się problem bo od kilkunastu tygodni przestałem widzieć sens w tym co robię, straciłem motywację. Do psychiatry nie mam zamiaru iść, nie interesują mnie też żadne środki farmakologiczne. Widzę jak ludzie w moim wieku wchodzą w poważniejsze związki (nie chodzi mi tutaj o ślub) i są szczęśliwi tu gdzie mieszkają. Sam nie potrzebuję relacji typu jestem z dziewczyną 3 miesiące i się rozchodzimy, nie mam 15 lat, w tym wieku wolałbym związać się już z kimś z założenia na dłużej. I tu jest ten main point. Jak ja mam się z kimś wiązać jak ciągle gdzieś wyjeżdżam! Nie pomaga mi też to że jestem ateistą i wspierać mogę się tylko sam, poza tym nie mam w niczym oparcia, czuję się samotny. Zastanawia mnie jak radziliście sobie z podobnymi problemami?

Pozdrawiam