Po poprzednich wątkach poruszających kwestię od kiedy człowiek, odnośnie rozwoju prenatalnego od zapłodnienia aż do narodzin, chciałbym zająć się teraz zagadnieniem aktu seksualnego, płciowości człowieka, czyli tego co niewątpliwie jest również nie do oderwania od właściwie pojętej istoty ludzkiej, a o nią właśnie nam tutaj cały czas chodzi, o prawidłowe zdefiniowanie i rozumienie kwestii z nią, jej zachowaniem itd.., związanych.
...

Co powiemy jeśli ktoś nas zapyta, np. nasze dziecko, co to jest akt seksualny, współżycie płciowe, czy też po prostu seks?

Sposób naszej odpowiedzi będzie oczywiście zależeć przede wszystkim od wieku osoby pytającej nas o to. Jeśli zatem mamy do czynienia z osobą w wieku powiedzmy 10 lat, wówczas nasza odpowiedź mogłaby brzmieć (mniej więcej): seks to coś takiego, co ludzie robią między sobą, kiedy się kochają, chcą mieć ze sobą dzieci.
Odpowiadając na takie pytanie osobie dopiero budującej swój stosunek do swojej (już fizycznie posiadanej) płciowości itd. będziemy raczej starali się tę kwestię przedstawić w sposób jak najbardziej... zgodny.
Będziemy kładli nacisk właśnie na uczucie konieczne do tego, aby akt seksualny, seks miały taki, a nie inny wymiar.

Tu już nie chodzi o to iż należy robić jakąś szczególną tajemnicę np. z tego iż ten seks nie musi być przecież uprawiany wcale pomiędzy czującymi coś do siebie partnerami, chcącymi mieć dziecko, ani (w jakimś zapewne zakresie) między osobami tej samej płci itd.

Powstaje zatem pytanie: czy takiego, a nie innego stosunku do tych kwestii i ich rozumienie nie powinniśmy również ze względu na konieczność ich ochrony uznać pod względem prawnym za jedynie uzasadnione i kierując się właśnie dobrem osób temu prawu podległym od najwcześniejszych lat nie dozwalać na takie przepisy prawne, które dopuszczałyby inną ich interpretację?
To iż (nawet w przypadku gdy mamy tu do czynienia z jakimiś genetycznymi skazami, a inaczej nie moglibyśmy tego nazwać jak właśnie skazami - osoby czujące się od początku w swojej płci obco dążą do zmiany tej płci; tzw. hermafrodyci też istnieją i możliwe iż jest to uwarunkowane genetycznie) w społeczeństwie dochodzi do zwichnięcia rozumienia tych kwestii (tak jak wielu innych) nie oznacza od razu iż należy do tego dostosowywać prawo.

Czy możemy już np. dozwalać na adopcję dzieci przez partnerów jednopłciowych? Argumenty w stylu: oni mogą się okazać lepszymi wychowawcami, nie mają z tą kwestią zbyt wiele wspólnego, o czym więcej za chwilę.
Dzieci nie należy odgórnie pozbawiać możliwości bycia wychowywanym przez osoby, które to dziecko nie dostając rozdwojenia jaźni, że tak powiem, będzie swobodnie chociaż pod tym względem mogło traktować jak ojca i matkę.
Wiadomo iż bycie ojcem nie polega tylko na spłodzeniu dziecka, a bycie matką na jego urodzeniu.
Matka jednak to również ktoś kto wychowuje dziecko. Nie nazwiemy jednak matką mężczyzny nawet jeśli jest wychowawcą. Co najwyżej ojcem. Skoro jednak jest ojcem, to jak nazwiemy jego partnera?

Tak więc tu chodzi o pomieszanie i totalne zwichnięcie pojęć u dziecka, które bez wątpienia będzie miało dyskomfort psychiczny i świadomościowy od początku, odkąd zacznie wyrabiać sobie jakiekolwiek pojęcie na ten temat, choćby nie wiem w jak tolerancyjnym żyło społeczeństwie.
Argumenty w rodzaju: bardziej szkodzi psychice dziecka znęcanie się nad mamusią (przybraną czy w każdym z tych dwu sensów) przez tatusia pijaka, albo rzeczy jeszcze bardziej drastyczne jak wykorzystywanie seksualne i wiele innych - w tym przypadku również są bez żadnego związku z tymi kwestiami. Nie ulega przecież wątpliwości iż do tych samych rzeczy może dochodzić w związkach jednopłciowych. Nie ma tutaj rzeczywiście żadnego powiązania. I dlatego to nie jest żaden argument. (uprzedzam celowo żeby chcący wziąć udział w dyskusji i kierujący swoje refleksje do mnie, czy też do innych osób już brały to pod uwagę jako argument przeciwny)

Na koniec wpadło mi np. na myśl: nawet jeżeli mielibyśmy dopuścić np. adopcję dzieci przez partnerów jednopłciowych, wówczas należałoby dozwalać na formułowanie odgórnie stosunku tych osób do tego adoptowanego dziecka (i na odwrót) nie jako rodziców, ale co najwyżej wychowawców. Byłoby to jednak równie absurdalne, ponieważ kłóciłoby się to z zakładanym przez nich celem adoptowania tego dziecka.
Ci ludzie chcą przecież w ten sposób zaspokoić swoją potrzebę naturalną bycia rodzicem, a nie tylko wychowawcą, kimś do kogo to dziecko będzie miało taki właśnie NATURALNY stosunek jako do ojca i matki. Pozbawianie tego dziecka jest... nie do uzasadnienia.
Tych ludzi już natomiast nie pozbawiamy niczego do czego mieliby z definicji prawo i mogliby żądać wypełnienia tego prawa na mocy tej definicji. Czy to żądać spełnienia tego przez prawo, czy obyczaj. Mężczyzna i mężczyzna nie może być z definicji ojcem i matką, czy to prawnie, czy przez obyczaj, nawet przybranym i żądać spełnienia wobec siebie tego prawa, czyli żądać po prostu od prawa aby spełniało nieuzasadnione pod jakimkolwiek względem pretensje tych osób. Niesprawiedliwie? Być może. To nie są jednak zdrowe pretensje ze względu na dziecko.

Należałoby zatem poszukiwać na rodziców zastępczych jedynie osób żyjących w - uprawomocnionym przez cywilne prawo, bądź (również) na mocy aktu sakralnego - związku heteroseksualnym. Czy takie opinie są wg was rzeczywiście skutkiem jakiejś dyskryminacji, niewiedzy itd.? A może to właśnie wiedza i prawidłowy stosunek do tych kwestii wymusza takie, a nie inne ich stosowanie? Nie ma - jak już powiedziałem - właściwie żadnych argumentów np. za adopcją przez osoby żyjące w związku jednopłciowym. A są tylko przeciwko. A jakie Ty masz argumenty?
...

stonehenge